12/08/2026
Γράφει Ένας Άντρας.....♠️
"Όσα θα μείνουν από εμένα."
........♠️ Ίσως κάποτε ξεχάσω τα ονόματα.
Τα πρόσωπα.
Τα μέρη.
Τις ημερομηνίες.
Ακόμη και τους λόγους για τους οποίους κάθισα τόσες φορές απέναντι από μια λευκή σελίδα και άρχισα να γράφω.
Ίσως κάποτε τα χέρια μου να μην θυμούνται πια πώς κρατούσαν το μολύβι, τα δάχτυλά μου να μην βρίσκουν τις λέξεις και το μυαλό μου να μην αναγνωρίζει τις ιστορίες που κάποτε γεννήθηκαν μέσα του.
Ίσως να ξεχάσω ακόμη και ποιος ήμουν.
Όμως δεν φοβάμαι τόσο τη λήθη.
Γιατί ξέρω πως όσα έγραψα δεν τελειώνουν μαζί μου.
Κάποια από αυτά πέρασαν ήδη σε ανθρώπους που δεν γνώρισα ποτέ. Κάποιος μπορεί να διάβασε μια φράση μου ένα βράδυ που ένιωθε μόνος και, για λίγα λεπτά, να ένιωσε πως κάποιος κατάλαβε αυτό που δεν μπορούσε να εξηγήσει.
Κάποιος μπορεί να βρήκε μέσα σε μια παράγραφο μια σκέψη που φοβόταν να πει δυνατά.
Κάποιος μπορεί να έκλαψε.
Κάποιος μπορεί να χαμογέλασε.
Κάποιος ίσως έκλεισε το κείμενο και κοίταξε για λίγο τη σιωπή γύρω του, επειδή κάτι μέσα του μετακινήθηκε.
Και τότε καταλαβαίνω πως ίσως αυτός ήταν ο πραγματικός λόγος που έγραφα.
Όχι για να με θυμούνται.
Αλλά για να αφήνω κάτι από εμένα εκεί όπου κάποτε πέρασα.
Οι λέξεις είναι παράξενα πράγματα. Ξεφεύγουν από εκείνον που τις έγραψε και αρχίζουν να ανήκουν σε εκείνον που τις διάβασε. Παίρνουν το δικό του πρόσωπο, τη δική του ιστορία, τις δικές του πληγές. Κι έτσι ένα κείμενο παύει να είναι δικό μου.
Γίνεται δικό μας.
Ίσως λοιπόν, όταν κάποτε δεν θα μπορώ πια να γράψω, όταν το χέρι μου θα έχει σωπάσει και η φωνή μου θα έχει χαθεί μέσα στον χρόνο, να υπάρχει ακόμη ένας άνθρωπος κάπου που θα ανοίγει ένα παλιό μου κείμενο.
Και τότε, για μια στιγμή, θα υπάρχω ξανά.
Όχι όπως ήμουν.
Αλλά όπως με ένιωσε εκείνος.
Αυτό θέλω να μείνει.
Όχι το όνομά μου.
Όχι πόσα έγραψα.
Ούτε πόσοι με διάβασαν.
Μόνο εκείνη η μικρή, αόρατη στιγμή κατά την οποία μια δική μου λέξη συνάντησε την ψυχή κάποιου άλλου και του είπε:
«Σε καταλαβαίνω. Κι εγώ το ένιωσα κάποτε.»
Ίσως τελικά αυτό να είναι το μόνο είδος αθανασίας που αξίζει.
Να φύγεις κάποτε από τον κόσμο, αλλά να έχεις αφήσει πίσω σου λίγες λέξεις που κάποιος θα κρατήσει.
Και όσο ένας άνθρωπος τις διαβάζει, όσο ένας άνθρωπος συγκινείται, θυμάται, αγαπά, πονά ή ελπίζει μέσα από αυτές, ένα μικρό κομμάτι σου συνεχίζει να αναπνέει.
Γιατί ο άνθρωπος μπορεί να ξεχαστεί.
Η ζωή του μπορεί να σβήσει από τις μνήμες.
Αλλά μια αληθινή λέξη, όταν βρει τον άνθρωπό της, δεν πεθαίνει εύκολα.
Μένει.
Και ίσως, στο τέλος, αυτό να είμαστε όλοι:
Όχι όσα προλάβαμε να ζήσουμε,
αλλά όσα καταφέραμε να αφήσουμε μέσα στους άλλους.
G.D ~ Ένας Άντρας ~
A Man's Secret Touch
@κορυφαίοι θαυμαστές
