Sakhiyan Kahaniyan

18/06/2026

https://youtu.be/hUG9U0JSamA?si=X_G8OEwBtv9k2-Fy

Enjoy the videos and music you love, upload original content, and share it all with friends, family, and the world on YouTube.

17/06/2026

https://youtu.be/0o1xpp00tUI?si=5o8gHm-hBmcG_oB0

Japji Sahib || ਜਪੁਜੀ ਸਾਹਿਬ || Full PaathBhai Chamkaur Singh Mastua...

13/06/2026

ਵਾਰ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ (ਭਾਗ-167)
(ਪਉੜੀ: ਰੱਬੀ ਆਮਦ ਤੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਲੋਰ)
ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੂੰ ਧਿਆਈਏ, ਜਿਸ ਖੇਲੁ ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਿਆ।
ਫਿਰ ਨਾਨਕ ਜੋਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਅੰਦਰ ਨਾਮ ਹੀ ਨਚਿਆ।
ਕੂੜ ਅਮਾਵਸ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਜਦ ਸੱਚ ਦਾ ਦੀਵਾ ਮਚਿਆ।
ਊਚ-ਨੀਚ ਦੇ ਭੇਦ ਮਿਟਾ ਕੇ, ਬਾਬਾ ਸਭ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਸਿਆ।
ਧੰਨ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ, ਜਿਸ ਪਾਪ ਦਾ ਕਿਲ੍ਹਾ ਭੰਨਿਆ।
(ਪਉੜੀ: ਸੁਲਤਾਨਪੁਰ ਆਮਦ ਤੇ ਮੋਦੀਖਾਨੇ ਦੀ ਕਾਰ)
ਬੇਬੇ ਨਾਨਕੀ ਦੇ ਵੀਰ ਬਣ ਕੇ, ਬਾਬਾ ਸੁਲਤਾਨਪੁਰ ਦੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।
ਜੀਜਾ ਜੈ ਰਾਮ ਨੇ ਨਵਾਬ ਦੇ ਕੋਲ, ਮੋਦੀਖਾਨੇ ਦਾ ਕੰਮ ਸੌਂਪਾਇਆ।
ਸਰਕਾਰੀ ਅੰਨ ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਉੱਤੇ, ਬਾਬੇ ਨੇ ਬੈਠ ਕੇ ਆਸਣ ਲਾਇਆ।
ਈਮਾਨਦਾਰੀ ਤੇ ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਹਿਸਾਬ-ਕਿਤਾਬ ਚਲਾਇਆ।
ਪਰ ਜੋਤ ਨਿਰੰਕਾਰੀ ਸੋਚਦੀ ਸੀ, "ਮੈਂ ਤਾਂ ਜਗ ਦਾ ਭੰਡਾਰਾ ਵਰਤਾਉਣ ਆਇਆ"।
(ਪਉੜੀ: ਤੇਰਾ-ਤੇਰਾ ਦੀ ਧੁਨ ਤੇ ਇਲਾਹੀ ਤੋਲ)
ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਜਾਂ ਲੋੜਵੰਦ, ਮੋਦੀਖਾਨੇ ਦੇ ਬੂਹੇ 'ਤੇ ਆਵੇ।
ਬਾਬਾ ਤੱਕੜੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਅੰਨ ਤੋਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਵਾਵੇ।
ਇੱਕ, ਦੋ, ਤਿੰਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਜਦੋਂ ਗਿਣਤੀ 'ਤੇਰਾ' (13) 'ਤੇ ਆਵੇ।
ਬਾਬੇ ਦੀ ਲਿਵ ਅਕਾਲ ਵਿੱਚ ਜੁੜੇ, ਤੇ ਮੁਖੋਂ "ਤੇਰਾ ਹੀ ਤੇਰਾ" ਅਲਾਵੇ।
ਭਰ-ਭਰ ਝੋਲੀਆਂ ਵੰਡਦਾ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਓਹ ਗਿਣਤੀ ਮੁੜ ਅੱਗੇ ਵਧਾਵੇ।
(ਪਉੜੀ: ਨਿੰਦਕਾਂ ਦੀ ਚੁਗਲੀ ਤੇ ਨਵਾਬ ਦੀ ਪੜਤਾਲ)
ਨਿੰਦਕਾਂ ਨੇ ਨਵਾਬ ਦੌਲਤ ਖਾਨ ਕੋਲ, ਜਾ ਕੇ ਭਾਰੀ ਚੁਗਲੀ ਲਾਈ।
"ਕਾਲੂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਮੋਦੀਖਾਨਾ ਲੁਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਸਭ ਦੌਲਤ ਮਿੱਟੀ 'ਚ ਮਿਲਾਈ"।
ਨਵਾਬ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਬਾਬੇ ਦਾ ਸਾਰਾ ਹਿਸਾਬ ਕਰਵਾਇਆ ਭਾਈ।
ਪਰ ਜਦੋਂ ਬੋਰਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਮਾਇਆ ਵਾਧੂ ਪਾਈ।
ਚੁਗਲਖੋਰ ਸ਼ਰਮਸਾਰ ਹੋ ਗਏ, ਦੇਖ ਕੇ ਨਾਮ ਦੀ ਸੱਚੀ ਕਮਾਈ।
(ਪਉੜੀ: ਮੋਦੀਖਾਨਾ ਤਿਆਗਣਾ ਤੇ ਸੱਚਖੰਡ ਦੀ ਰਾਹ)
ਹਿਸਾਬ ਨਿਕਲਿਆ ਵਾਧੂ ਜਦੋਂ, ਨਵਾਬ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਸੀਸ ਝੁਕਾਵੇ।
"ਇਹ ਸਭ ਮਾਇਆ ਤੁਹਾਡੀ ਹੈ ਗੁਰੂ ਜੀ", ਕਹਿ ਕੇ ਝੋਲੀ ਫੈਲਾਵੇ।
ਬਾਬੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸਭ ਤੇਰਾ ਹੈ ਨਵਾਬ, ਸਾਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਲੇਖਾ ਨਾ ਭਾਵੇ"।
ਮੋਦੀਖਾਨਾ ਛੱਡ ਕੇ ਬਾਬਾ, ਵੇਈਂ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਲ ਧਾਵੇ।
ਜਗਤ ਉਧਾਰਨ ਦੀ ਖਾਤਰ ਓਸ, ਨਵਾਂ ਇਨਕਲਾਬ ਜਗਾਇਆ।
(ਪਉੜੀ: ਨਿਚੋੜ ਤੇ ਫਤਿਹ)
ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਸਭ ਦਾ ਸਾਂਝਾ, ਜੋ ਜਗ ਦਾ ਤਾਰਨਹਾਰ।
ਮਰਦਾਨੇ ਦੀ ਰਬਾਬ ਵਿੱਚੋਂ, ਨਿਕਲੇ ਨਾਮ ਦੀ ਸਾਰ।
ਜੋ ਵੀ ਚਰਨੀਂ ਆ ਕੇ ਲੱਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਪਾਰ ਉਤਾਰ।
ਨਾਨਕ ਦੀ ਇਹ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਜੁਗਾਂ-ਜੁਗਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ।
ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਰਵੇ ਬਾਬਾ, ਜਿਸ ਸਿਰਜਿਆ ਸੱਚਾ ਸੰਸਾਰ।

