Stella Matala

22/04/2026

Θαυμάζω στον Picasso
την εναλλαγή των στυλ.
Αυτή η στάση δείχνει θάρρος.

Δεν μπαίνει σε καλούπια·
συνεχώς δοκιμάζει κάτι καινούργιο.
Κι όμως, στο έργο του υπάρχει μια κοινή γραμμή
κυριολεκτικά μια γραμμή:
η μονοκονδυλιά.

Μέσα από το έργο του
μας δείχνει πόσο εκτιμούσε τη μουτζούρα
τόσο παρεξηγημένη ακόμη και σήμερα.

Κι όμως,
είναι η αρχή των πάντων στη ζωγραφική.
Τόσο απλό, τόσο σημαντικό.
Ήταν ο ζωγράφος που έσπασε τους κανόνες
και παραμένει αξεπέραστος.

Θα δοκίμαζες να κάνεις μια μουτζούρα
και μέσα από αυτή να ανακαλύψεις μια εικόνα;
Αναδεικνύοντας αυτό που διακρίνεις με πάχη γραμμής,
με χρώμα ή με διαφορετικά γεμίσματα στα σχήματα που προκύπτουν;

Εσύ τι βλέπεις πρώτα σε μια ζωγραφιά;
Το «λάθος» ή τη δυνατότητα να εξελιχθεί το έργο;

22/04/2026

“Συνήθιζα να πιστεύω ότι ήμουν ο πιο παράξενος άνθρωπος στον κόσμο, αλλά ύστερα σκέφτηκα ότι υπάρχουν τόσοι άνθρωποι στον κόσμο, πρέπει να υπάρχει κάποιος σαν κι εμένα που να νιώθει περίεργος και ατελής με τους ίδιους τρόπους που το νιώθω κι εγώ. Φανταζόμουν εκείνη τη γυναίκα και φαντάζομαι ότι πρέπει να είναι εκεί έξω, σκεπτόμενη εμένα επίσης. Ελπίζω αν είσαι εκεί έξω και διαβάζεις αυτό, να ξέρεις ότι ναι, είναι αλήθεια πως είμαι εδώ και είμαι το ίδιο περίεργη με εσένα».
Φρίντα Κάλο

Όταν διάβασα αυτό
Σκέφτηκα πως εγώ είμαι αυτή η γυναίκα εκεί έξω στην οποία απευθύνεται και πραγματικά
χαίρομαι που μπορεί να υπήρξε κάποιος που αισθανόταν έτσι.
Άραγε το αισθάνονται αυτό όλοι οι άνθρωποι ?
Πόση συμπόνοια μπορεί να έχουν τα λόγια της και πόση αποδοχή ταυτόχρονα

Και θα συμπληρώσω εδώ κάτι ακόμη που είχε πει ότι … οι ατέλειες είναι πολύτιμες για να καταλάβουμε
αυτούς που μας αγαπάνε πραγματικά

Ίσως αυτή είναι και η χρησιμότητα του καλλιτέχνη περισσότερο από οτιδήποτε να είναι παράξενος και μέσα από την παραξενιά του να φέρνει στον κόσμο κάτι καινούργιο

Το χαρακτηριστικό τ

17/04/2026

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΑΘΑΙΝΕΙ ΕΝΑΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ ΕΧΕΙ ΜΙΚΡΗ ΣΗΜΑΣΙΑ
ΑΥΤΟ ΠΟΥ Ο ΙΔΙΟΣ ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΕΙ ΕΧΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΞΙΑ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΝΕΙ ΤΗΝ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΩΘΗΣΗ ΓΙΑ ΕΡΓΑΣΙΑ
EMIL NOLDE

Λατρεύω τις παπαρούνες του Nolde
Από τότε που τις είδα όποτε βλέπω παπαρούνες βλέπω μέσα τους αυτές του Nolde
Ήμουν περίεργη να μάθω πως σκέφτεται τι μπορεί να βλέπει, και ο λόγος του μου δίνει κι εμένα ώθηση για εργασία, νιώθοντας εμπιστοσύνη σε αυτό που ανακαλύπτω!
Και να ξαναπώ ότι οι «μεγάλοι» μας ανοίγουν τον δρόμο και τα μάτια για να κάνουμε αυτό που εμείς ορίζουμε.

15/04/2026

15/04/2026

«Θα έπρεπε να βλέπουμε τους εαυτούς μας με την ίδια περιέργεια και ανοιχτό πνεύμα με το οποίο μελετάμε ένα δέντρο, τον ουρανό ή μια σκέψη, γιατί και εμείς είμαστε συνδεδεμένοι με ολόκληρο το σύμπαν.»
Henri Matisse

Το παρεκκλήσι
Chapelle du Rosaire de Vence,
σχεδιασμένο από τον Henri Matisse.

Όταν του ανατέθηκε να μετατρέψει
έναν απλό, λειτουργικό χώρο σε ιερό ναό,
δεν ακολούθησε την παραδοσιακή προσέγγιση.

