15/06/2026
অৰ্ণৱ আৰু নিয়ৰৰ গল্পটো আছিল কিতাপৰ পাতৰ দৰে শান্ত, কিন্তু শেষৰ পৃষ্ঠাটো আছিল বৰ অসহ্য।
তেওঁলোকৰ চিনাকি হৈছিল কলেজৰ লাইব্ৰেৰীত। নিয়ৰে কিতাপ ভাল পাইছিল, আরু অৰ্ণৱে ভাল পাইছিল কিতাপৰ আঁঁৰত লুকাই থকা নিয়ৰৰ সেই শান্ত চকুযুৰি। লাহে লাহে কথা-বতৰা বাঢ়িল, বন্ধুত্ব হ’ল আৰু কেতিয়া যে দুয়ো দুয়োৰে জীৱনৰ একমাত্ৰ অভ্যাস হৈ পৰিল, কোনেও গমেই নাপালে।
অৰ্ণৱ আছিল অলপ আৱেগী, কিন্তু নিয়ৰ আছিল বাস্তৱবাদী। নিয়ৰে প্ৰায়েই হাঁহি হাঁহি কৈছিল— "অৰ্ণৱ, জীৱনটো বৰ জটিল। সপোনবোৰ সদায় সঁচা নহয়।" অৰ্ণৱে নিয়ৰৰ হাতখন জোৰেৰে খামুচি ধৰি কৈছিল— "তুমি থাকিলে মই যিকোনো জটিলতা পাৰ কৰিব পাৰিম।"
কিন্তু নিয়ৰৰ কথাই সঁচা হ’ল। সময় আৰু পৰিস্থিতি কাৰোবাৰ বাবে ৰৈ নাথাকে।
কলেজ শেষ হোৱাৰ পিছত নিয়ৰৰ ঘৰৰ পৰা বিয়াৰ বাবে বৰকৈ জোৰ কৰিবলৈ ধৰিলে। অৰ্ণৱ তেতিয়াও নিজৰ কেৰিয়াৰ গঢ়িবলৈ সংগ্ৰাম কৰি আছিল। সি নিয়ৰক অলপ সময় খুজিছিল, কিন্তু নিয়ৰৰ দেউতাকৰ হঠাতে হোৱা গুৰুতৰ অসুখে সকলো সলনি কৰি দিলে। দেউতাকৰ শেষ ইচ্ছা আছিল জীয়েকক এজন সুপ্ৰতিষ্ঠিত ল’ৰাৰ হাতত গতাই দিয়া।
আৱেগ আৰু বাস্তৱৰ যুদ্ধত অৱশেষত বাস্তৱৰে জয় হ’ল। নিয়ৰে দেউতাকৰ চকুপানী আৰু পৰিয়ালৰ সন্মানৰ বাবে নিজৰ ভালপোৱাক বলি দিলে।
বিয়াৰ ঠিক আগের দিনা নিয়ৰে অৰ্ণৱক শেষবাৰৰ বাবে লগ কৰিছিল। কোনো কান্দোন নাছিল, কোনো অভিযোগ নাছিল। কেৱল আছিল এটা গভীৰ নীৰৱতা।
নিয়ৰে তাইৰ হাতৰ ৰূপৰ আঙুঠিটো (যিটো অৰ্ণৱে তাইক প্ৰথম উপহাৰ দিছিল) অৰ্ণৱৰ হাতত তুলি দি ক’লে— "মোক পাহৰি যাবলৈ চেষ্টা কৰিবা অৰ্ণৱ। নিজক ভাঙি নেপেলাবা।"
অৰ্ণৱে মাথোঁ সোধা নাছিল— "ইমান সহজনে নিয়ৰ?"
আজি সেই কথাৰ পাঁচ বছৰ হৈ গ’ল। অৰ্ণৱ এতিয়া নিজৰ জীৱনত বৰ সফল, এজন সুপ্ৰতিষ্ঠিত মানুহ। তাৰ গাড়ী আছে, ঘৰ আছে, সমাজত সন্মান আছে। কিন্তু তাৰ সেই হাঁহিটো হেৰাই গ’ল, যিটো নিয়ৰৰ কাষত থাকোঁতে তাৰ মুখত জিলিকি উঠিছিল।
সি এতিয়াও বৰষুণ জাক আহিলে খিৰিকীৰ কাষত থিয় হৈ চাহ কাপ লৈ নিয়ৰৰ কথাই ভাবে। সি নিয়ৰক আজিও ভাল পায়, কিন্তু এতিয়া সেই ভালপোৱাত কোনো দাবী নাই, কোনো আশা নাই। কেৱল আছে এটা কেতিয়াও পূৰণ নোহোৱা শূন্যতা।
সঁচা ভালপোৱাবোৰ কেতিয়াবা এনেকৈয়ে শেষ হৈ যায়— ডায়েৰীৰ কোনোবা এটা চুকত শুকাই যোৱা গোলাপ ফুল পাপৰিৰ দৰে, যাৰ সুবাস নাইকীয়া হয়, কিন্তু অস্তিত্ব সদায় থাকি যায়।