13/06/2026

ਵਾਰ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ (ਭਾਗ-166)
(ਪਉੜੀ: ਰੱਬੀ ਆਮਦ ਤੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਲੋਰ)
ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੂੰ ਧਿਆਈਏ, ਜਿਸ ਖੇਲੁ ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਿਆ।
ਫਿਰ ਨਾਨਕ ਜੋਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਅੰਦਰ ਨਾਮ ਹੀ ਨਚਿਆ।
ਕੂੜ ਅਮਾਵਸ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਜਦ ਸੱਚ ਦਾ ਦੀਵਾ ਮਚਿਆ।
ਊਚ-ਨੀਚ ਦੇ ਭੇਦ ਮਿਟਾ ਕੇ, ਬਾਬਾ ਸਭ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਸਿਆ।
ਧੰਨ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ, ਜਿਸ ਪਾਪ ਦਾ ਕਿਲ੍ਹਾ ਭੰਨਿਆ।
(ਪਉੜੀ: ਲਾਹੌਰ ਆਮਦ ਤੇ ਦੁਨੀ ਚੰਦ ਦੇ ਸੱਤ ਝੰਡੇ)
ਉਦਾਸੀ ਦੀ ਫੇਰੀ ਕਰਦਾ ਬਾਬਾ, ਲਾਹੌਰ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ।
ਓਥੇ ਸੇਠ ਦੁਨੀ ਚੰਦ ਨੇ, ਅਪਣੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਹੰਕਾਰ ਸਜਾਇਆ।
ਮਹਿਲ ਦੇ ਉੱਤੇ ਸੱਤ ਝੰਡੇ ਝੁਲਣ, ਜਿਸ ਸੱਤ ਕਰੋੜ ਦਾ ਮੁੱਢ ਦਿਖਾਇਆ।
ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਰਾਧ ਦਾ ਬ੍ਰਹਮਭੋਜ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਾਬੇ ਨੂੰ ਘਰ ਬੁਲਾਇਆ।
"ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਦਾਨੀ ਹਾਂ ਜਗ ਅੰਦਰ", ਇਹ ਹੰਕਾਰ ਓਸ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਸਾਇਆ।
(ਪਉੜੀ: ਬਾਬੇ ਦੀ ਸੂਈ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦਾ ਸਵਾਲ)
ਬਾਬੇ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੰਕਾਰ ਤੱਕ ਕੇ, ਅਪਣੀ ਝੋਲੀ 'ਚੋਂ ਹੱਥ ਵਧਾਇਆ।
ਇੱਕ ਨਿੱਕੀ ਜਿਹੀ ਸੂਈ ਕੱਢ ਕੇ, ਦੁਨੀ ਚੰਦ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜਾਇਆ।
ਬਾਬੇ ਆਖਿਆ, "ਸੇਠ ਜੀ ਸੁਣੋ, ਇਹ ਅਮਾਨਤ ਮੈਂ ਏਥੇ ਰਖਵਾਇਆ"।
"ਜਦੋਂ ਮਰ ਕੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਂਗੇ, ਉੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਮੁੜ ਪਰਤਾਇਆ"।
ਦੁਨੀ ਚੰਦ ਸੂਈ ਲੈ ਕੇ ਘਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਅਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸਭ ਸੁਣਾਇਆ।
(ਪਉੜੀ: ਪਤਨੀ ਦੀ ਮੱਤ ਤੇ ਹੰਕਾਰ ਦੀ ਖੇਡ)
ਪਤਨੀ ਬੋਲੀ, "ਹੇ ਸੇਠ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਕੇਹਾ ਮੂਰਖਪੁਣਾ ਕਮਾਇਆ?"
"ਇਹ ਨਿੱਕੀ ਜਿਹੀ ਸੂਈ ਮਰਨ ਪਿੱਛੋਂ, ਅਗਲੇ ਜਹਾਨ ਕਿਵੇਂ ਜਾਵੇ ਭਾਇਆ?"
"ਜਦੋਂ ਦੇਹ ਏਥੇ ਹੀ ਸੜ ਜਾਣੀ, ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਓਥੇ ਲੈ ਕੇ ਜਾਇਆ?"
ਦੁਨੀ ਚੰਦ ਮੁੜ ਬਾਬੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਤੇ ਸੂਈ ਵਾਪਸ ਕਰਨ ਲਈ ਹੱਥ ਵਧਾਇਆ।
"ਗੁਰੂ ਜੀ, ਇਹ ਸੂਈ ਅਗਲੇ ਜਹਾਨ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ", ਉਸ ਮੁਖੋਂ ਬਚਨ ਅਲਾਇਆ।
(ਪਉੜੀ: ਤਰਕ ਦੀ ਚੋਟ ਤੇ ਹਿਰਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼)
ਬਾਬੇ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਸੇਠਾ, ਜੇ ਇੱਕ ਸੂਈ ਅਗਲੇ ਜਹਾਨ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ ਕਾਈ"।
"ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਮਹਿਲਾਂ 'ਤੇ ਝੁਲਦੇ ਸੱਤ ਝੰਡੇ, ਤੇ ਕਰੋੜਾਂ ਦੀ ਇਹ ਪਾਪ-ਕਮਾਈ"।
"ਇਹ ਦੌਲਤ ਤੂੰ ਓਥੇ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਜਿਸ ਲਈ ਤੈਂ ਉਮਰ ਗਵਾਈ?"
ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਚੋਟ ਲੱਗੀ ਹਿਰਦੇ 'ਤੇ, ਦੁਨੀ ਚੰਦ ਨੂੰ ਅਸਲ ਗੱਲ ਸਮਝ ਆਈ।
ਝੰਡੇ ਲਾਹ ਕੇ ਸਭ ਦੌਲਤ ਲੁਟਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਨਾਮ ਦੀ ਸੱਚੀ ਰੀਤ ਚਲਾਈ।
(ਪਉੜੀ: ਨਿਚੋੜ ਤੇ ਫਤਿਹ)
ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਸਭ ਦਾ ਸਾਂਝਾ, ਜੋ ਜਗ ਦਾ ਤਾਰਨਹਾਰ।
ਮਰਦਾਨੇ ਦੀ ਰਬਾਬ ਵਿੱਚੋਂ, ਨਿਕਲੇ ਨਾਮ ਦੀ ਸਾਰ।
ਜੋ ਵੀ ਚਰਨੀਂ ਆ ਕੇ ਲੱਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਪਾਰ ਉਤਾਰ।
ਨਾਨਕ ਦੀ ਇਹ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਜੁਗਾਂ-ਜੁਗਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ।
ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਰਵੇ ਬਾਬਾ, ਜਿਸ ਸਿਰਜਿਆ ਸੱਚਾ ਸੰਸਾਰ।

