Solo Teatro - Maria Chatziemmanouil

02/09/2026

Από τη βιβλιοθήκη του Solo Teatro:

Fitzroy, του Τζόρντι Γκαλθεράν

Τέσσερις αλπινίστριες, η ΑΝΝΑ (40 ετών), η ΤΖΟΥΛΙΑ (35 ετών), η KATIA(40 ετών) και η ΛΑΟΥΡΑ (25 ετών) βρίσκονται στο Φιτζρόι, ένα βουνό ύψους 3.405 μέτρων, στο παγοπέδιο της Νότιας Παταγονίας, μεταξύ Αργεντινής και Χιλής. Οι τρεις μεγαλύτερες γνωρίζονται πολλά χρόνια μεταξύ τους αλλά και με τη Λάουρα, τη μικρότερη, έχουν κάνει ήδη πολλές αναρριχήσεις μαζί. Την ώρα που αρχίζει το έργο βρίσκονται σε ένα σημείο για ξεκούραση των αλπινιστών, που ονομάζεται Το κάθισμα των Γάλλων, στα 2800 μέτρα ύψος, από όπου αρχίζει η τελική ανάβαση προς την κορυφή. Ο καιρός είναι ευνοϊκός για την ανάβαση, όπως τις πληροφορεί από τον ασύρματο (από τη Βαρκελώνη) ο Σέρτζι, σύζυγος της Άννας, και έχουν μπροστά τους πολλές ώρες καλοκαιρίας, αρκετές για να ανέβουν στην πολυπόθητη κορυφή και να κατέβουν. Μια ξαφνική αδιαθεσία της Τζούλιας όμως, ανατρέπει τα δεδομένα και πυροδοτεί μια χιονοστιβάδα αποκαλύψεων, μεγαλύτερη από οποιαδήποτε θα μπορούσε να απειλήσει τη ζωή τους στο χιονισμένο Φιτζρόι. Η σχέση όλων τους μπαίνει σε δοκιμασία. Τι κάνεις όταν όλα τα άπλυτα βγαίνουν στη φόρα στα 2.800 μέτρα και δεν υπάρχει δυνατότητα διαφυγής;

Ο Γκαλθεράν, μαέστρος της ανατροπής, φτιάχνει μια κωμωδία για τη γυναικεία αλληλεγγύη και μέχρι την τελευταία σκηνή κρατάει σε αγωνία τον θεατή, όπως πολύ καλά ξέρουμε ότι μπορεί να κάνει και από τα άλλα έργα του (Το δάνειο, Fuga, Η μέθοδος Γκρόνχολμ κλπ)

Απόσπασμα

ΑΝΝΑ: Στεκόμουν στην ουρά για να μπω στις εξετάσεις, Σάββατο πρωί, γύρω στις επτάμιση, τέλη Οκτωβρίου, το έδαφος ήταν γεμάτο πλατανόφυλλα, και ο τύπος που ήταν μπροστά μου, αυτός δηλαδή, κλοτσούσε τα φύλλα για να τα βγάλει απ’ τον δρόμο του, άνοιγε δρόμο, έτσι, χαριτωμένα. Ξαφνικά, γυρίζει και μου λέει: “και δεν μου λες εσύ, γιατί θες να μπεις στην πυροσβεστική; ” Έτσι, χωρίς να πει ούτε γεια, ούτε καλημέρα, τίποτα. “δεν μου λες εσύ, γιατί θες να γίνεις πυροσβέστρια;” Κι εγώ τον κοιτάζω να στέκεται εκεί μ’ αυτό το χαμόγελο σαν να λέει “ή θα την πάρω σπίτι μου ή θα της ρίξω χαστούκι”, και λέω μέσα μου: “ρε μαλάκα, πάω να δώσω εξετάσεις όπως εσύ, που θα πει ότι θέλω να μπω στην πυροσβεστική για να δουλέψω, για να έχω μια δουλειά, γιατί είμαι καλή όσο κι εσύ και μπορώ να γίνω πυροσβέστης όπως εσύ, άμα γουστάρω…”

ΤΖΟΥΛΙΑ: Δεν του είπες όμως αυτό.

