08/08/2026
പാലക്കാടുകാരായ ഭൂരിഭാഗം ആളുകൾക്കും ഈ സമുദായത്തിന്റെ പേര് കേട്ടാൽ പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ സാധിക്കും, കാരണം അവരിൽ വലിയൊരു വിഭാഗം ജില്ലയുടെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലായി സ്ഥിരതാമസമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. കുട്ടിക്കാലത്ത്, ഹൈദർ അലിയുടെയും ടിപ്പു സുൽത്താന്റെയും കുതിരപ്പടയുടെ (Cavalry) അവശേഷിപ്പുകളാണ് ഇവരെന്ന് മുതിർന്നവർ പറഞ്ഞുകേട്ട കഥകൾ ഞാൻ ഓർക്കുന്നു. മലബാറിലേക്കുള്ള പടയോട്ടക്കാലത്ത് ഈ സൈന്യം കോയമ്പത്തൂർ, പൊള്ളാച്ചി, ദിണ്ടിഗൽ എന്നിവിടങ്ങളിലൊക്കെ താവളമടിച്ചിരുന്നല്ലോ. കൊടുവായൂരിൽ വളരുന്ന കാലത്ത്, പാലക്കാടും പരിസരപ്രദേശങ്ങളിലും കച്ചവടക്കാരായിരുന്ന നിരവധി 'റാവുത്തർമാർ' എന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടിരുന്നു. പാലക്കാടുള്ള ഈ സമുദായക്കാർ ഒരു പ്രത്യേകതരം തമിഴ് ആണ് സംസാരിച്ചിരുന്നത്. അവർ തമിഴ് മേഖലകളിൽ നിന്ന് വന്നവരാണെന്നും, മലയാളി മാപ്പിള സമുദായങ്ങളുമായി നേരിട്ട് ബന്ധമില്ലാത്തവരാണെന്നും വ്യക്തമാക്കുന്നതായിരുന്നു ആ ഭാഷ. ഓ.വി. വിജയൻ തന്റെ പുസ്തകങ്ങളിൽ ഇവരെക്കുറിച്ച് ഇടയ്ക്കിടെ പരാമർശിച്ചിട്ടുണ്ട്; അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിഖ്യാത നോവലായ 'ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസ'ത്തിലും ഏതാനും റാവുത്തർ കഥാപാത്രങ്ങളുണ്ട്.
കാലക്രമേണ ചില സ്ഥാപിത താല്പര്യക്കാർ ഇവരുടെ ചരിത്രത്തെ അനാവശ്യമായി തുർക്കിക് (Turkic) പാരമ്പര്യത്തിലേക്ക് കൂട്ടിക്കെട്ടാൻ ശ്രമിച്ചതായി കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. എന്തായാലും കാര്യങ്ങൾ എങ്ങനെയാണെന്ന് നമുക്ക് നോക്കാം. 'റാവുത്തൻ' എന്ന പദം 'കുതിരക്കാരൻ' അല്ലെങ്കിൽ 'കുതിരപ്പടയാളി' എന്ന് അർത്ഥം വരുന്ന 'ഇരാവുത്തർ' (irauttar) എന്ന തമിഴ് വാക്കിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടായതെന്നും, ഇവർ പണ്ട് തമിഴ് മേഖലകളിൽ പെട്ടവരായിരുന്നു എന്നുമുള്ള കാര്യം തികച്ചും വ്യക്തമാണ്. കാലം പുരോഗമിച്ചതോടെ ഈ സമുദായത്തിന്റെ തനിമയ്ക്ക് ചില മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിച്ചു. കൊറോമണ്ഡൽ തീരത്തെ ലബ്ബമാർ, മരക്കാറുകൾ, ജോനകർ തുടങ്ങിയ മുസ്ലീം വിഭാഗങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ഒരു പദവിയായിട്ടാണ് തുർസ്റ്റൺ (Thurston) ഇതിനെ നിർവ്വചിക്കുന്നത്. (പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ, ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള യോദ്ധാക്കളുടെ പാരമ്പര്യം അവകാശപ്പെടുന്നത് ഒരു സാധാരണ കച്ചവടക്കാരനേക്കാളും നാവികനേക്കാളും ഉയർന്ന സാമൂഹിക പദവി നൽകുമെന്ന തമിഴ് മുസ്ലീങ്ങളുടെ വിശ്വാസമായിരിക്കാം ഇതിന് കാരണം).
തമിഴ് മുസ്ലീങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, ഇസ്ലാം മതത്തിലേക്കുള്ള മാറ്റം കച്ചവട ബന്ധങ്ങളിലൂടെയോ അല്ലെങ്കിൽ വിദേശ ആക്രമണങ്ങളിലൂടെയോ ആണ് സംഭവിച്ചിട്ടുള്ളത്. കായലാർ (തരകനാർ - ദല്ലാൾ/ബ്രോക്കർ), മാതൃദായക്രമം പിന്തുടരുന്ന മരക്കാർ എന്നിവരുടെ കാര്യമെടുക്കുകയാണെങ്കിൽ, കായൽപട്ടണം, കളക്കാട് തുടങ്ങിയ വിവിധ തുറമുഖങ്ങളിൽ അറബ് വ്യാപാരികളുമായി ഇടപഴകിയതിലൂടെ രൂപപ്പെട്ടതാണ് ഈ സമുദായങ്ങൾ. ഷാഫി സമുദായത്തിൽപ്പെട്ട ഇവരാണ് (ഹനാഫി മരക്കാന്മാരുടെ ഉദാഹരണങ്ങളും ഉണ്ടെങ്കിലും) മലബാർ ചരിത്രത്തിൽ പിന്നീട് പ്രശസ്തരായ മരക്കാന്മാർ. എന്നാൽ കുറഞ്ഞ ജനസംഖ്യയുള്ള 'പട്ടാണികൾ' വടക്കേ ഇന്ത്യയിൽ നിന്നുള്ള (ദക്ഷിണേന്ത്യൻ/ദെക്കാണി) ഉർദു സംസാരിക്കുന്ന മുസ്ലീങ്ങളാണ്. അതേസമയം, നവാബിന്റെ സൈന്യത്തിൽ കുതിരപ്പടയാളികളായി സേവനമനുഷ്ഠിക്കുകയും പിന്നീട് ഇസ്ലാമിലേക്ക് മാറുകയും ചെയ്ത തമിഴ് ഹിന്ദു സമൂഹങ്ങളിൽ നിന്നാണ് റാവുത്തർമാർ ഉയർന്നുവന്നത്. ഇതിൽ പല പട്ടാണികളും തുറമുഖങ്ങളിൽ നിന്ന് മാറി ഭൂവുടമകളാവുകയും (സമീന്ദാർമാർ) തങ്ങളുടെ സൂഫി ദർഗകൾക്ക് സമീപം ജീവിക്കുകയും ചെയ്തു.