13/06/2026

ਵਾਰ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ (ਭਾਗ-165)
(ਪਉੜੀ: ਰੱਬੀ ਆਮਦ ਤੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਲੋਰ)
ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੂੰ ਧਿਆਈਏ, ਜਿਸ ਖੇਲੁ ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਿਆ।
ਫਿਰ ਨਾਨਕ ਜੋਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਅੰਦਰ ਨਾਮ ਹੀ ਨਚਿਆ।
ਕੂੜ ਅਮਾਵਸ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਜਦ ਸੱਚ ਦਾ ਦੀਵਾ ਮਚਿਆ।
ਊਚ-ਨੀਚ ਦੇ ਭੇਦ ਮਿਟਾ ਕੇ, ਬਾਬਾ ਸਭ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਸਿਆ।
ਧੰਨ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ, ਜਿਸ ਪਾਪ ਦਾ ਕਿਲ੍ਹਾ ਭੰਨਿਆ।
(ਪਉੜੀ: ਸਮਾਜ ਦੀ ਬੇਰੁਖੀ ਤੇ ਕੋੜ੍ਹੀ ਦੀ ਕੁੱਲੀ)
ਜਗਤ ਉਧਾਰਨ ਤੁਰਿਆ ਬਾਬਾ, ਜਦੋਂ ਹਿੰਮਤਪੁਰ ਦੇ ਰਾਹੇ ਆਇਆ।
ਓਥੇ ਨਗਰੋਂ ਬਾਹਰ ਇੱਕ ਕੋੜ੍ਹ ਦੇ ਰੋਗੀ, ਅਪਣਾ ਦੁਖੜਾ ਆਣ ਸਜਾਇਆ।
ਸਰੀਰ 'ਚੋਂ ਵਹਿੰਦੀ ਸੀ ਪਾਕ (ਮਵਾਦ), ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਜਗ ਘਬਰਾਇਆ।
ਸਾਕ-ਸੰਬੰਧੀਆਂ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੁਖ ਨਾ ਕੋਲ ਲਗਾਇਆ।
ਰਾਤ ਪਈ ਤਾਂ ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ, ਉਸ ਦੁਰਕਾਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਵੇਹੜੇ ਧਾਇਆ।
(ਪਉੜੀ: ਕੋੜ੍ਹੀ ਦੀ ਹੈਰਾਨੀ ਤੇ ਬਾਬੇ ਦੀ ਰਹਿਮਤ)
ਕੋੜ੍ਹੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਸਾਧੂ ਨੂਰਾਨੀ, ਅੱਖੀਆਂ 'ਚੋਂ ਨੀਰ ਵਹਾਇਆ।
"ਪਾਤਸ਼ਾਹ, ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਨਾ ਆਵੀਂ, ਮੇਰੀ ਦੇਹੀ 'ਤੇ ਪਾਪ ਹੈ ਛਾਇਆ"।
"ਜਗ ਹੱਸਦਾ ਹੈ ਮੇਰੀ ਹਾਲਤ 'ਤੇ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਮੇਰੀ ਕੁੱਲੀ ਵਿੱਚ ਆਇਆ?"
ਬਾਬੇ ਨੇ ਸਹਿਜ ਨਾਲ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਰਬਾਬ ਦਾ ਤਾਰ ਹਿਲਾਇਆ।
"ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਦੁਖ ਵੰਡਾਉਣ ਆਏ ਹਾਂ", ਬਾਬੇ ਇਹ ਬਚਨ ਅਲਾਇਆ।
(ਪਉੜੀ: ਇਲਾਹੀ ਸ਼ਬਦ ਤੇ ਰੋਗ ਦਾ ਨਾਸ)
ਬਾਬੇ ਨੇ ਮੁਖੋਂ ਉਚਾਰੀ ਬਾਣੀ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਹੋਇਆ।
"ਜੀਉ ਤਪਤੁ ਹੈ ਬਾਰੋ ਬਾਰ", ਜਦੋਂ ਸੱਚਾ ਰਾਗ ਉੱਥੇ ਢੋਇਆ।
"ਜਿਤੁ ਤਨਿ ਨਾਮੁ ਨਾਹੀ ਸੁਖੁ ਨਾਹੀ", ਬਾਬੇ ਅਸਲ ਰੋਗ ਦਾ ਰਹੱਸ ਖੋਇਆ।
ਬਾਣੀ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ ਰੋਗੀ ਦਾ, ਮਨ ਦਾ ਅੰਧੇਰਾ ਸਭ ਧੋਇਆ।
ਜਿਉਂ ਹੀ ਬਾਬੇ ਨੇ ਨਜ਼ਰ ਮਿਹਰ ਦੀ ਕੀਤੀ, ਸਰੀਰ ਦਾ ਕੋੜ੍ਹ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੋਇਆ।
(ਪਉੜੀ: ਕੰਚਨ ਦੇਹੀ ਤੇ ਨਾਮ ਦੀ ਦਾਤ)
ਕੋੜ੍ਹੀ ਦੀ ਦੇਹੀ ਕੰਚਨ (ਸੋਨਾ) ਹੋ ਗਈ, ਰੋਗ ਦਾ ਨਾਮ ਨਾ ਰਿਹਾ ਕਾਈ।
ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਢਹਿ ਪਿਆ ਸੈਣਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਆਈ।
ਬਾਬੇ ਆਖਿਆ, "ਸੈਣਿਆ ਭਾਈ, ਹੁਣ ਨਾਮ ਜਪੀਂ ਤੂੰ ਸਦਾ ਸਵਾਈ"।
"ਸਰੀਰਕ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਾਮ ਭੁਲਾ ਕੇ ਕੋੜ੍ਹ ਕਮਾਈ"।
ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ, ਦੇਖ ਕੇ ਬਾਬੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ।
(ਪਉੜੀ: ਨਿਚੋੜ ਤੇ ਫਤਿਹ)
ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਸਭ ਦਾ ਸਾਂਝਾ, ਜੋ ਜਗ ਦਾ ਤਾਰਨਹਾਰ।
ਮਰਦਾਨੇ ਦੀ ਰਬਾਬ ਵਿੱਚੋਂ, ਨਿਕਲੇ ਨਾਮ ਦੀ ਸਾਰ।
ਜੋ ਵੀ ਚਰਨੀਂ ਆ ਕੇ ਲੱਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਪਾਰ ਉਤਾਰ।
ਨਾਨਕ ਦੀ ਇਹ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਜੁਗਾਂ-ਜੁਗਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ।
ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਰਵੇ ਬਾਬਾ, ਜਿਸ ਸਿਰਜਿਆ ਸੱਚਾ ਸੰਸਾਰ।