Χρησιμοποίησε το «δέντρο» ως ιερό σύμβολο
χωρίς να το απεικονίζει άμεσα.
Μέσα από τα φύλλα και τη ροή της γραμμής,
δηλώνεται η παρουσία του «δέντρου της ζωής».

Σχεδίασε τα πάντα στο παρεκκλήσι:
από τα βιτρό και τα κεραμικά
μέχρι και τα άμφια του ιερέα.

Αυτό το έργο του Henri Matisse
συνδέει μέσα μου δύο κόσμους:
τη ζωγραφική
και τη διακόσμηση εσωτερικών χώρων.

Η δυνατότητα ενός καλλιτέχνη
να δημιουργήσει έναν ιερό χώρο
με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο από τον παραδοσιακό,
και να μετατρέψει έναν απλό χώρο
σε τόπο εμπειρίας και νοήματος,
δείχνει ότι δεν υπάρχουν όρια στη δημιουργία.

Η σύνδεση με τη φύση,
μέσα από το φως, τα χρώματα και τις μορφές,
δημιουργεί έναν χώρο ανοιχτό
πέρα από θρησκείες και οριοθετήσεις

12/04/2026

Αυτά βρίσκονται στο μπαλκόνι μας αυτή την εποχή και στολίζουν τις μέρες μας

10/04/2026

«Ο Μονέ είναι μόνο ένα μάτι, αλλά, Θεέ μου, τι μάτι!»
Πωλ Σεζάν

Μια έκφραση του Σεζάν που δείχνει για το έργο του Μονετ την κκανοτητα του στο να αποδίδει τους χρωματισμούς του φωτός
Ήταν αυτό που λέμε κολοριστας ζωγραφος
Κι αν το μάτι είναι για το χρώμα
Το χέρι θα ναι για τη γραμμή
Το αυτί ίσως αφορά την μουσική
Η μύτη ίσως για κάποιονΣερλοκ Χολμς.
Για μια καλλονή ένα πόδι

Για μένα θα ίσχυε περισσότερο το χέρι παρά το μάτι
Ωστόσο έχω παρατηρήσει ότι σε περιόδους που είμαι καλά προπονημένη
Και η γραμμή ρέει και έχω γράψει ώρες το χρώμα συμβαίνει με την διαρκή ανατροπή και εξερεύνηση του

Να πω ότι το έργο αυτό του μόνε το έβλεπα σε μια εγκυκλοπαίδεια από παιδί κι έτσι όταν έβλεπα τοπίο με παπαρούνες
ήθελα να χωθώ σε αυτό όπως στο έργο του Μονετ
Σχεδόν πίστευα πως θα συναντήσω εκεί μέσα κυρίες με ομπρέλες

10/04/2026

Όταν ολοκληρώνεται ένα έργο ολοκληρώνεται μια διαδικασία σκέψεων που μπαίνουν σε τάξη λες και ότι φτιάχνω με τα χέρια μου τακτοποιούν και τις σκέψεις αφαιρούν και προσθέτουν αποσαφηνίζουν.

10/04/2026

09/04/2026

«Φτιάχνω ηλιόλουστα λουλούδια επειδή αγαπώ τους ανθρώπους. Τα φτιάχνω για την ευτυχία τους, ώστε όλα τα έθνη να αγαπούν ο ένας τον άλλον και να ζουν σαν λουλούδια σε όλη τη γη.»

Maria Prymachenko (1908–1997)

Αυτά είπε αυτή η όμορφη ύπαρξη που ζούσε μέσα στη φύση, αυτοδίδακτη,
μοναχική, που περνούσε τον χρόνο της ζωγραφίζοντας.
Δυστυχώς το μουσείο που φυλάσσονταν τα έργα της κάηκε
με τον πόλεμο στην Ουκρανία και έτσι χάθηκαν και τα έργα της.

Ίσως γιατί η ειρήνη χρειάζεται κι αυτή έναν επαναπροσδιορισμό.
Να βρει ο άνθρωπος την ειρήνη μέσα του, για να μπορέσει να υπάρξει ειρήνη και στον κόσμο.

Λατρεύω τα έργα της.
Την απλότητά τους. Την οργάνωσή τους.
Θυμίζουν λαϊκή τέχνη, κεντήματα και διακοσμητικά σπιτιών μιας άλλης εποχής,
μιας εποχής που χάνεται.

Κάτι από αυτή τη διάθεση νιώθω ότι αναζητώ κι εγώ μέσα στη δική μου δουλειά.

Να δημιουργήσω εικόνες που να κρατούν μια αίσθηση γαλήνης.
Να φτιάξω μικρούς κόσμους όπου η φύση, τα μοτίβα και το χρώμα
μπορούν να γίνουν εικόνες για την ανάταση της ψυχής του θεατή τους.

Ίσως η τέχνη να μην μπορεί να σταματήσει τους πολέμους.
Μπορεί όμως να θυμίζει στον άνθρωπο πώς είναι να ζει σαν λουλούδι με ρίζες στη γη, στραμμένος προς το φως