റാവുത്തർമാരുടെയും തരകന്മാരുടെയും ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ച് വിശദീകരിക്കുമ്പോൾ ഫാൻസെലോ (Fanselow) രസകരമായ ഒരു കാര്യം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നുണ്ട്. ഇവർ "ചരിത്രമില്ലാത്ത ജനവിഭാഗങ്ങളാണ്" എന്നാണ് അദ്ദേഹം പറയുന്നത്. അതായത്, ഇവരുടെ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ച് വ്യവസ്ഥാപിതവും കൃത്യവുമായ ഒരു ചരിത്രരേഖയും ലഭ്യമല്ല; മറിച്ച് ചില അവ്യക്തവും വായ്മൊഴിയായി കൈമാറിവന്നതുമായ ഐതിഹ്യങ്ങൾ മാത്രമാണുള്ളത്. എന്നാൽ ഒരു കാര്യം എപ്പോഴും വ്യക്തമായിരുന്നു—അവർ ഒരുകാലത്ത് ഹിന്ദുക്കളും തമിഴരുമായിരുന്നു. ബ്രാഹ്മണർ ഉൾപ്പെടെയുള്ള വിവിധ ജാതികളിൽ നിന്നാണ് അവർ ഇസ്ലാമിലേക്ക് പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടത്. എന്തുകൊണ്ടാണ് അവർ മതം മാറിയത് എന്നത് ഇപ്പോഴും വ്യക്തമല്ല; ജാതിവ്യവസ്ഥയുടെ പീഡനങ്ങൾ കാരണമാണോ അതോ സൂഫി വര്യന്മാരുടെ സ്വാധീനം കൊണ്ടാണോ എന്നത് അജ്ഞാതമാണ്. എന്നാൽ അത്ഭുതകരമെന്നു പറയട്ടെ (മുകളിൽ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ വച്ചുനോക്കുമ്പോൾ അത്ര അത്ഭുതപ്പെടാനുമില്ല), ഇവരിൽ പലരും മുസ്ലീം ലീഗിനേക്കാൾ ഡി.എം.കെ (DMK) അല്ലെങ്കിൽ എ.ഐ.എ.ഡി.എം.കെ (AIADMK) പാർട്ടികളെ പിന്തുണയ്ക്കാനാണ് ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നത്!
മരക്കാന്മാരും പട്ടാണികളും തങ്ങളെ എപ്പോഴും ഇന്ത്യക്കാരുടെ അല്ലാത്ത പാരമ്പര്യമുള്ളവരായി കരുതാനാണ് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നത്.
എന്നാൽ, ഉയർന്ന സമുദായ പദവി അവകാശപ്പെടാൻ വിദേശ പാരമ്പര്യമോ "ആദ്യകാല മുസ്ലീങ്ങൾ" എന്ന അവകാശവാദമോ ഉന്നയിച്ച് തങ്ങൾക്കിടയിൽ തട്ടതിരിവുകൾ ഉണ്ടാക്കാൻ റാവുത്തർമാർ ശ്രമിച്ചില്ല. തങ്ങളും മറ്റേതൊരു മുസ്ലീമിനെയും പോലെയാണെന്ന് അവർ ഉറപ്പിച്ചുപറഞ്ഞു. പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ നവാബിന്റെ പടയാളികളുടെ പിൻഗാമികളായി, പട്ടാണികളുടെയും മരക്കാറുകളുടെയും കീഴിലുള്ള ഒരു ആശ്രിത സമൂഹമായാണ് അവർ തുടക്കം കുറിച്ചത്. നവാബിന്റെ ഭരണം അവസാനിക്കുകയും ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണം വരികയും ചെയ്തതോടെ, റാവുത്തർമാർ പുതിയ തൊഴിലുകൾ കണ്ടെത്തുകയും പുതിയ പ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് കുടിയേറുകയും ചെയ്തു. മദ്രാസ് പ്രസിഡൻസി ജനങ്ങളെ തരംതിരിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, റാവുത്തർമാരെയും തരകന്മാരെയും തമിഴ് സംസാരിക്കുന്ന 'ലബ്ബ' വിഭാഗത്തിലാണ് ഉൾപ്പെടുത്തിയത്; മറ്റുള്ളവർ ഉർദു സംസാരിക്കുന്ന വിഭാഗത്തിൽ തന്നെ തുടർന്നു. കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ, റാവുത്തർമാർ 'ഹനാഫി' (Hanafi) ശാഖയിൽപ്പെട്ടവരാണ്, എങ്കിലും 'ഷാഫി' (Shafi) വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ട തരകന്മാരുമായി വിവാഹബന്ധത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്നതിൽ അവർക്ക് എതിർപ്പൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. വാപ്പയെ (പിതാവിനെ) വിളിക്കുന്ന രീതിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ റാവുത്തർമാരെ 'അപ്പ കൂട്ടം' എന്നും തരകന്മാരെ 'വാപ്പ കൂട്ടം' എന്നും വിളിച്ചിരുന്നു. സാമൂഹിക തലത്തിൽ, ഏറ്റവും താഴെയുള്ള തരകന്മാർക്കും മുകളിലുള്ള പട്ടാണികൾക്കും ഇടയിലായിരുന്നു റാവുത്തർമാരുടെ സ്ഥാനം. ഈ രണ്ട് സമുദായങ്ങളും തങ്ങളുടെ പഴയ ഹിന്ദു ആചാരങ്ങളുടെയും വിശ്വാസങ്ങളുടെയും അവശിഷ്ടങ്ങൾ ഇന്നും പിന്തുടരുന്നുണ്ട്.
തമിഴകത്തെ ഹിന്ദു ഭരണാധികാരികളുടെ കാലത്ത് പോലും കുതിരപ്പടയാളികളെ 'റാവുത്ത' അല്ലെങ്കിൽ 'റാവത്' എന്ന് വിളിച്ചിരുന്നുവെന്നും, എട്ടാം നൂറ്റാണ്ട് മുതലുള്ള തമിഴ് സാഹിത്യങ്ങളിൽ ഈ പദം കാണാമെന്നും ജെ.ബി.പി. മോറെ (JBP More) വാദിക്കുന്നു. ഡൽഹി സുൽത്താന്മാർ എത്തുന്നതിനു മുമ്പ് തന്നെ മധുരയിലെ ആദ്യകാല മതപരിവർത്തനങ്ങൾ നടത്തിയത് സൂഫി സന്യാസിമാരായിരുന്നു എന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്. തുർക്കിക് സുൽത്താന്മാരുടെ വരവിന് ശേഷം ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന പദങ്ങൾ തുളൂക്കൻ അല്ലെങ്കിൽ തുളൂക്കർ എന്നായിരുന്നു. പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ട് വരെ തുളൂക്കർ, രാവുത്തർ, സോനകർ (ചോങ്ങർ അല്ലെങ്കിൽ യോനകർ) എന്നിങ്ങനെ മൂന്ന് വിഭാഗങ്ങൾ മാത്രമാണുണ്ടായിരുന്നത്. സോനകർ എന്നത് തുടക്കത്തിൽ അറബ് വംശജരായ ലബ്ബകളെയും മരക്കാന്മാരെയും ഉൾപ്പെടുത്തിയിരുന്നതാണെങ്കിലും, പിന്നീട് മരക്കാന്മാരുമായി മാത്രമാണ് അത് ബന്ധപ്പെടുത്തിയത്.