13/06/2026

ਵਾਰ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ (ਭਾਗ-164)
(ਪਉੜੀ: ਰੱਬੀ ਆਮਦ ਤੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਲੋਰ)
ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੂੰ ਧਿਆਈਏ, ਜਿਸ ਖੇਲੁ ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਿਆ।
ਫਿਰ ਨਾਨਕ ਜੋਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਅੰਦਰ ਨਾਮ ਹੀ ਨਚਿਆ।
ਕੂੜ ਅਮਾਵਸ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਜਦ ਸੱਚ ਦਾ ਦੀਵਾ ਮਚਿਆ।
ਊਚ-ਨੀਚ ਦੇ ਭੇਦ ਮਿਟਾ ਕੇ, ਬਾਬਾ ਸਭ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਸਿਆ।
ਧੰਨ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ, ਜਿਸ ਪਾਪ ਦਾ ਕਿਲ੍ਹਾ ਭੰਨਿਆ।
(ਪਉੜੀ: ਬਗਦਾਦ ਆਮਦ ਤੇ ਉੱਚੀ ਬਾਂਗ)
ਪੱਛਮ ਦੀਆਂ ਫੇਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਬਾਬਾ, ਬਗਦਾਦ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।
ਸ਼ਹਿਰੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ ਬਾਬੇ, ਅਪਣਾ ਪਾਵਨ ਆਸਣ ਲਾਇਆ।
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੇਲੇ ਉੱਠ ਕੇ ਬਾਬੇ, ਇੱਕ ਅਲੌਕਿਕ ਕੌਤਕ ਰਚਾਇਆ।
ਮੁਸਲਿਮ ਜਗਤ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਤੋਂ ਉਲਟ, ਉੱਚੀ ਬਾਂਗ ਦਾ ਹੋਕਾ ਲਾਇਆ।
ਸਾਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਇਲਾਹੀ ਨੂਰ ਲਿਸ਼ਕਾਇਆ।
(ਪਉੜੀ: ਪੀਰ ਦਸਤਗੀਰ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਬਾਬੇ ਦਾ ਰਹੱਸ)
ਓਥੋਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੀਰ ਦਸਤਗੀਰ ਨੇ, ਆਣ ਕੇ ਸਵਾਲ ਉਠਾਇਆ।
"ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਬਾਂਗ ਦਾ ਮੇਲ ਕਰਕੇ, ਤੈਂ ਕਿਹੜਾ ਨਵਾਂ ਸ਼ਰ੍ਹਾ ਚਲਾਇਆ?"
ਬਾਬੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਉਸ ਬੇਅੰਤ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਦਾ ਜਸ ਗਾਇਆ"।
ਪੀਰ ਬੋਲਿਆ, "ਕੁਰਾਨ ਕਹਿੰਦੀ ਸੱਤ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਸੱਤ ਪਾਤਾਲ ਹੀ ਰੱਬ ਬਣਾਇਆ"।
ਬਾਬੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਪੀਰ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਰੱਬ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਅਜ਼ਮਾਇਆ"।
(ਪਉੜੀ: ਲਖ ਪਾਤਾਲਾ ਲਖ ਆਗਾਸ ਤੇ ਪ੍ਰਤੱਖ ਪ੍ਰਮਾਣ)
ਬਾਬੇ ਨੇ ਮੁਖੋਂ ਉਚਾਰੀ ਬਾਣੀ, ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਦੁਆਰ।
"ਲਖ ਪਾਤਾਲਾ ਲਖ ਆਗਾਸ ਅਸਮਾਨ", ਸੁਣ ਕੇ ਕੰਬਿਆ ਪੀਰ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ।
ਪੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਅੱਖੀਂ ਦਿਖਾਓ, ਜੇ ਸੱਚਾ ਹੈ ਇਹ ਸੰਸਾਰ"।
ਬਾਬੇ ਨੇ ਪੀਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੀ ਸੈਰ ਅਪਾਰ।
ਕਰੋੜਾਂ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਤੇ ਧਰਤੀਆਂ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਕਰਵਾਇਆ ਦੀਦਾਰ।
(ਪਉੜੀ: ਸੱਚਖੰਡ ਦਾ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਤੇ ਪੀਰ ਦਾ ਸੀਸ ਝੁਕਣਾ)
ਸੈਰ ਕਰਦਿਆਂ ਪੀਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੱਚਖੰਡ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।
ਓਥੇ ਬਣ ਰਹੇ ਕੜਾਹ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਦਾ ਥਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਅਪਣੀ ਝੋਲੀ ਪਾਇਆ।
ਜਦੋਂ ਮੁੜ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਿਖਾਇਆ।
ਪੀਰ ਦਸਤਗੀਰ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਤੇ ਬਾਬੇ ਦੇ ਚਰਨੀਂ ਸੀਸ ਝੁਕਾਇਆ।
ਬਗਦਾਦ ਦੀ ਪਾਵਨ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਬਾਬੇ ਨਿਰੰਕਾਰ ਦਾ ਝੰਡਾ ਝੁਲਾਇਆ।
(ਪਉੜੀ: ਨਿਚੋੜ ਤੇ ਫਤਿਹ)
ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਸਭ ਦਾ ਸਾਂਝਾ, ਜੋ ਜਗ ਦਾ ਤਾਰਨਹਾਰ।
ਮਰਦਾਨੇ ਦੀ ਰਬਾਬ ਵਿੱਚੋਂ, ਨਿਕਲੇ ਨਾਮ ਦੀ ਸਾਰ।
ਜੋ ਵੀ ਚਰਨੀਂ ਆ ਕੇ ਲੱਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਪਾਰ ਉਤਾਰ।
ਨਾਨਕ ਦੀ ਇਹ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਜੁਗਾਂ-ਜੁਗਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ।
ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਰਵੇ ਬਾਬਾ, ਜਿਸ ਸਿਰਜਿਆ ਸੱਚਾ ਸੰਸਾਰ।

