https://www.behance.net/adtdeore2c6bc

Aditee Deore, Bangalore (2026)

18/09/2025

‘Kitty ki Poonchh’ is finally out in the world! I had so much fun illustrating this children’s book for Room to Read.

This one is extra special because it’s a regional story from Rajasthan and I love how stories like these carry bits of our culture, helping kids see the world with curiosity and empathy.

From messy thumbnails to final colorful spreads, it was a journey of balancing playfulness with imagination.

I’ve uploaded the entire process on Behance, link is in the comments 👇

Illustrating children’s books always reminds me how powerful simple stories can be 💛

28/07/2025

‘Almost Certain’ is about anxiety.

Not the loud kind but the kind that quietly builds up as you try to make sense of things.
The need to be right. The fear of saying something foolish. The endless search for certainty.

And then one day, it all just feels… absurd.
It’s a short, visual piece about emotional ambiguity, overwhelming doubt, and the quiet collapse that follows when everything starts to feel unstable.

Read the full piece here: https://issuu.com/aditeedeore/docs/almost_sure_

14/07/2025

What if learning to read felt like magic? 
Created for Google Read Along, this sand art video celebrates the joy of reading — one grain at a time.   The app, originally launched in India as Bolo, has helped millions of children around the world build reading skills with the help of an AI-powered reading buddy. 
🖌️ Every frame in this film was shaped to the rhythm of a jingle sung by a child — simple, warm, and full of heart. 
🎬 Visual Direction:  🤝 In collaboration with: Google Read Along x Parimal Foundation 🎨 Medium: Sand Art + Frame-by-Frame Animation 
📖 Let the story unfold,
Link to watch the full video here → https://lnkd.in/grE8ZV-U 

14/07/2025

What if learning to read felt like magic? 
Created for Google Read Along, this sand art video celebrates the joy of reading — one grain at a time.   The app, originally launched in India as Bolo, has helped millions of children around the world build reading skills with the help of an AI-powered reading buddy. 
🖌️ Every frame in this film was shaped to the rhythm of a jingle sung by a child — simple, warm, and full of heart. 
🎬 Visual Direction:  🤝 In collaboration with: Google Read Along x Parimal Foundation 🎨 Medium: Sand Art + Frame-by-Frame Animation 
📖 Let the story unfold — link to watch the full video here → https://lnkd.in/grE8ZV-U 

30/04/2025

इंजिनिअरिंग पूर्ण झाल्यावर मी जेजुरीला कोनेक्रेन नावाच्या कंपनीत ग्रॅज्युएट इंजिनिअर ट्रेनी म्हणून कामाला लागले. कंपनी लांब होती. एका बाजूने दोन तास असा चार तासाचा प्रवास. माझ्यासोबत अजून दहा-बारा जणं होते. ऑफिसला सोडायला एक मिनीबस होती. बस रोज सकाळी शार्प 6.30 ला स्वारगेटवरून निघायची आणि दिवेघाटामार्गे प्रवास करत सायंकाळी 7.30 ला परत पोहोचवायची.

कॉलेजमधलं वातावरण मुक्त होतं, हा बदल नवीन होता. इथं दोन मिनिटांचा हिशोब असायचा. इथली लोकं एका साच्यात ओतल्याप्रमाणे वागायची. सकाळची बस सुद्धा मला साच्याचा भाग वाटायची. या वागण्यात एक मरगळ होती, थकवा होता. उदासीनता, हाताशा, निराशा होती. सगळं ब्लॅक अँड व्हाईट.
सुरुवातीला आम्ही नव्या लोकांनी यातून मार्ग म्हणजे कधी खेळ तर कधी गप्पा, गाणी असे केविलवाणे प्रयत्न केले. पण हळू हळू आम्ही पण मरगळलो. अशात गाडी जेव्हा दिवेघाटातून जायची तेव्हा मला खिडकीतून आकाश बघायला आवडायचं. रोजच्या सांचेबंद दिवसात आकाश रोज नवीन दिसायचं. एखादी गोष्ट रोज कशी नवीन वाटू शकते याचं आश्चर्य वाटायचं. रोज काही मोठे बदल नव्हते पण आकाश घटकांना बदलायचं. तिच लोकं, तोच डेस्क, तेच रुटीन पण आकाश याउलट अद्भुत, नवं आणि रंगीबेरंगी.

मला आकाश नेहमी एका बंडखोर चित्रकाराणे मोठ्या कॅनव्हासवर रंगवलेलं चित्र वाटतं. असा चित्रकार ज्याला रंगांची अल्केमी माहित आहे आणि जो रोजच्या साचेबद्ध जीवनाविषयी बंड पुकारत आहे. मला सुद्धा बंड पुकारावं वाटायचं. गाणी, गप्पा, खेळ अशा तोकड्या प्रयत्नांची सर्कस उधळून लावावी वाटायची.

18/04/2025

मी सहा किंवा सात वर्षाची असेल. आम्ही नेर ला राहायचो, तेव्हाची ही गोष्ट. मी, आई, दादा आणि पप्पा आमच्या ‘चॅलेंजर’ गाडीवर काका काकूंकडे जायचो नंदुरबारला. मी टाकीवर बसायचे, पप्पा गाडी चालवायचे, दादा आणि आई मागे बसायचे. असे आम्ही चौघं, आणि आमच्या बॅगा नंदुरबारला पोहोचायच्या.