എന്നാൽ ബി.എ. ബീരാന്റെ (BA Beeran) തീസിസ് വ്യത്യസ്തമായ ചില ഉത്ഭവചരിത്രങ്ങളാണ് നൽകുന്നത്—കമാലിന്റെ 'മുസ്ലീങ്ങളും തമിഴകവും' എന്ന പുസ്തകം ഉദ്ധരിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം പറയുന്നു: "തമിഴ്‌നാടിന്റെ മധ്യ-തെക്കൻ മേഖലകളിലുള്ള തമിഴ് സംസാരിക്കുന്ന മുസ്ലീങ്ങളാണ് റാവുത്തർമാർ എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്. റാവുത്തർ വിഭാഗത്തിലെ മുസ്ലീങ്ങളുടെ പൂർവ്വികർ കുതിരകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട തൊഴിലുകളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നവരാണ്. മധ്യകാലഘട്ടം വരെ തമിഴ് നാട്ടിലെ ജനങ്ങൾക്ക് കുതിരകളുടെ വ്യാപകമായ ഉപയോഗത്തെക്കുറിച്ച് അറിവുണ്ടായിരുന്നില്ല. പിൽക്കാല ചോളന്മാരും പാണ്ഡ്യന്മാരും അറേബ്യൻ കുതിരകളുടെ പ്രാധാന്യവും അവയുടെ ഉപയോഗവും മനസ്സിലാക്കിയപ്പോൾ, കുതിരകളെ ലഭ്യമാക്കുന്നതിനായി അവർ അറബ് കുതിര വ്യാപാരികളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു. അതനുസരിച്ച്, വ്യാപാരികൾ മലബാർ, കൊങ്കൺ, കൊറോമണ്ഡൽ തീരങ്ങളിലെ തുറമുഖങ്ങളിലേക്ക് വൻതോതിൽ കുതിരകളെ എത്തിച്ചു. അവിടെനിന്ന് ചോള-പാണ്ഡ്യ രാജ്യങ്ങളുടെ ഉൾനാടുകളിലേക്ക് അവയെ കൊണ്ടുപോയി. കുതിരകൾക്കൊപ്പം, അറബികൾ വ്യാപാരികളായും ഏജന്റുമാരായും ട്രെയിനർമാരായും വളർത്തുകാരായും പടയാളികളായും തമിഴ്‌നാട്ടിലെത്തുകയും തമിഴ് രാജ്യങ്ങളിൽ സ്ഥിരതാമസമാക്കുകയും ചെയ്തു. അവർ 'കുതിരൈ ചെട്ടികൾ' എന്നും അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു. അവരിൽ ചിലർ തമിഴ് സ്ത്രീകളെ വിവാഹം കഴിക്കുകയും തമിഴ് ജനതയെ ഇസ്ലാമിലേക്ക് പരിവർത്തനം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. കാലക്രമേണ, അറബികളുടെ പിൻഗാമികളും, അറബികളുടെ സന്തതി പരമ്പരകളും, മതം മാറിയവരും ചേർന്ന് തങ്ങളുടെ തൊഴിലിന്റെ പേരിൽ ഒരു മുസ്ലീം സമുദായത്തിന് രൂപം നൽകി. അങ്ങനെയാണ് തമിഴ്നാട്ടിലെ മുസ്ലീങ്ങൾക്കിടയിൽ റാവുത്തർ എന്ന വിഭാഗം ഉയർന്നുവന്നത്." മിക്ക ഗവേഷകരുടെയും നിഗമനങ്ങൾക്ക് വിരുദ്ധമാണ് ഈ വാദം എന്ന് കാണാം.
അദ്ദേഹം കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു: പ്രാദേശികമായ ഉത്ഭവം കണക്കിലെടുക്കുമ്പോൾ, റാവുത്തർമാരെ അവരുടെ തൊഴിലിന്റെയും തമിഴ്‌നാടിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് കുടിയേറി താമസമാക്കിയ പ്രദേശങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിവിധ വിഭാഗങ്ങളായി തരംതിരിച്ചിരിക്കുന്നു. പരിമള ജമാത്ത്, പുളിയങ്കുടിയാർ, എരുതുകാരർ, വൈഗൈക്കരയാർ, നല്ലമ്പിള്ളയാർ, മുസൂരിയാർ, ജമ്പൈക്കാർ, പാലക്കാട് മുസ്ലീങ്ങൾ എന്നിവരാണ് പ്രധാന വിഭാഗങ്ങൾ. ഉദാഹരണത്തിന്, തിരുനെൽവേലി ജില്ലയിലെ നാഗലാപുരം, കോവിൽപട്ടി, എട്ടയപുരം എന്നിവിടങ്ങളിൽ നിന്ന് തമിഴ്‌നാടിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് കുടിയേറിയ പരിമള വിഭാഗം മൊത്തത്തിൽ 'പരിമള ജമാത്ത്' (സുഗന്ധവ്യഞ്ജന/അത്തർ കച്ചവടം) എന്നറിയപ്പെടുന്നു. തിരുനെൽവേലി ജില്ലയിലെ പുളിയങ്കുടി എന്ന പട്ടണത്തിൽ നിന്ന് കുടിയേറിയവരാണ് പുളിയങ്കുടിയാർ. വൈഗൈ നദിക്കരയിലുള്ള ചോളവന്ദന് അടുത്തുള്ള കറുപ്പട്ടി എന്ന പട്ടണമായിരുന്നു ഇവരുടെ യഥാർത്ഥ ഉത്ഭവം. വൈഗൈ നദിക്കരയിൽ നിന്ന് കുടിയേറിയവരായതിനാൽ ഇവരെ 'വൈഗൈക്കരയാർ' എന്ന് വിളിക്കുന്നു. തെൻകാശി, രാജപാളയം, കമ്പം എന്നിവിടങ്ങളിലാണ് 'എരുതുകാരർ' വിഭാഗത്തെ കാണുന്നത്. ഇവരുടെ മുൻതലമുറകൾ കാള വളർത്തലുകാരും കച്ചവടക്കാരുമായിരുന്നു, അതിൽ നിന്നാണ് കാളകളെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നവർ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ 'എരുതുകാരർ' എന്ന തമിഴ് പേര് ലഭിച്ചത്. കമ്പത്ത് വസിക്കുന്ന ഈ വിഭാഗത്തിലെ അംഗങ്ങൾ രാജപാളയത്ത് നിന്ന് കുടിയേറിയവരായതിനാൽ 'രാജപാളയത്താർ' എന്നറിയപ്പെടുന്നു. 'നല്ലമ്പിള്ളയാർ' വിഭാഗം ദിണ്ടിഗൽ, തേനി ജില്ലകളിലാണ് വസിക്കുന്നത്. ദിണ്ടിഗലിലെ അത്തൂരിന് അടുത്തുള്ള നല്ലമ്പിള്ള ഗ്രാമത്തിലായിരുന്നു ഇവരുടെ പൂർവ്വികർ. കന്നിവടിയുടെ പാളയക്കാരനായ ചിന്നക്കട്ടി നായക്കനാണ് ഇത് സ്ഥാപിച്ചത്. കാലക്രമേണ ഒരു സംഘം പടിഞ്ഞാറോട്ട് നീങ്ങി കമ്പം താഴ്‌വരയിലെ ഉത്തമപാളയം, കമ്പം, ഗൂഡല്ലൂർ എന്നീ പട്ടണങ്ങളിൽ താമസമാക്കി. ഇവർ അടിസ്ഥാനപരമായി കർഷകരായിരുന്നു.