12/06/2026

ਵਾਰ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ (ਭਾਗ-163)
(ਪਉੜੀ: ਰੱਬੀ ਆਮਦ ਤੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਲੋਰ)
ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੂੰ ਧਿਆਈਏ, ਜਿਸ ਖੇਲੁ ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਿਆ।
ਫਿਰ ਨਾਨਕ ਜੋਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਅੰਦਰ ਨਾਮ ਹੀ ਨਚਿਆ।
ਕੂੜ ਅਮਾਵਸ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਜਦ ਸੱਚ ਦਾ ਦੀਵਾ ਮਚਿਆ।
ਊਚ-ਨੀਚ ਦੇ ਭੇਦ ਮਿਟਾ ਕੇ, ਬਾਬਾ ਸਭ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਸਿਆ।
ਧੰਨ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ, ਜਿਸ ਪਾਪ ਦਾ ਕਿਲ੍ਹਾ ਭੰਨਿਆ।
(ਪਉੜੀ: ਬੀਆਬਾਨ ਜੰਗਲ ਤੇ ਕੌਡੇ ਦਾ ਜਾਲ)
ਦੱਖਣ ਦੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਜਦੋਂ ਬਾਬਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਆਇਆ।
ਓਥੇ ਕੌਡਾ ਨਾਮੀ ਭੀਲ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਖ਼ੌਫ਼ ਦਾ ਚੱਕਰ ਚਲਾਇਆ।
ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਰਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਓਹ ਬੇਰਹਿਮੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਖਾਂਦਾ ਪਾਇਆ।
ਭਾਈ ਮਰਦਾਨਾ ਇਕੱਲਾ ਦੇਖ ਕੇ ਓਸ, ਅਪਣੇ ਪਾਪ ਦੇ ਜਾਲ 'ਚ ਫਸਾਇਆ।
ਲੱਕੜਾਂ ਬਾਲ ਕੇ ਵੱਡਾ ਕੜਾਹਾ, ਤੇਲ ਦਾ ਓਸ ਅਗਨ 'ਤੇ ਸਜਾਇਆ।
(ਪਉੜੀ: ਤੇਲ ਦਾ ਕੜਾਹਾ ਤੇ ਬਾਬੇ ਦੇ ਚਰਨ)
ਸਾਥੀ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ ਬਾਬਾ, ਓਸੇ ਪਲ ਓਥੇ ਧਾਇਆ।
ਕੌਡੇ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਸਾਧੂ ਨੂਰਾਨੀ, ਪਰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿਮ ਨਾ ਆਇਆ।
ਬਾਬੇ ਨੂੰ ਕੜਾਹੇ ਵੱਲ ਵਧਾਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਲ ਸੀ ਭਾਰੀ ਉਬਾਲਾ ਖਾਇਆ।
ਪਰ ਜਿਉਂ ਹੀ ਬਾਬੇ ਨੇ ਪਾਵਨ ਚਰਨ, ਓਸ ਤਪਦੇ ਤੇਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਾਇਆ।
ਤੇਲ ਇੰਝ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸਾਰਾ, ਜਿਵੇਂ ਬਰਫ਼ ਨੇ ਆਣ ਕੇ ਰੰਗ ਦਿਖਾਇਆ।
(ਪਉੜੀ: ਹਿਰਦਾ ਪਰਿਵਰਤਨ ਤੇ ਸੱਚਾ ਉਪਦੇਸ਼)
ਅਗਨ ਸਾਂਤ ਹੋਈ ਤੇਲ ਦੀ, ਤੇ ਕੌਡੇ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਵੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ।
ਜੋ ਜ਼ੁਲਮ ਕਰਦਾ ਸੀ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ, ਅੱਜ ਅਪਣੇ ਹੀ ਜਾਲ 'ਚ ਸ਼ਰਮਾਇਆ।
ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗਾ, "ਮੈਨੂੰ ਬਖਸ਼ ਲਓ ਜਗ ਦੇ ਸਾਈਂ", ਬੋਲ ਅਲਾਇਆ।
ਬਾਬੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਦੇ ਕੇ ਉਠਾਇਆ, ਤੇ ਜੀਵ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਛੁਡਾਇਆ।
"ਕਿਰਤ ਕਰ ਤੇ ਨਾਮ ਜਪ ਭਾਈ", ਬਾਬੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਮਾਰਗ ਦ੍ਰੜਾਇਆ।
(ਪਉੜੀ: ਰਾਖਸ਼ ਤੋਂ ਸੰਤ ਬਣਨਾ ਤੇ ਫਤਿਹ)
ਕੌਡਾ ਰਾਖਸ਼ ਤੋਂ ਬਣ ਗਿਆ ਸਾਧੂ, ਜਿਸ ਹਿਰਦੇ 'ਚ ਸੱਚ ਵਸਾਇਆ।
ਓਸੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਉਸ, ਸੱਚੀ ਸੰਗਤ ਦਾ ਮੁਢ ਬਣਾਇਆ।
ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੀ ਰਹਿਮਤ ਸਦਕਾ, ਇੱਕ ਪਾਪੀ ਨੇ ਰੱਬੀ ਰੰਗ ਪਾਇਆ।
ਜਗਤ ਉਧਾਰਨ ਆਈ ਸੀ ਇਹ ਜੋਤ, ਜਿਸ ਹਰ ਹਿਰਦਾ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਵਾਇਆ।
ਧੰਨ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ, ਜਿਸ ਬੇਅੰਤ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪਾਰ ਉਤਾਰਾ ਕਰਾਇਆ।
(ਪਉੜੀ: ਨਿਚੋੜ ਤੇ ਫਤਿਹ)
ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਸਭ ਦਾ ਸਾਂਝਾ, ਜੋ ਜਗ ਦਾ ਤਾਰਨਹਾਰ।
ਮਰਦਾਨੇ ਦੀ ਰਬਾਬ ਵਿੱਚੋਂ, ਨਿਕਲੇ ਨਾਮ ਦੀ ਸਾਰ।
ਜੋ ਵੀ ਚਰਨੀਂ ਆ ਕੇ ਲੱਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਪਾਰ ਉਤਾਰ।
ਨਾਨਕ ਦੀ ਇਹ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਜੁਗਾਂ-ਜੁਗਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ।
ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਰਵੇ ਬਾਬਾ, ਜਿਸ ਸਿਰਜਿਆ ਸੱਚਾ ਸੰਸਾਰ।