ΑΝΝΑ: Όχι, μου ήρθε η επιφοίτηση κι αυτό που βγήκε τελικά ήταν: “Αγόρι μου, εγώ δεν θέλω να γίνω πυροσβέστρια, θέλω να γίνω πυροσβέστης.” Και του σβήστηκε το χαμόγελο, αμέσως όμως, λες και του έσβησες το φως, και το βλεμματάκι του τώρα έλεγε: “μάλιστα, κι άλλη λεσβία”. Άνοιξα το στόμα μου για να του πω κάτι, αλλά εκείνη τη στιγμή άνοιξαν κι οι πόρτες και μπήκαμε όλοι για τις εξετάσεις. Κάθισε στην άλλη πλευρά και δεν τον ξαναείδα. Έγραψα το διαγώνισμα. Ήταν πολύ εύκολο. Βγήκα από τις πρώτες…

ΤΖΟΥΛΙΑ: Και περίμενες.

ΑΝΝΑ: Και βέβαια περίμενα. Περίμενα και μόλις τον είδα να βγαίνει έκανα τάχα ότι κοιτάω το κινητό κι όταν πέρασε από μπροστά μου του λέω: “Τι έγινε, πώς πήγες, θα γίνεις πυροσβέστης;” Τότε λοιπόν φοράει πάλι αυτό το χαμόγελο του επαγγελματία που έχει, και μου λέει: “Πολύ καλά πήγα, αλλά δεν θα γίνω πυροσβέστης, εγώ για σένα θα γίνω πυροσβέστρια”. Κι εκεί μ’ έριξε. Φάγαμε, πηδηχτήκαμε και σε τρεις μήνες ζούσαμε μαζί.

Περισσότερες πληροφορίες για το έργο και τον συγγραφέα, εδώ: https://soloteatro.gr/translated-plays/fitzroy/

@ακόλουθοι

01/09/2026

Τι θα συνέβαινε εάν ένα κράτος αποφάσιζε να πουλήσει την πολιτιστική κληρονομιά του για να σωθεί από τη χρεοκοπία;

Το ανατρεπτικό έργο του Ισπανού Ernesto Caballero «Ο Πίνακας», παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στο θέατρο Ψυρρή, σε σκηνοθεσία Μιχάλη Πανάδη, από τον Οκτώβριο!

Πρόκειται για μία αιχμηρή, σύγχρονη κωμωδία μέσα στην εποχή των deep fakes, των ειδώλων, της πολιτικής χειραγώγησης και της παντοδυναμίας των influencers.

Οι Ιωάννα Παππά, Γιούλη Τσαγκαράκη και Άγγελος Ανδριόπουλος συναντιούνται σε μια εκρηκτική σκηνική σύμπραξη, με καταιγιστικό ρυθμό, λεπτή ειρωνεία και ανελέητο αυτοσαρκασμό.
Ανάμεσα στο πολιτικό θρίλερ και την καθαρόαιμη σάτιρα, «Ο Πίνακας» καθρεφτίζει με χιούμορ και οξύτητα μια κοινωνία που καταρρέει πίσω από την εικόνα της.

Η ιστορία:
Βρισκόμαστε στο κοντινό μέλλον της Ισπανίας. Η οικονομική κρίση έχει κυριολεκτικά διαλύσει την Ευρωπαϊκή Ένωση και έχει γονατίσει τη χώρα. Σε μια ακραία κίνηση οικονομικής «διάσωσης», η κυβέρνηση συνασπισμού «Εμπρός Λαέ» αποφασίζει να απελευθερώσει την πώληση της πολιτιστικής κληρονομιάς ξεκινώντας από το εμβληματικό αριστούργημα του Βελάθκεθ, «Las Meninas» («Οι δεσποινίδες των τιμών»).

Πριν όμως, ο πίνακας παραδοθεί στους αγοραστές, η κυβέρνηση προσλαμβάνει μια ταπεινή μοναχή- γνωστή για το σπάνιο ταλέντο της στην αντιγραφή έργων τέχνης - για να δημιουργήσει ένα πανομοιότυπο, «τέλειο» αντίγραφο!

Το μουσείο του Πράδο θέτει σε εφαρμογή το σχέδιο αντικατάστασης. Με αφορμή μια «Έκθεση Αντιγράφων» μετατρέπει σταδιακά την αδελφή Άνχελα από μια γυναίκα του Θεού στο απόλυτο viral trend, μια avant-garde influencer των media, μια pop καλόγρια της διπλανής πόρτας που αποθεώνεται από τα πλήθη.

Η κυβέρνηση είναι έτοιμη πλέον να ανακοινώσει επίσημα την πώληση του πίνακα και την αντικατάστασή του από το αντίγραφο. Οι πολίτες δέχονται με χαρά το μέτρο καθώς λατρεύουν πια τη διάσημη μοναχή αντιγραφέα και την προτιμούν από τον Βελάθκεθ, σε μια εποχή που οι προσωπικότητες των social media έχουν μεγαλύτερη αξία από την Ιστορία και τον πολιτισμό και τα αντίγραφα είναι πιο trendy από τα πρωτότυπα.