കരൂർ ജില്ലയിലെ മുസൂരി പട്ടണത്തിൽ നിന്നുള്ള മുസ്ലീം കുടിയേറ്റക്കാരെ 'മുസൂരിയാർ' എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ദിണ്ടിഗൽ ജില്ലയിലെ വെൽവാർകോൈട്ട, ഇളങ്കാകുറിച്ചി, പിള്ളത്തു, സിത്തുവാർപട്ടി, രാജാക്കപ്പട്ടി, പുത്തനാഥം, നാഥം, കോവിലൂർ എന്നീ എട്ട് പ്രദേശങ്ങളിലാണ് ഇവരുടെ പ്രധാന താവളങ്ങൾ. ഇവർ കച്ചവടം, വിവിധ തൊഴിലുകൾ, ചെറുകിട വ്യവസായങ്ങൾ എന്നിവയിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ശിവഗംഗ ജില്ലയിലെ ഇളയാൻകുടിയിലും പരിസര പ്രദേശങ്ങളിലും നിന്നുള്ള മുസ്ലീങ്ങൾ തങ്ങളെ 'ഇളയാൻകുടിയാർ' എന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നു. പരമക്കുടി, ചെന്നൈ, തിരുച്ചിറപ്പള്ളി, മധുര, പൂനെ, കർണാടകയിലെയും കേരളത്തിലെയും ചില പട്ടണങ്ങൾ എന്നിവിടങ്ങളിലാണ് ഇവരെ കാണപ്പെടുന്നത്. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിന് മുമ്പ് ബർമ്മയിലും മലേഷ്യയിലും തോൽ, അരി, ധാന്യങ്ങൾ, പല വ്യഞ്ജനങ്ങൾ എന്നിവയുടെ കച്ചവടത്തിൽ ഇവർ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നു. ഈറോഡ് ജില്ലയിലെ ഭവാനി പട്ടണത്തിന് അടുത്തുള്ള ജമ്പൈ ഗ്രാമത്തിൽ നിന്നുള്ള മുസ്ലീങ്ങളാണ് 'ജമ്പൈക്കാരർ'. ഇവർ ഇപ്പോൾ ഈറോഡ്, അവിനാശി, മേട്ടുപ്പാളയം, ഇടപ്പാടി, കോത്തഗിരി, കൂനൂർ എന്നിവിടങ്ങളിൽ താമസിക്കുന്നു. 1970-കൾ മുതൽ ഇവർ തോൽ, ഇരുമ്പ്, ആഭരണ ബിസിനസ്സുകളിൽ ഏർപ്പെടുകയും അതിലൂടെ ഉയർന്ന മധ്യവർഗ്ഗ വരുമാന നിലവാരം കൈവരിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
കോയമ്പത്തൂരിലെയും പൊള്ളാച്ചിയിലെയും പോത്തനൂർ, കുനിയമുത്തൂർ, ഫോർട്ട് ഏരിയ എന്നിവിടങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള മുസ്ലീം കുടിയേറ്റക്കാർ പാലക്കാട് ജില്ലയിലെ പുതുനഗരം, തത്തമംഗലം, കൊല്ലങ്കോട്, കൊഴിഞ്ഞാമ്പാറ എന്നീ പട്ടണങ്ങളിലാണ് കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇതാണ് 'പാലക്കാട് മുസ്ലീങ്ങൾ'. തമിഴ് സംസാരിക്കുന്ന ഇവർ അരി, ഇരുമ്പ്, റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ് ബിസിനസ്സുകളിൽ ശോഭിക്കുകയും തങ്ങൾ കുടിയേറിയ പ്രദേശങ്ങളിലെ കുടുംബങ്ങളുമായി വിവാഹബന്ധം പുലർത്തുകയും ചെയ്തു.
മധുരയിലെയും തൃശ്ശിനാപ്പള്ളിയിലെയും (തിരുച്ചിറപ്പള്ളി) റാവുത്തർമാർ വിശ്വസിക്കുന്നത്, എ.ഡി 417-ൽ അന്തരിച്ച തൃശ്ശിനാപ്പള്ളിയിൽ മഖ്ബറയുള്ള നാഥദ് വലിയ്യിന്റെ സ്വാധീനത്താലാണ് തങ്ങൾ മതം മാറിയതെന്നാണ്. റാവുത്തർമാർക്കിടയിൽ 'നാഗസുരക്കാരർ', 'വെറ്റിലക്കൊടിക്കാരർ' എന്നീ ഉപവിഭാഗങ്ങളുമുണ്ട്; ഇവർ സാമൂഹിക ചടങ്ങുകളിൽ മറ്റ് ഉപവിഭാഗങ്ങളിലെ അംഗങ്ങൾക്ക് മുൻഗണന നൽകിയിരുന്നു. അറബിയിലെ "റാബിതു", തെലുങ്കിലെ "റാവുത്ത്", തമിഴിലെ "റാവ്", സംസ്‌കൃതത്തിലെ "രഹൂത" എന്നീ പദങ്ങളെല്ലാം കുതിരക്കച്ചവടക്കാർ, കുതിരപ്പടയാളികൾ, കുതിരസവാരി അല്ലെങ്കിൽ പരിശീലനം എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സ്ഥാനപ്പേരുകളാണ്; ഈ പ്രവർത്തനങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട എല്ലാവർക്കും ഈ പേര് നൽകപ്പെട്ടിരുന്നു. പിന്നീട് ഇത് തമിഴ് സംസാരിക്കുന്ന ഒരുവിഭാഗം മുസ്ലീങ്ങളുടെ മാത്രം പേരായി നിലനിന്നു.