12/06/2026

ਵਾਰ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ (ਭਾਗ-162)
(ਪਉੜੀ: ਰੱਬੀ ਆਮਦ ਤੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਲੋਰ)
ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੂੰ ਧਿਆਈਏ, ਜਿਸ ਖੇਲੁ ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਿਆ।
ਫਿਰ ਨਾਨਕ ਜੋਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਅੰਦਰ ਨਾਮ ਹੀ ਨਚਿਆ।
ਕੂੜ ਅਮਾਵਸ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਜਦ ਸੱਚ ਦਾ ਦੀਵਾ ਮਚਿਆ।
ਊਚ-ਨੀਚ ਦੇ ਭੇਦ ਮਿਟਾ ਕੇ, ਬਾਬਾ ਸਭ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਸਿਆ।
ਧੰਨ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ, ਜਿਸ ਪਾਪ ਦਾ ਕਿਲ੍ਹਾ ਭੰਨਿਆ।
(ਪਉੜੀ: ਕਾਮਰੂਪ ਆਮਦ ਤੇ ਭਾਈ ਮਰਦਾਨੇ ਦਾ ਭਟਕਣਾ)
ਪੂਰਬ ਦੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਤੈਅ ਕਰਕੇ, ਬਾਬਾ ਕਾਮਰੂਪ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।
ਓਥੇ ਨੂਰਸ਼ਾਹ ਜਾਦੂਗਰਨੀ ਨੇ, ਅਪਣਾ ਤੰਤਰ-ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਲ ਸਜਾਇਆ।
ਭਾਈ ਮਰਦਾਨਾ ਭੁੱਖ ਦਾ ਸਤਾਇਆ, ਜਦੋਂ ਨਗਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਧਾਇਆ।
ਕਪਟੀ ਕਾਮਣੀਆਂ ਨੇ ਜਾਦੂ ਪਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂਢਾ (ਭੇਡੂ) ਬਣਾਇਆ।
ਬੋਲਣੋਂ ਰਹਿ ਗਿਆ ਮਰਦਾਨਾ, ਜਦੋਂ ਭਰਮ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ।
(ਪਉੜੀ: ਬਾਬੇ ਦੀ ਆਮਦ ਤੇ ਨੂਰਸ਼ਾਹ ਦਾ ਜਾਦੂ)
ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਾਉਣ ਖਾਤਰ, ਬਾਬਾ ਆਪ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।
ਨੂਰਸ਼ਾਹ ਨੇ ਦੇਖ ਕੇ ਬਾਬੇ ਨੂੰ, ਅਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਜਾਦੂ ਚਲਾਇਆ।
ਕਿਸੇ ਨੇ ਅਗਨ ਦੇ ਗੋਲੇ ਸੁੱਟੇ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਅਸਮਾਨੀਂ ਮੀਂਹ ਵਰ੍ਹਾਇਆ।
ਪਰ ਜੋਤ ਨਿਰੰਕਾਰੀ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਮੰਤਰ ਕੰਮ ਨਾ ਆਇਆ।
ਜਾਦੂ ਉਲਟਾ ਪੈ ਗਿਆ ਓਸ 'ਤੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਹੰਕਾਰ ਸਜਾਇਆ।
(ਪਉੜੀ: ਹੰਕਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਤੇ ਇਲਾਹੀ ਸ਼ਬਦ)
ਨੂਰਸ਼ਾਹ ਨੇ ਹਾਰ ਕੇ ਅਪਣੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਕਨਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਨਚਾਇਆ।
ਦੌਲਤ, ਹੀਰੇ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦਾ, ਭਾਰੀ ਲੋਭ ਦਿਖਾਇਆ।
ਬਾਬੇ ਨੇ ਰਬਾਬ ਦੀ ਧੁਨ ਉੱਤੇ, ਸੱਚਾ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਾਇਆ।
"ਕੋਈ ਆਖੇ ਭੂਤਨਾ ਕੋ ਕਹੇ ਬੇਤਾਲਾ", ਬਾਬੇ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਜਗਾਇਆ।
ਮਨ ਦੀ ਮੈਲ ਧੋਤੀ ਗਈ ਸਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਨਾਮ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰ੍ਹਾਇਆ।
(ਪਉੜੀ: ਹਿਰਦਾ ਪਰਿਵਰਤਨ ਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਜਿੱਤ)
ਚਰਨੀਂ ਆ ਕੇ ਢਹਿ ਪਈ ਨੂਰਸ਼ਾਹ, ਸਭ ਜਾਦੂ-ਟੂਣਾ ਤਿਆਗਿਆ।
"ਮੈਨੂੰ ਬਖਸ਼ ਲਓ ਸੱਚੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ, ਮੇਰਾ ਸੁੱਤਾ ਹਿਰਦਾ ਜਾਗਿਆ"।
ਬਾਬੇ ਨੇ ਮਰਦਾਨਾ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਨੂਰਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਨਾਮ ਦਾ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਭਾਗਿਆ।
ਕੂੜ ਦਾ ਪਰਦਾ ਲਾਹ ਸੁੱਟਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੱਚੇ ਰੱਬ ਨੂੰ ਆਰਾਧਿਆ।
ਅਸਾਮ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬਾਬੇ, ਭਗਤੀ ਦਾ ਅਟੁੱਟ ਮਹਿਲ ਸਜਾਇਆ।
(ਪਉੜੀ: ਨਿਚੋੜ ਤੇ ਫਤਿਹ)
ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਸਭ ਦਾ ਸਾਂਝਾ, ਜੋ ਜਗ ਦਾ ਤਾਰਨਹਾਰ।
ਮਰਦਾਨੇ ਦੀ ਰਬਾਬ ਵਿੱਚੋਂ, ਨਿਕਲੇ ਨਾਮ ਦੀ ਸਾਰ।
ਜੋ ਵੀ ਚਰਨੀਂ ਆ ਕੇ ਲੱਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਪਾਰ ਉਤਾਰ।
ਨਾਨਕ ਦੀ ਇਹ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਜੁਗਾਂ-ਜੁਗਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ।
ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਰਵੇ ਬਾਬਾ, ਜਿਸ ਸਿਰਜਿਆ ਸੱਚਾ ਸੰਸਾਰ।

