15/10/2024
Το έργο της Γιώτας Ανδριάκαινας στο project "Διαχρονικές Υφές"
Φροντίδα _ Care
νήμα σε ύφασμα
200 x 100 cm
2024
Το έργο “Care” της Γιώτας Ανδριάκαινα ξεκινάει από την πραγμάτευση της συλλογικής παράδοσης για να αποδώσει προσωπικά αισθήματα και εμπειρίες, σκηνές ονείρου και ενός ρευστού παρελθόντος που χτίστηκε πάνω σε καθημερινή φροντίδα και πολλαπλές μετακινήσεις.
Η τέχνη της υφαντικής είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τους εκτοπισμούς που χαρακτηρίζουν τη γυναικεία εμπειρία. Για τις γυναίκες που ετοίμαζαν την προίκα τους στο Παλαιοχώρι, τα υφαντά προορίζονταν να “ντύσουν” τις φτωχικές επιφάνειες ενός νέου σπιτιού με χρώματα και σχέδια, σηματοδοτώντας τον “εκτοπισμό” σε μια νέα οικογένεια μέσω του γάμου. Για τους πρόσφυγες και τις προσφύγισσες που εκτοπίστηκαν από τη Μικρά Ασία στην Ουρανούπολη, η τέχνη της ταπητουργίας συμβόλιζε το ρίζωμα των παραδόσεων της Ανατολίας σε έναν νέο τόπο. Αυτός ο τόπος θα τους παρείχε τις ύλες -όπως τα βότανα με τα οποία έβαφαν τις κλωστές τους- και την εικαστική έμπνευση -όπως τα μοτίβα από την τέχνη του Αγίου Όρους. Έτσι, το κέντημα και η υφαντική αποτυπώνουν τη φροντίδα της ανασύνθεσης της καθημερινότητας σε μια διαφορετική συνθήκη -από τη δημιουργία ενός νέου σπιτικού μέχρι τη δημιουργία μιας νέας κοινότητας.
Σαν τα απλωμένα χαλιά και υφαντά που έντυναν τον χώρο μέσα και έξω από το σπίτι, η Ανδριάκαινα κόβει και ανασυνθέτει κομμάτια κεντημάτων σε μια πολυδιάστατη επιφάνεια, όπου διαφορετικές παραδόσεις και εμπειρίες συνενώνονται. Έτσι, αγγίζει σε συμβολικό επίπεδο όλα αυτά τα χέρια που κέντησαν τα υφάσματα, που μέτρησαν προσεκτικά τα υφάδια και τα στημόνια για τις βελονιές τους, προσβλέποντας σε μια μεταμόρφωση του καθημερινού χώρου. Οι επαναλήψεις και παραλλαγές των εικόνων που αναδύονται στο έργο δείχνουν τον δρόμο της παράδοσης, ως τόπου διαρκούς εικαστικής μεταμόρφωσης και συνάντησης πολλαπλών ιστοριών. Οι κεντημένες εικόνες τονίζουν τη συμβιωτική σχέση του ανθρώπου με τα ζώα και τη φύση. Παράλληλα, θυμίζουν ξεθωριασμένες παλιές φωτογραφίες απλωμένες πάνω στο ύφασμα, σαν αναμνήσεις ανθρώπων που έχουν φύγει, αφήνοντας την αδιόρατη αίσθηση ενός ονείρου. | Χριστίνα Γραμματικοπούλου, PhD Ιστορία & Θεωρία της Τέχνης