മുഹമ്മദ് രാജയുടെ ഗവേഷണം ഇനിപ്പറയുന്ന നിഗമനങ്ങളിലാണ് എത്തിച്ചേരുന്നത്—എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ശിവഭക്തനായ മാണിക്കവാചകരുടെ പ്രശസ്തമായ ഐതിഹ്യം പാണ്ഡ്യ രാജാവിന് വേണ്ടി കുതിരകളെ വാങ്ങുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്. അതിൽ മാണിക്കവാചകരെ സംരക്ഷിക്കാൻ കുതിരക്കാരന്റെ വേഷത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട ശിവ ഭഗവാനെ 'റാവുത്തർ' എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. അരുണഗിരിനാഥർ എന്ന സന്യാസി മുരുക ഭഗവാനെ 'റാവുത്തർ' എന്ന് പുകഴ്ത്തുന്നുണ്ട്. അങ്ങനെ 'റാവുത്തർ' എന്ന പദം ബഹുമാനത്തിന്റെയും ആദരവിന്റെയും ഒരു പദവിയായും ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. ഇന്നത്തെ റാവുത്തർ മുസ്ലീങ്ങളുടെ പക്കൽ കുതിരകളോ അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ജോലികളോ ഇല്ലെങ്കിലും, റാവുത്തർ എന്ന പേര് അവരോടൊപ്പം നിലനിൽക്കുകയും ഇന്നും അത് വിശ്വസ്തതയോടെ പിന്തുടരുകയും ചെയ്യുന്നു. റാവുത്തമഠം (കള്ളക്കുറിച്ചി), റാവുത്തൻപട്ടി (കുളിത്തലൈ), റാവുത്തൻ വയൽ (പുതുക്കോട്ട ജില്ല), റാവുത്തൻപാളയം (തിരുനെൽവേലി) എന്നിങ്ങനെ നിരവധി സ്ഥലനാമങ്ങളുണ്ട്. ഇവ അവരുടെ ആദ്യകാല ജനവാസകേന്ദ്രങ്ങളോ കേന്ദ്രങ്ങളോ ആയിരുന്നിരിക്കാം. തങ്ങളുടെ പുരാതന വ്യാപാരത്തെയും ധീരതയെയും അവർ വിവാഹച്ചടങ്ങുകളിൽ ഓർമ്മിക്കുകയും മണവാളനെ കുതിരപ്പുറത്ത് ആനയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഖാദിർ ഖാൻ ഈ വിഷയത്തെ വ്യത്യസ്തമായാണ് സമീപിക്കുന്നത്; അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലത്ത് വലിയ രീതിയിലുള്ള മിശ്രണവും തെറ്റിദ്ധാരണകളും ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹം കാണിക്കുന്നു. അദ്ദേഹം പ്രസ്താവിക്കുന്നു: 'ഇന്നും റാവുത്തർമാർ തിങ്ങിപ്പാർക്കുന്ന പ്രദേശങ്ങൾക്ക് നടുവിൽ, തങ്ങളുടെ പാരമ്പര്യ പരിശുദ്ധി കാത്തുസൂക്ഷിക്കുകയും ചുറ്റുമുള്ള ജനങ്ങളുടെ സാർവത്രികമായ ആദരവ് ആസ്വദിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പുരോഹിതന്മാരുടെ ഒറ്റപ്പെട്ട കുടുംബങ്ങളെ കാണുന്നത് അപൂർവ്വമല്ല. ദഖ്‌നികളെപ്പോലെ മതം മാറിയ ഈ വിഭാഗക്കാരും പൊതുവെ ഹനഫി വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ടവരാണ് (Hanafites). മുസ്ലീങ്ങളാണെങ്കിലും, അവർ തങ്ങളുടെ പല പഴയ ആചാരങ്ങളും സ്വാഭാവികമായും നിലനിർത്തിയിട്ടുണ്ട്. മറാത്തിയിലെ 'റാവ' (രാജാവ്), സംസ്‌കൃതത്തിലെ 'ദൂത' (ദൂതൻ) എന്നീ വാക്കുകളിൽ നിന്ന് രൂപപ്പെട്ട റാവുത്തന്മാർ, യഥാർത്ഥത്തിൽ കുതിരകളെ പരി പാലിക്കുകയും പരിശീലനം നൽകുകയും ചെയ്യുന്ന കുതിരപ്പടയാളികളായിരുന്നു. ടിപ്പു സുൽത്താന്റെ കുതിരപ്പടയിൽ ഇവർ വൻതോതിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്നതായി കാണപ്പെടുന്നു. അവർ കൂടുതലായും തമിഴ് ജില്ലകളിൽ ചിതറിക്കിടക്കുകയാണ്; മധുരയിലെ മേലൂരും പളനിയും, തിരുനെൽവേലിയിലെ പേട്ടയും, കോയമ്പത്തൂരിലെ പള്ളപ്പട്ടിയുമാണ് ഇവരുടെ പ്രധാന കേന്ദ്രങ്ങൾ. വേലൂർ, വടക്കൻ ആർക്കോട്ട് ജില്ലകളിൽ വലിയൊരു വിഭാഗം ജീവിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ അവിടെ വസ്ത്രധാരണത്തിലും ആചാരങ്ങളിലും ഭാഷയിൽ പോലും ദഖ്നി സ്വാധീനത്തിന് വിധേയരായതിനാൽ അവർ 'സാഹിബ്മാർ' എന്ന പ്രത്യേക വിഭാഗമായി മാറി. സാഹിബ്മാർ മാപ്പിളമാരെയും മരക്കാന്മാരെയും പോലെ അറേബ്യൻ പാരമ്പര്യം അവകാശപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഡോ. തുർസ്റ്റൺ പറയുന്നതുപോലെ "അവരുടെ ഉയർന്ന നാസികാ സൂചികയും (nasal index) കുറഞ്ഞ ഉയരവും പരന്ന മൂക്കുള്ള പൂർവ്വികരുടെ പാരമ്പര്യത്തെയാണ് കാണിക്കുന്നത്". വിവിധ വിഭാഗങ്ങളിൽപ്പെട്ട റാവുത്തർമാർ, ഇന്നും കബറിടങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്ന സന്യാസിമാരാൽ വിവിധ കാലഘട്ടങ്ങളിൽ മതം മാറ്റപ്പെട്ടവരാണ്. തിരുച്ചിറപ്പള്ളിയിലെ നാഥദ് വലി (969-1039 എ.ഡി.), ഏർവാടിയിലെ സയ്യിദ് ഇബ്രാഹിം ഷഹീദ് (ജനനം 1162 എ.ഡി.), നാഗൂരിലെ ഷാഹുൽ ഹമീദ് (1532-1600 എ.ഡി.) എന്നിവരാണ് ഇതിൽ ഏറ്റവും പ്രശസ്തർ. റാവുത്തർമാർ കഠിനാധ്വനികളും മിതവ്യയക്കാരുമായ ഒരു വിഭാഗമാണ്. മറ്റ് മുസ്ലീങ്ങളെപ്പോലെ രാജവംശ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ഓർമ്മകളോ ആഗ്രഹങ്ങളോ അവർക്കില്ല. തോൽ വ്യവസായത്തിലും മറ്റ് കച്ചവടങ്ങളിലും ഇവർ പ്രധാന പങ്കുവഹിക്കുന്നു. ചിലർ പായ നെയ്ത്തിലും വെറ്റില കൃഷിയിലും ഉപജീവനം കണ്ടെത്തുന്നു, ഇവ രണ്ടിലും അവർ പ്രത്യേകം വിദഗ്ദ്ധരാണ്.'
