Shukamunihnath

31/12/2025

#জীৱন এক ‌সপোন মোৰ লিখনি।

ম‌ই কোন…? তেওঁক সুধিলো।
তেওঁ ক'লে, তুমি এডাল লাঠি…।

মই তেওঁক কলো, কেনেকৈ…?
তেওঁ ক'লে, লাঠিক সকলোৱে নিজৰ মতে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে, সেয়া ভাল হ‌ওক অথবা বেয়া হ‌ওক। যেনে বৃদ্ধত্ব জনে খোজ কঢ়াত, আক্ৰমণাত্মক জনে প্ৰহাৰ কৰাত…।

মই তেতিয়া তেওঁক কলো, মোক কোনে নিজৰ মতে ব্যৱহাৰ কৰিছে, তাকো ভাল বেয়া দুয়োটাতে…?
তেওঁ মোক কৰুণানিধান ভাবে এপলক চাই সুধিলেহে, তুমি পিন্ধি থকা পোছাক যোৰ কাৰ…?

মই কলো, মোৰ…।
তেওঁ কলে, তোমাৰ হে…মানে তুমি নোহোৱা…।

তেওঁ আকৌ মোৰ হাত এখন দেখুৱাই সুধিলে, এই হাতখন কাৰ…?
মই কলো মোৰ; মোৰ দেহতে লাগি আছে যেতিয়া।

তেওঁ কলে, তোমাৰ হে…, মানে তুমি নোহোৱা…।
আৰু তেওঁ, মোৰ দেহৰ সমস্ত ইন্দ্ৰিয়াতন ক্ৰমাগত দেখুৱাই সুধিলে, এই সকলোবোৰ অংগ কাৰ…?

মই বিৰক্তিৰে কলো, মোৰে…।
তেওঁ শান্ত-সমাহিত স্বৰে কৰে, তোমাৰ হে…, মানে এটা অংগ‌ও তুমি নোহোৱা…।

মই কোন, সেই কথা তেওঁৰ পৰা জানিবৰ আৰু আশা নকৰি হতাশকৃত হৈ মই আঁতৰি আহিব ধৰিলো…।

তেওঁ মধুসূদন কণ্ঠস্বৰে মাত লগালে…শুনা। কিন্তু…সেই মাতত কোনো শব্দ নাছিল…, সেই শব্দৰ আনে কোনো শব্দ শুনা নাছিল, সেই শব্দত মাথোঁ সঞ্জীৱনী আছিল, প্ৰাণচাঞ্চল্য আছিল।

মই ঘুৰি চালোঁ…।
তেওঁ ক'লে…তুমি অক্ষৰ-পুৰুষ…, তুমি অমৰ। তুমি ইহঁতৰ কাৰোৰে আপোন নোহোৱা। ইহঁত তোমাৰ চিৰস্থায়িতা নহয়। ইহঁতৰ মৃত্যু হ'ব। ইহঁত গেলি-পচি পঞ্চভূতত বিলীন হ'ব। তোমাক ইহঁতে ব্যৱহাৰ কৰিছে। ইহঁতক কোনেও প্ৰেম নকৰে, ইহঁতক কোনেও মনত নাৰাখে। প্ৰেম কেৱল তোমাক কৰে, তোমাক হে মনত ৰাখিব। কাৰণ তুমি অবিনাশী। শৰীৰটোৰ মৃত্যুক লৈ তুমি শংকান্বিত নহবা। মনত ৰাখিবা, মৃত্যুৱে তোমাক নতুনত্বহে দিব।