12/06/2026

ਵਾਰ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ (ਭਾਗ-161)
(ਪਉੜੀ: ਰੱਬੀ ਆਮਦ ਤੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਲੋਰ)
ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੂੰ ਧਿਆਈਏ, ਜਿਸ ਖੇਲੁ ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਿਆ।
ਫਿਰ ਨਾਨਕ ਜੋਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਅੰਦਰ ਨਾਮ ਹੀ ਨਚਿਆ।
ਕੂੜ ਅਮਾਵਸ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਜਦ ਸੱਚ ਦਾ ਦੀਵਾ ਮਚਿਆ।
ਊਚ-ਨੀਚ ਦੇ ਭੇਦ ਮਿਟਾ ਕੇ, ਬਾਬਾ ਸਭ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਸਿਆ।
ਧੰਨ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ, ਜਿਸ ਪਾਪ ਦਾ ਕਿਲ੍ਹਾ ਭੰਨਿਆ।
(ਪਉੜੀ: ਸੁਮੇਰ ਪਰਬਤ ਆਮਦ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦਾ ਇਕੱਠ)
ਉੱਤਰ ਦੀਆਂ ਬਰਫ਼ੀਲੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਤੈਅ ਕਰ, ਬਾਬਾ ਉੱਚੇ ਪਰਬਤ 'ਤੇ ਆਇਆ।
ਸੁਮੇਰ ਪਰਬਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਜਾ ਕੇ ਸੱਚਾ ਨੂਰ ਜਗਾਇਆ।
ਓਥੇ ਚੁਰਾਸੀ ਸਿੱਧ ਤੇ ਜੋਗੀ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਾਰੀ ਡੇਰਾ ਸਜਾਇਆ।
ਗੋਰਖ, ਚਰਪਟ ਤੇ ਭੰਗਰਨਾਥ ਨੇ, ਦੇਖ ਕੇ ਬਾਬੇ ਨੂੰ ਅਚਰਜ ਕਮਾਇਆ।
"ਇਸ ਕਲਿਜੁਗ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਤੂੰ ਏਨੀ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਕਿਵੇਂ ਧਾਇਆ?"
(ਪਉੜੀ: ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਤਿੱਖੇ ਸਵਾਲ ਤੇ ਬਾਬੇ ਦੀ ਤਾੜਨਾ)
ਸਿੱਧਾਂ ਨੇ ਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਬਾਬੇ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਉਠਾਇਆ।
"ਮਾਤ ਲੋਕ (ਸੰਸਾਰ) ਦਾ ਕੀ ਹਾਲ ਹੈ ਨਾਨਕ, ਤੂੰ ਕੀ ਦੇਖ ਕੇ ਏਥੇ ਆਇਆ?"
ਬਾਬੇ ਨੇ ਹਿੱਕ ਤਣ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਸਿੱਧੋ, ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਰਾਹ ਭੁਲਾਇਆ"।
"ਪਾਪ ਦੀ ਅਮਾਵਸ ਛਾਈ ਹੈ ਹੇਠਾਂ, ਕੂੜ ਨੇ ਜਗਤ ਭਰਮਾਇਆ"।
"ਤੁਸੀਂ ਜੋਗੀ ਪਰਬਤਾਂ 'ਚ ਲੁਕ ਗਏ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਕੌਣ ਬਚਾਇਆ?"
(ਪਉੜੀ: ਕਰਾਮਾਤਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਤੇ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਜਿੱਤ)
ਸਿੱਧਾਂ ਨੇ ਅਪਣੀ ਰਿੱਧੀ-ਸਿੱਧੀ ਨਾਲ, ਬਾਬੇ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣਾ ਚਾਹਿਆ।
ਕਿਸੇ ਨੇ ਬਾਘ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਉਡਾਰੀ ਲਾਇਆ।
ਬਾਬੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਅਪਣੀ ਕਰਾਮਾਤ ਦਿਖਾ ਜਗਾਇਆ"।
ਬਾਬੇ ਨੇ ਸਹਿਜ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬਾਣੀ ਬਾਝੋਂ ਕੋਈ ਓਟ ਨਹੀਂ ਭਾਇਆ"।
"ਸੱਚੇ ਨਾਮ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਜਾਦੂ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਇਆ"।
(ਪਉੜੀ: ਸਿੱਧ ਗੋਸਟਿ ਤੇ ਸੱਚਾ ਉਪਦੇਸ਼)
ਬਾਬੇ ਨੇ 'ਸਿੱਧ ਗੋਸਟਿ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਦਾ ਭਰਮ ਨਿਵਾਰਿਆ।
"ਜੈਸੇ ਜਲ ਮਹਿ ਕਮਲੁ ਅਲਿਪਤੁ ਰਹੈ", ਗ੍ਰਹਿਸਥ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਜੀਵਨ ਸੁਧਾਰਿਆ।
ਘਰ-ਬਾਰ ਛੱਡਣਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਨਾਮ ਨੂੰ ਧਾਰਿਆ।
ਸਿੱਧ ਨਿਰਉੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਝੁਕ ਗਏ, ਜਦੋਂ ਸੱਚ ਦਾ ਸੂਰਜ ਲਿਸ਼ਕਾਇਆ।
'ਧੰਨ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ' ਕਹਿ ਕੇ ਸਭ ਨੇ, ਬਾਬੇ ਦੇ ਚਰਨੀਂ ਸੀਸ ਝੁਕਾਇਆ।
(ਪਉੜੀ: ਨਿਚੋੜ ਤੇ ਫਤਿਹ)
ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਸਭ ਦਾ ਸਾਂਝਾ, ਜੋ ਜਗ ਦਾ ਤਾਰਨਹਾਰ।
ਮਰਦਾਨੇ ਦੀ ਰਬਾਬ ਵਿੱਚੋਂ, ਨਿਕਲੇ ਨਾਮ ਦੀ ਸਾਰ।
ਜੋ ਵੀ ਚਰਨੀਂ ਆ ਕੇ ਲੱਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਪਾਰ ਉਤਾਰ।
ਨਾਨਕ ਦੀ ਇਹ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਜੁਗਾਂ-ਜੁਗਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ।
ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਰਵੇ ਬਾਬਾ, ਜਿਸ ਸਿਰਜਿਆ ਸੱਚਾ ਸੰਸਾਰ।