വ്യത്യസ്ത പഠനങ്ങൾ പരിശോധിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ച ഒരു കാര്യം, ഒരു വിദഗ്ദ്ധൻ ഒരു സമുദായം ഹനഫി ശാഖയാണ് പിന്തുടരുന്നത് എന്ന് പറയുമ്പോൾ, మరൊരാൾ അവർ ഷാഫി വിഭാഗമാണെന്ന് പരാമർശിക്കുന്നു എന്നതാണ്. കാലക്രമേണ അവിടെ ചില തരത്തിലുള്ള മിശ്രണം നടന്നിട്ടുണ്ടെന്നും ദൂരദേശങ്ങളിലേക്ക് കുടിയേറിയപ്പോൾ അവർ പിന്തുടർന്ന ആചാരങ്ങളിൽ മാറ്റങ്ങൾ വന്നിട്ടുണ്ടെന്നുമാണ് ഇത് കാണിക്കുന്നത്. മരക്കാന്മാരുടെ കാര്യം ഒരു ഉദാഹരണമാണ്. തമിഴ് തുറമുഖങ്ങളിലെ പഠനങ്ങൾ അവർ ഷാഫി വിഭാഗമാണെന്ന് കാണിച്ചപ്പോൾ, കേരളത്തിൽ മാത്തൂർ (Mathur) നടത്തിയ പഠനങ്ങൾ അവർ ഹനഫികളാണെന്ന് പറയുന്നു. കേരളത്തിലെ റാവുത്തർമാരുടെ കാര്യവും ഇതുതന്നെയാണ്, അവർ രണ്ട് വിഭാഗങ്ങളിലും പെട്ടവരാണ്. ആദ്യം പാലക്കാടും മൂവാറ്റുപുഴയിലുമാണ് എത്തിയതെങ്കിലും ഇപ്പോൾ എവിടെയും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. പാലക്കാടൻ റാവുത്തർമാർ സാധാരണയായി ഷാഫി വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ടവരും പുതുനഗരം, കൊഴിഞ്ഞാമ്പാറ, കൊടുവായൂർ, പുതുക്കോട്, മേലാർകോട് എന്നിവിടങ്ങളിൽ കാണപ്പെടുന്നവരുമാണ്; നെയ്ത്തുകാരായിരുന്നു ഇവരുടെ പരമ്പരാഗത തൊഴിൽ. തിരുവിതാംകൂറിലെ ഷാഫി മുസ്ലീങ്ങളെ 'മേത്തന്മാർ' എന്നാണ് വിളിച്ചിരുന്നത് എന്നതും ശ്രദ്ധേയമാണ്.
തിരുവിതാംകൂറിലെ പല റാവുത്തർമാരും 'പ്പിള്ള' എന്ന വീട്ടുപേര് സ്വീകരിക്കുകയും തങ്ങളെ മാപ്പിളമാർക്ക് മുകളിൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്തു.
രസകരമെന്നു പറയട്ടെ, ഒരു റാവുത്തർക്ക് ബ്രാഹ്മണ ആഗ്രഹാരങ്ങളിലൂടെ നടന്നുപോകാൻ അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നു; എന്നാൽ തീയ്യർക്കോ ഈഴവർക്കോ അതിന് അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നില്ല! കൂടാതെ ഈഴവരോ തീയ്യരോ പാകം ചെയ്ത ഭക്ഷണം അവർ കഴിച്ചിട്ടുമില്ല! പഴയതും പ്രശസ്തവുമായ റാവുത്തർ കുടുംബങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ഹിന്ദു പാരമ്പര്യം കാണിക്കുന്ന ഒരു പ്രത്യേക വംശത്തിന്റെ പേരിൽ പോലും അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു. കുട്ടിയുടെ ആദ്യത്തെ മുടിവെട്ട് ചടങ്ങ് അവർ ആഘോഷിച്ചിരുന്നു. വധച്ഛേദന ചടങ്ങിനെ (Circumcision) പഴയകാലത്ത് (ക്ഷുരകനായ ഓശാനാണ് ഇത് ചെയ്തിരുന്നത്) സുന്നത്ത് എന്ന് വിളിക്കുന്നതിന് പകരം, മാറ്റിസിന്റെ (Mattis) അഭിപ്രായത്തിൽ 'ഖത്ന ചടങ്ങ്' (Khatna ceremony) എന്നാണ് വിളിച്ചിരുന്നത്. പണം പലിശയ്ക്ക് കൊടുത്തിരുന്ന പട്ടാണികളെപ്പോലെ ചില റാവുത്തർമാരും പലിശ ഈടാക്കിക്കൊണ്ടുള്ള കച്ചവടത്തിൽ പങ്കാളികളായിരുന്നു.
കേരളത്തിലേക്കുള്ള കുടിയേറ്റത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, പാണ്ഡ്യ ഭരണാധികാരികളുടെ പീഡനങ്ങളോ നവാബിന്റെ ഭരണത്തിന് ശേഷമുണ്ടായ പ്രതിസന്ധികളോ ആണ് ഇതിന് കാരണമെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. പാലക്കാട്, തൃശ്ശൂർ, കോട്ടയം, പത്തനംതിട്ട, കൊല്ലം മേഖലകളിലേക്കാണ് അവർ കുടിയേറിയത്. കശാപ്പുകാർ, ഉണക്കമീൻ-ഇറച്ചി കച്ചവടക്കാർ, ചില്ലറ വ്യാപാരികൾ എന്നിവയായിരുന്നു ഇവരുടെ ആദ്യകാല പരമ്പരാഗത തൊഴിലുകൾ. ഷാഫി റാവുത്തർമാരിൽ ചിലർ വസ്ത്രങ്ങൾ നെയ്യുന്നത് തുടർന്നപ്പോൾ മറ്റു ചിലർ ബീഡി നിർമ്മാണം നടത്തി. എന്നാൽ തമിഴ്‌നാട്ടിൽ ഉണങ്ങിയ പരിപ്പുവർഗ്ഗങ്ങൾ, അടയ്ക്ക, ബീഡിയില, തുണിത്തരങ്ങൾ എന്നിവയുടെ കച്ചവടത്തിലാണ് അവർ ശോഭിച്ചത്. യാത്ര ചെയ്യാൻ യാതൊരു മടിയുമില്ലാത്ത ഇവർ സമർത്ഥരായ വ്യവസായികളായിരുന്നു.