नंदुरबारला जायचा रस्ता तसा कच्चा-पक्काच होता. आजूबाजूला डोंगररांगा होत्या, छोटी-छोटी गावं होती. पावसाळ्यात दोन गावांच्या मध्ये हिरवळ असायची. तिथं मला सागाची झाडं दिसायची.

एकदा असंच गावी जाताना पाऊस आला आणि आम्ही चौघंही एका झाडाच्या आडोशाला थांबलो. पाऊस थांबला आणि परत निघताना पप्पांनी सागाचं एक पान हातात दिलं. म्हणाले, ‘टाकीवर बसताना पकडून बस, म्हणजे वारा लागणार नाही’. पान मोठं होतं. त्यामागे लपून मी उरलेला प्रवास केला. झाडाचं पान इतकं मोठं असू शकतं या विचारातच घर आलं.

आज बऱ्याच दिवसांनी मी शेतात आले आणि इथल्या सागाच्या झाडाकडे लक्ष गेलं आणि लहानपणीची सागाच्या पानाची गोष्ट आठवली.

10/04/2025

Aspirations brought me to the city.

As a girl from a small village, the city always felt lucrative—shiny, fast, and full of promise. But with that promise came a cost. What could these towering concrete structures possibly demand from you? One may ask. The demand is simple: don’t stop. Run faster. Be better. Stay ahead. It’s a rat race—with no visible finish line.

And often, we’re chasing dreams that were never really ours to begin with.

Now you might say, “Oh come on, no one has time to think about all this here.” And I’d say—that’s exactly the problem. Time has become our enemy. In the chaos, we rarely pause to reflect. And sometimes, I find myself asking: Will this ever end? Will I ever feel content?

Then, I go back to my roots.

To the place where time slows down. Where even the stillest frames—sunsets behind the mountains, swaying trees, and the whispering wind—have the power to calm the storm within me. Here, in the calmness of the village, time doesn’t chase me. It walks beside me.

I think this paradox of time- linear and cyclical, scarce and abundant- lies at the heart of our existence.

This illustration is the first in a series exploring the complexities of time, space and our plaxe within them. Stay tuned for more.

26/09/2023

One woman’s journey through stories…

Reference taken from Pinterest :)

20/06/2023

Here is a sneak peek into my upcoming project :)

12/06/2023

The Wrestlers’ protest would have played out differently in any other civilised country in the world or even in India of a few decades ago. We as a nation have lost sense of what is Right and Moral.

In collaboration with :

06/06/2023

ट्रेन मला फक्त वाहतुकीचं साधन वाटत नाही तर आपल्या विभाजित समाजाचा आरसा वाटते, जी प्रस्तुत विरोधाभासी जग चपखपणे उलगडून दाखवते. जवळून पाहिलं तर ट्रेन 'आहे रे' वर्गाची वातानुकूलित डब्यांमधील सोय तर 'नाही रे' वर्गाची सामान्य डब्यातील अनागोंदी आपल्यासमोर प्रखरतेने मांडत असते. एकच ट्रेन, एकाच दिशेचा, एकाच वेगाचा प्रवास पण दोन वर्गांसाठी वेगळे आणि टोकाचे अनुभव. एक जागा, क्रमबद्ध आणि संरचित, तर दुसरी, घालमेल, कोलाहल आणि धांदल असणारी. 'खिडकी' च्या मार्मिक कथेने प्रेरित होऊन, मी या द्विभाजनांचा शोध घेते आहे.

'खिडकी' एक मध्यमवर्गीय वडिल आणि त्यांची चिकित्सक मुलगी यांची कथा विणते. स्थानिक तत्वात रुजलेली असली, तरी सार्वजनिक वाहतुकीच्या सार्वत्रिक समस्येवर भाष्य करणारी ही कथा सामान्य लोकांच्या संघर्षांना अधोरेखित करून चांगल्या पायाभूत सुविधांची मागणी करते. 'खिडकी' करुणा प्रज्वलित करते आणि सोबतच एकता, सहानुभूती, आशा, आनंद आणि आत्मतृप्ती इत्यादी मानवी भावनांना साद घालते.

'The train serves as a mirror to our divided society. The bourgeoisie finds solace in the air-conditioned compartments, while the proletariat resides in the general compartments. Although they share the same train, their experiences diverge vastly. One space is orderly and structured, while the other is filled with chaos. In my attempt to depict this stark contrast, I've drawn inspiration from the insightful tale of 'Khidki'.

'Khidki' is a story of a father from a middle-class family and his struggles to make his daughter’s first train journey memorable. Using a story with local context but of global relevance, the film urges for better infrastructure for the common people of the country. It addresses a common problem seen in many societies worldwide, which is the poor condition of public transport. It attempts to bring the critical and underdeveloped condition of ‘unreserved coaches' in Indian trains to the public notice. The film also has an underlying message of spreading the values of human empathy, care, togetherness, and positivity, for achieving a true sense of happiness and self-satisfaction in life.

The film is available on YouTube: https://youtu.be/W4AZ3tqCEII

Hope you enjoy :)

22/05/2023

Pretty scenes from balcony.. :)

Aditee Deore

18/09/2025

28/07/2025

14/07/2025

14/07/2025

30/04/2025

18/04/2025

10/04/2025

26/09/2023

20/06/2023

12/06/2023

06/06/2023

22/05/2023

Address

Website

Alerts

Contact The Establishment

Shortcuts

Share

Category