11/02/2020
Από προχτές ο Νίκος Διαμαντής δεν είναι πια διευθυντής του Δημοτικού θεάτρου του Πειραιά. Δεν έχω μιλήσει μαζί του καθώς δεν έχουμε στενές σχέσεις και δεν ξέρω γιατί παραιτήθηκε ή πως οδηγήθηκε σε παραίτηση αλλά έχω ερωτηματικά για αυτήν καθώς τον ήξερα ενθουσιώδη και συνεχώς με νέες ιδέες.
Σε όλους εσάς που είχατε έρθει στην παράσταση στην Ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη το 2017 ή γεμίσατε το Δημοτικό θέατρο για τα «100 Σώματα» αλλά και όσους ενδιαφέρονται για την ιστορία του χορού στην χώρα μας, εγώ θα πω ότι αυτές οι παραστάσεις δεν θα είχαν γίνει αν δεν ήταν ο Νίκος Διαμαντής. Τόσο απλά, τελεία.
Την «Ιφιγένεια», την παράσταση για τα εργατικά ατυχήματα στην ζώνη του Περάματος, προσπαθούσα να την κάνω επί 15 χρόνια και δεν έβρισκα τρόπο να πάρω άδεια να μπω στον χώρο. Χρειάστηκε μόνο να του πω την ιδέα σε ένα τηλεφώνημα που μου έκανε με άλλη αφορμή για να την δεχτεί χωρίς κανένα δισταγμό. Ο Νίκος Διαμαντής ήταν ένας αληθινός διευθυντής καλλιτεχνικού οργανισμού, δεν κρυβόταν πίσω από συμβούλους, τον συναντούσες κατά πρόσωπο, δεν υπήρχε περίπτωση να σου βάλουν τρικλοποδιά άγνωστοι διότι σίγουρος για τις γνώσεις του αποφάσιζε ο ίδιος. Στην «Ιφιγένεια εν …….» δεν ήταν μόνο αυτός που είπε το ναι για να πραγματοποιηθεί αλλά λειτούργησε σαν διευθυντής παραγωγής, δημοσίων σχέσεων, δραματουργός, υπεύθυνος ψυχολογικής υποστήριξης, ήταν αυτός που κατάφερε να πείσει τους Κινέζους καθώς όλη η ζώνη είναι ιδιοκτησία της Cosco, επέμενε να με στηρίξει όταν σκέφτηκα να τα παρατήσω, έφερε την ορχήστρα, επί μήνες μου πρόσφερε άλλες λύσεις για άλλους χώρους και μετά τις απέρριπτε και επέμενε αυτός με την σειρά του να γίνει στο Πέραμα. Βρείτε μου άλλον διευθυντή που θα διακινδύνευε να εμπλακεί προσωπικά για να βάλει παράσταση με θέμα τα εργατικά ατυχήματα σε μη προσβάσιμο για ιδιώτες χώρο, τον οποίο επιπλέον στοχεύει η Χρυσή Αυγή.
Το ίδιο άμεσα είχε δεχτεί το σχέδιο μου να παίξουμε την «Ψύχα» στην Ημέρα του Αλτσχάιμερ στο φουαγιέ του Δημοτικού καθώς αυτό θυμίζει το Πέρυσι στο Μάριενμπαντ.
Και κυρίως ο Νίκος ήταν αυτός που καλωσόρισε τα «100 Γεμάτα Σώματα» την παράσταση για την μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, όταν το Φεστιβάλ Αθηνών που την είχα προτείνει μου έκανε μια περιφρονητική αντιπρόταση και το Νιάρχος μετά από 8 μήνες δεν έχει καν απαντήσει στο αίτημα μου να συναντήσω κάποιον για να του την προτείνω. Ναι ξέρω όταν θα φύγει ο Μίκης όλοι θα του κάνουν αφιερώματα…
Κάπου εδώ διαφαίνεται γιατί η παραίτηση του Νίκου Διαμαντή από το Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά είναι δυσάρεστο νέο για όλο τον Ελληνικό χορό και μπορεί να αποδειχτεί άλλο ένα κομβικό σημείο στην πτωτική του πορεία. Η απουσία του στερεί από Έλληνες χορογράφους την ελπίδα να δείξουν το έργο τους σε μια μεγάλη σκηνή, με ευρύ κοινό. Ο χορός, ο σύγχρονος χορός, μπορεί και χρειάζεται να συνδιαλλαχτεί με περισσότερες κοινωνικές τάξεις θεατών, θα τον βοηθήσει να αναστοχαστεί τους κώδικές του και τα θέματα του. Αυτό μπορεί να γίνει το Δημοτικό θέατρο Πειραιά, η εναλλακτική οδός για τους πολλούς που εξαιρούνται από την σύγχρονη καλλιτεχνική παραγωγή και κατανάλωση η οποία στην χώρα μας ελέγχεται πλέον από 2 ιδιωτικά ιδρύματα και 2 κρατικούς θεσμούς με μισαλλόδοξους συμβούλους πλασμένους από σάπια δόντια.
Σήμερα έχει λιακάδα αλλά δεν την χαίρομαι, θυμάμαι πριν τρία χρόνια να έχει λιακάδα και εγώ να κάνω εσάκια στην παραλιακή με το μαυροπούλι καθώς γύρναγα από τον Πειραιά, μπορεί να ήταν η ημέρα που στις αμφιβολίες μου αν θα μας επιτρέψουν να μπούμε στην ναυπηγοεπισκευαστική ο Νίκος για να με καθησυχάσει μου είχε πει γελώντας: θα πούμε ότι η παράσταση σου είναι ανταπόδοση για την παράσταση της Όπερας του Πεκίνου που θα ερχόταν την ίδια εποχή!
Εύχομαι ο επόμενος διευθυντής να είναι ανοιχτός και θαρραλέος και υποστηρικτικός σαν τον Νίκο Διαμαντή.