നമ്മൾ നേരത്തെ കണ്ടതുപോലെ, കായലാർമാരുടെ തമിഴിൽ കൂടുതൽ സ്ലാംഗ് (slang) ഉണ്ടായിരുന്നു, അവർ 'വാപ്പ' എന്ന് വിളിച്ചപ്പോൾ റാവുത്തർമാരും ലബ്ബമാരും 'അപ്പ' എന്ന് വിളിച്ചു. റാവുത്തർക്ക് അമ്മ 'അമ്മ' ആയിരുന്നപ്പോൾ മരക്കാന് അത് 'ഉമ്മ' ആയിരുന്നു. മരക്കാന് സഹോദരൻ 'കാക്ക' ആയിരുന്നപ്പോൾ റാവുത്തർക്ക് അത് 'അണ്ണൻ' ആയിരുന്നു. മരക്കാന് സഹോദരി 'റാത്ത' ആയപ്പോൾ റാവുത്തർക്ക് അത് 'അക്ക' ആയിരുന്നു. മരക്കാന് മുത്തശ്ശൻ 'അപ്പ' ആയിരുന്നപ്പോൾ റാവുത്തർക്ക് അത് 'താത്ത' ആയിരുന്നു.
ഇത് നമ്മെ 'മുട്ടൽ റാവുത്തൻ' എന്ന മറ്റൊരു ദേവന്റെ കഥയിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. തമിഴ്നാട്ടിലെ, പ്രത്യേകിച്ച് ജിഞ്ചിയിലെ (Gingee) ദ്രൗപതി ആരാധനാക്രമത്തിന്റെ ഭാഗമാണ് ഇദ്ദേഹം. ഇവിടെ റാവുത്തൻ എന്നാൽ ദ്രൗപതിയുടെ കാവൽക്കാരനായ മുസ്ലീം കുതിരപ്പടയാളിയാണ്.
വെൻഡി ഡോണിഗർ (Wendy Doniger) പറയുന്നതുപോലെ, "കുതിരപ്പുറത്തുള്ള മുസ്ലീം യോദ്ധാവിന്റെ ചരിത്രപരമായ ഓർമ്മയാണത്; അത് തന്റെ അനുയായികളെ നയിക്കുന്ന സൂഫി യോദ്ധാവാകാം അല്ലെങ്കിൽ പടയോട്ടം നടത്തുന്ന ഒരു സാമ്രാജ്യത്വ സൈന്യത്തിന്റെ നായകനാകാം". ചിന്ന സേലം ക്ഷേത്രത്തിൽ, മുട്ടൽ റാവുത്തന് നൽകുന്ന വഴിപാടുകളിൽ കഞ്ചാവ്, അഫീൻ, ചുരുട്ട്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പറക്കുന്ന വെളുത്ത കുതിരയ്ക്കുള്ള മുതിര (കൊള്ളു) എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്നു. മുട്ടൽ രജപുത്രൻ (നേപ്പാളിൽ നിന്ന്), മുട്ടൽ രാജ, മുട്ടൽ രാജപുത്തിരൻ എന്നിങ്ങനെ പല പേരുകളിലും മുട്ടൽ റാവുത്തൻ അറിയപ്പെടുന്നു. കഥയനുസരിച്ച്, ജിഞ്ചിയിലാണ് മുട്ടൽ റാവുത്തൻ ജനിച്ചത്. ഒരു രാത്രിയിൽ അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു സ്വപ്നമുണ്ടായി, അതിൽ ഒരു ഗർഭിണിയെ തനിക്ക് ബലി നൽകിയാൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്തും തരാമെന്ന് ദ്രൗപതി അമ്മൻ പറഞ്ഞു. മുട്ടൽ റാവുത്തന് 'പാൽ വരിസൈ' (പല്ലുകളുടെ വരി) എന്ന് പേരുള്ള ഒരു ഗർഭിണിയായ അനിയത്തി ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അവളെ ബലിനൽകാൻ തയ്യാറാക്കി, എന്നാൽ "ഇവൾ എന്നെപ്പോലൊരു സ്ത്രീയാണല്ലോ" എന്ന് വിചാരിച്ച് ദ്രൗപതി അവനെ തടഞ്ഞു. എന്നിരുന്നാലും മുട്ടൽ റാവുത്തന്റെ ഭക്തിയെ പ്രശംസിച്ച ദേവി, അവന് അനുഗ്രഹം നൽകുമെന്ന് പറഞ്ഞു. അവൻ വിചാരിക്കുന്നതെന്തും നടക്കും; എന്നാൽ അവൻ തന്റെ മതം ഉപേക്ഷിച്ച് ദേവിയുടെ ക്ഷേത്രത്തിൽ സേവനം ചെയ്യാൻ വരണം: "എന്റെ കാൽക്കൽ സേവിച്ച് നിനക്ക് എന്നോടൊപ്പം ജീവിക്കാം." അങ്ങനെ മുട്ടൽ റാവുത്തൻ തന്റെ മതം ഉപേക്ഷിച്ച് ദ്രൗപതിയെ സേവിക്കാൻ വന്നു. അന്നുമുതൽ ദേവിക്ക് പാൽ, പൂക്കൾ, പച്ചക്കറികൾ, പഴങ്ങൾ എന്നിവയുടെ ശുദ്ധമായ വഴിപാടുകൾ ലഭിക്കുമെന്നും, റാവുത്തന് പൂവൻകോഴി, ആട്, മനുഷ്യർ തുടങ്ങിയ ജീവബലികൾ ലഭിക്കുമെന്നും തീരുമാനിക്കപ്പെട്ടു. സ്വന്തം ഗർഭിണിയായ അനിയത്തിയെ ബലിനൽകാൻ തുനിഞ്ഞ സ്വപ്നത്തിലൂടെ ദ്രൗപതി പരീക്ഷിച്ച ശേഷം, മൃഗങ്ങളെയും മനുഷ്യരെയും ബലിയായി സ്വീകരിക്കുന്ന കാവൽക്കാരനായി ദ്രൗപതിയുടെ സേവനത്തിലേക്ക് "മതം മാറുന്നതിന്" മുമ്പ് ഈ ആചാരം ചെയ്യരുതെന്ന് മുട്ടൽ റാവുത്തനോട് പറയുന്നു. അങ്ങനെ അവൻ തന്റെ മന്ത്രവാദ വഴികളും മുസ്ലീം മതവും ഉപേക്ഷിക്കുന്നു, എന്നാൽ അതേ സമയം ആ ലക്ഷണങ്ങൾ നിലനിർത്തുകയും ചെയ്യുന്നു; തനിക്ക് ഇപ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന ഹൈന്ദവ ദൈവത്തിന്റെ കൃപയ്ക്ക് പകരമായി, തന്റെ "മാംസാഹാര" മതത്തെയും മന്ത്രവാദ സിദ്ധികളെയും ആ ദേവിക്ക് അനുകൂലമായി മാറ്റുന്നു. 'മുതലക്കണി' കഥ പോലെ ഇനിയും നിരവധി പതിപ്പുകളുണ്ട്. അതിൽ, ധർമ്മർ തന്റെ മകളായ മുതലക്കണിയെ വിവാഹം കഴിച്ചപ്പോൾ പാണ്ഡവരെ സേവിക്കാൻ വന്ന മുതലപ്പുരം എന്ന വടക്കേ ഇന്ത്യൻ രാജ്യത്തിലെ മുതല മഹാരാജാവ് എന്ന ഹിന്ദു രാജാവിന്റെ മുസ്ലീം സൈന്യാധിപനായിരുന്നു മുട്ടൽ റാവുത്തൻ.