12/06/2026

ਵਾਰ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ (ਭਾਗ-160)
(ਪਉੜੀ: ਰੱਬੀ ਆਮਦ ਤੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਲੋਰ)
ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੂੰ ਧਿਆਈਏ, ਜਿਸ ਖੇਲੁ ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਿਆ।
ਫਿਰ ਨਾਨਕ ਜੋਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਅੰਦਰ ਨਾਮ ਹੀ ਨਚਿਆ।
ਕੂੜ ਅਮਾਵਸ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਜਦ ਸੱਚ ਦਾ ਦੀਵਾ ਮਚਿਆ।
ਊਚ-ਨੀਚ ਦੇ ਭੇਦ ਮਿਟਾ ਕੇ, ਬਾਬਾ ਸਭ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਸਿਆ।
ਧੰਨ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ, ਜਿਸ ਪਾਪ ਦਾ ਕਿਲ੍ਹਾ ਭੰਨਿਆ।
(ਪਉੜੀ: ਮੱਕੇ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਮਦ ਤੇ ਕਾਬੇ ਵੱਲ ਪੈਰ)
ਹਾਜੀ ਦਾ ਭੇਖ ਸਜਾ ਕੇ ਬਾਬਾ, ਮੱਕੇ ਦੀ ਪਾਵਨ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ।
ਲੰਮੇ ਪੈਂਡੇ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਕਾਰਨ, ਜਾ ਕੇ ਹਰਮ ਦੇ ਵੇਹੜੇ ਆਸਣ ਲਾਇਆ।
ਨਾਮ ਦੀ ਮਸਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬਾਬੇ, ਕਾਬੇ ਵੱਲ ਹੀ ਪੈਰ ਫੈਲਾਇਆ।
ਰਾਤ ਪਈ ਤਾਂ ਕਾਜ਼ੀ ਰੁਕਨਦੀਨ ਨੇ, ਆਣ ਕੇ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸਾ ਦਿਖਾਇਆ।
"ਖ਼ੁਦਾ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਪੈਰ ਪਸਾਰੇ, ਤੂੰ ਕੇਹਾ ਕਾਫ਼ਿਰ ਏਥੇ ਧਾਇਆ?"
(ਪਉੜੀ: ਕਾਜ਼ੀ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਬਾਬੇ ਦਾ ਸਹਿਜ ਸਵਾਲ)
ਕਾਜ਼ੀ ਨੇ ਲੱਤ ਮਾਰ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਉੱਠ ਓਏ ਨਾਦਾਨ ਫਕੀਰਾ!"
"ਰੱਬ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਪੈਰ ਕੀਤੇ ਤੈਂ, ਤੇਰੀ ਮੱਤ 'ਤੇ ਪੈ ਗਿਆ ਚੀਰਾ"।
ਬਾਬੇ ਨੇ ਸਹਿਜ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਿਆ ਨੂਰ ਅਮੀਰਾ।
"ਸੁਣ ਰੁਕਨਦੀਨ ਕਾਜ਼ੀ ਭਾਈ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਹੁੰਦਾ ਐਂ ਦਿਲ-ਗੀਰਾ?"
"ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਓਧਰ ਕਰ ਦੇ ਤੂੰ, ਜਿੱਧਰ ਨਾ ਹੋਵੇ ਖ਼ੁਦਾ ਦਾ ਘਰ ਅਖੀਰਾ"।
(ਪਉੜੀ: ਪੈਰ ਘੁਮਾਉਣਾ ਤੇ ਕਾਬੇ ਦਾ ਘੁੰਮਣਾ)
ਕਾਜ਼ੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਬਾਬੇ ਦੇ ਪੈਰ ਘੁਮਾਏ।
ਜਿਸ-ਜਿਸ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਪੈਰ ਕੀਤੇ, ਓਧਰ ਹੀ ਕਾਬਾ ਘੁੰਮਦਾ ਜਾਏ।
ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਖ਼ੁਦਾ ਦਾ ਨੂਰ ਲਿਸ਼ਕਿਆ, ਕੁਦਰਤ ਨੇ ਅਜਿਹੇ ਕੌਤਕ ਦਿਖਾਏ।
ਕਾਜ਼ੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈਆਂ, ਜਦ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਬ ਹੀ ਨਜ਼ਰੀਂ ਆਏ।
ਸਾਰਾ ਮੱਕਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ, ਦੇਖ ਕੇ ਚੋਜ ਜੋ ਬਾਬੇ ਕਮਾਏ।
(ਪਉੜੀ: ਇਲਾਹੀ ਗਿਆਨ ਤੇ ਭਰਮ ਦਾ ਨਾਸ)
ਕਾਜ਼ੀ ਚਰਨੀਂ ਆ ਕੇ ਢਹਿ ਪਿਆ, "ਤੂੰ ਕੋਈ ਰੱਬੀ ਨੂਰ ਹੈਂ ਆਇਆ"।
"ਸਾਨੂੰ ਭਰਮ ਸੀ ਇੱਕੋ ਦਿਸ਼ਾ 'ਚ ਰੱਬ ਹੈ, ਤੈਂ ਸਭ ਪਾਸੇ ਖ਼ੁਦਾ ਦਿਖਾਇਆ"।
ਬਾਬੇ ਆਖਿਆ, "ਹਿੰਦੂ-ਮੁਸਲਿਮ ਸਭ ਇੱਕੋ ਨੇ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਭੇਦ ਨਾ ਪਾਇਆ"।
"ਸ਼ੁਭ ਅਮਲਾਂ ਬਾਝੋਂ ਦੋਵੇਂ ਰੋਣਗੇ", ਬਾਬੇ ਇਹ ਸੱਚ ਸੁਣਾਇਆ।
ਧਾਰਮਿਕ ਕੱਟੜਤਾ ਦਾ ਕਿਲ੍ਹਾ ਭੰਨ ਕੇ, ਬਾਬੇ ਸਾਂਝੀਵਾਲਤਾ ਦਾ ਝੰਡਾ ਝੁਲਾਇਆ।
(ਪਉੜੀ: ਨਿਚੋੜ ਤੇ ਫਤਿਹ)
ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਸਭ ਦਾ ਸਾਂਝਾ, ਜੋ ਜਗ ਦਾ ਤਾਰਨਹਾਰ।
ਮਰਦਾਨੇ ਦੀ ਰਬਾਬ ਵਿੱਚੋਂ, ਨਿਕਲੇ ਨਾਮ ਦੀ ਸਾਰ।
ਜੋ ਵੀ ਚਰਨੀਂ ਆ ਕੇ ਲੱਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਪਾਰ ਉਤਾਰ।
ਨਾਨਕ ਦੀ ਇਹ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਜੁਗਾਂ-ਜੁਗਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ।
ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਰਵੇ ਬਾਬਾ, ਜਿਸ ਸਿਰਜਿਆ ਸੱਚਾ ਸੰਸਾਰ।
ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ: ਇਸ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਮੱਕੇ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਫੇਰੀ ਅਤੇ ਕਾਜ਼ੀ ਰੁਕਨਦੀਨ ਨਾਲ ਹੋਈ ਵਾਰਤਾਲਾਪ ਨੂੰ ਬੀਰ-ਰਸੀ ਤੇ ਗਿਆਨ-ਮਈ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਰੱਬ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਦਿਸ਼ਾ (ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਮਸਜਿਦ) ਵਿੱਚ ਸੀਮਤ ਮੰਨਣ ਦੇ ਭਰਮ ਨੂੰ ਤੋੜਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੱਖ ਪ੍ਰਮਾਣ ਦੇਣ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦ੍ਰਿੜ ਕਰਵਾਉਣ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਨੂੰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਾਵਿ-ਬੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।