മുതലക്കണിയോട് എപ്പോഴും ഭക്തിയുണ്ടായിരുന്നതിനാലും മരണവരെ അവളെ സേവിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചതിനാലുമാണ് മുട്ടൽ റാവുത്തൻ ഇത് ചെയ്തത്. അങ്ങനെ അവൻ പാണ്ഡവരുടെ കൊട്ടാരത്തിന്റെ വടക്കേ വാതിലിന്റെ കാവൽക്കാരനായി സേവനമനുഷ്ഠിച്ചു. ഈ ഐതിഹ്യങ്ങളിൽ താല്പര്യമുള്ളവർക്ക് ആൽഫ് ഹിൽട്ടെബീറ്റലിന്റെ (Alf Hiltebeitel) രണ്ട് ഭാഗങ്ങളുള്ള പുസ്തകം പരിശോധിക്കാവുന്നതാണ്.
അവർ എന്ന് കേരളത്തിൽ എത്തി എന്നത് കൃത്യമായി വ്യക്തമല്ല, എങ്കിലും 900 വർഷത്തിനിടയിലെ വിവിധ കുടിയേറ്റ തരംഗങ്ങളുടെ സൂചനകൾ ലഭ്യമാണ്. അതിൽ ചിലർ പൂഞ്ഞാറിലേക്കും (1152 C.E) പന്തളത്തേക്കും തങ്ങളുടെ പാണ്ഡ്യ രാജാക്കന്മാരെ വിശ്വസ്തതയോടെ പിന്തുടർന്ന മുസ്ലീം സൈനികരുടെ പിൻഗാമികളായിരിക്കാം. ആലപ്പുഴ തുറമുഖം രൂപീകരിച്ചപ്പോൾ രാജാ കേശവദാസ് ഇവരെ ക്ഷണിച്ചതാണെന്നും പറയപ്പെടുന്നു. പിൽക്കാലത്ത് (1799 - 1805) പാളയക്കാരുടെ (Polygar) പ്രദേശങ്ങളിലുണ്ടായ മതപീഡനങ്ങളിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ ചില റാവുത്തർമാർ കേരളത്തിന്റെ കിഴക്കൻ ഭാഗങ്ങളിൽ വന്ന് സ്ഥിരതാമസമാക്കി. തിരിച്ചും, മീനാക്ഷിപുരത്തെ ചില മുസ്ലീങ്ങൾ, പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ അയൽരാജ്യമായ തിരുവിതാംകൂറിനെതിരെ പോരാടാൻ പ്രദേശത്തെ സംരക്ഷിച്ച ആർക്കോട്ട് നവാബിന്റെ സൈന്യത്തിൽ സേവനമനുഷ്ഠിച്ച മതം മാറിയവരുടെ (റാവുത്തർ) പിൻഗാമികളാണ്. അയ്യപ്പൻ ഒരു വെള്ളാളനായിരുന്നു എന്ന ശക്തമായ വിശ്വാസമുണ്ട്, കേരളത്തിലെ കിഴക്കൻ ജില്ലകളിൽ റാവുത്തർമാരും വെള്ളാളരും പുലർത്തുന്ന അടുത്ത ബന്ധം, വാവർ ഒരു റാവുത്തർ മുസ്ലീമായിരിക്കാനുള്ള സാധ്യതയിലേക്ക് വിരൽചൂണ്ടുന്നു. താലിയാണ് ഇവരുടെ വിവാഹ ചിഹ്നം (പഴയകാലത്ത് വരന്റെ സഹോദരിയാണ് ഇത് കെട്ടിയിരുന്നത്). ഇവർ പിതൃദായക്രമം (patrilocal) പിന്തുടരുന്ന ഒരു സമൂഹമാണ്.
ചരിത്രമൊന്നുമില്ല എന്ന് ഫാൻസെലോ വിശേഷിപ്പിച്ച റാവുത്തർ എന്ന സമുദായത്തിന്റെ ഭൂതകാലത്തിലേക്കുള്ള ചെറിയൊരു യാത്രയായിരുന്നു ഇത്. തമിഴ്‌നാട്ടിൽ മതം മാറുകയും പല രാജാക്കന്മാരുടെയും കുതിരപ്പടയാളികളായി സേവനമനുഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്ത ഹിന്ദുക്കളുടെ പിൻഗാമികളാണ് ഇവരെന്ന് നിഗമനങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. കാലക്രമേണ അവർ ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലേക്കും കേരളത്തിലേക്കും കുടിയേറി. ഇന്ന് അവരിൽ പലരും കേരളത്തിലെ ഊർജ്ജസ്വലമായ മുസ്ലീം സമൂഹത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറുകയും, വിവിധ തൊഴിലുകളിൽ ഏർപ്പെടുകയും, മികച്ച വിദ്യാഭ്യാസം നേടുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
കൂടുതൽ പാലക്കാടൻ വാർത്തകളും വിശേഷങ്ങളും, തൊഴിൽ അവസരങ്ങളും മൊബൈലിൽ ലഭിക്കാൻ ട്രോൾ ആലത്തൂർ വാട്സപ്പ്, ഫേസ്ബുക് ഗ്രൂപ്പുകളിൽ അംഗമാകൂ🙏🏾👍🏽
Whatsapp Group Link : https://chat.whatsapp.com/CX5flt3A2sX8jKWaF2nXTO?mode=gi_t
Facebook group Link : https://www.facebook.com/share/g/1BPeKCG2Hh/?mibextid=wwXIfr
page : https://www.facebook.com/share/18XgP7pNGb/?mibextid=wwXIfr
Instagram : https://www.instagram.com/voice_of_alathur?igsh=bmhqYzNuNXBwd25k&utm_source=qr