Τί συμβαίνει όμως, όταν η μοναχή-σταρ αρχίζει να αποκτά δική της καλλιτεχνική φωνή και να κάνει παρεμβάσεις στον πίνακα;
Ένα φρενήρες ταξίδι ματαιοδοξίας, πίστης και αυτογνωσίας ξεκινά, απέναντι σε μια κοινωνία εθισμένη στα likes, το χειρισμό και τα κατασκευασμένα είδωλα.

«Τι βλέπεις όταν κοιτάζεις ένα αντίγραφο; Τον εαυτό σου.»

Μια παράσταση γεμάτη ίντριγκα, πινέλα, χρώματα, social media, πίστη στο Θεό και πολλές «μαϊμούδες».
Γελάστε ελεύθερα. Αρκεί να θυμάστε ότι το ανέκδοτο... είμαστε εμείς! @ακόλουθοι

Από τον Οκτώβριο 2026 στο Θέατρο Ψυρρή🎟 Προπώληση Εισιτηρίων: htt...

31/08/2026

Από τη βιβλιοθήκη του Solo Teatro:

Οι σπειροειδείς γαλαξίες και η δραματική τους προέλευση, της Ντενίζ Ντεσπεϊρού

Η Λουθ, που είναι στα τελευταία της ή ίσως απλώς το πιστεύει επίμονα, ζητάει από τη δίδυμη αδελφή της Ανδρομέδα να παίρνει τη θέση της και να υποκρίνεται πως είναι αυτή στις οικογενειακές γιορτές, για να μη στενοχωρηθεί η μητέρα τους. Έτσι αρχίζει η κρίση ταυτότητας της Ανδρομέδας, μέσα σε ένα περιβάλλον γεμάτο ερωτήματα: τι μπορεί να περιμένει κανείς από μια οικογένεια που πιστεύει ότι το τραγούδι των γενεθλίων είναι ένα κλασικό κομμάτι που μπορεί να συγκριθεί με τη Μασσαλιώτιδα; Θα έχει μέλλον η λακανική ποπ στα συνέδρια της ψυχανάλυσης; Τι είναι πιο τρελό: να γράφεις μια ερωτική επιστολή στον διευθυντή του Corte Inglés, στον Ρίλκε ή στη νεκρή αδερφή σου; Τι είναι πιο ευγενές για το πνεύμα, να είσαι ο εαυτός σου ή να προσπαθήσεις να γίνεις κάποιος καλύτερος από αυτόν;

Απόσπασμα του έργου

ΑΟΥΡΟΡΑ.— Ανδρομέδα, πας να μου φέρεις μια ταινία από το βίντεο κλαμπ;

ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ.— Αχ, όχι, μαμά, δεν πετυχαίνω ποτέ το γούστο σου, και μετά τσακωνόμαστε.

ΑΟΥΡΟΡΑ.— Μα αφού ξέρεις πολύ καλά τα γούστα μου. Αν δεν το πετυχαίνεις, οφείλεται μόνο στο ότι η ευχαρίστησή μου σου προκαλεί αποστροφή.

ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ.— Όχι, μαμά, ποτέ δεν ξέρω τι σου αρέσει. Άντε να δούμε… Τι είδος;

ΑΟΥΡΟΡΑ.— Προσωπική υπέρβαση.

ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ.— Αυτό δεν είναι είδος, μαμά. Αυτό δεν υπάρχει.

ΑΟΥΡΟΡΑ.— Πώς είναι δυνατόν να μην υπάρχει;

ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ.— Όχι, μαμά. Υπάρχουν θρίλερ, υπάρχουν γουέστερν, κωμωδίες, δράματα, αλλά δεν υπάρχει κανένα είδος που να το λένε «προσωπική υπέρβαση».

ΑΟΥΡΟΡΑ.— Ανδρομέδα… ξέρεις πολύ καλά τι θέλω να πω. Θέλω μία από αυτές τις ταινίες που κάποιος παθαίνει κάτι πολύ σκληρό, κάτι που φαίνεται ότι δεν μπορεί να το ξεπεράσει, αλλά στο τέλος το ξεπερνάει. Και αν προηγουμένως ξεπέφτει και ταπεινώνεται μπροστά στο πρόσωπο που αγαπάει περισσότερο από καθετί στον κόσμο, αλλά καταφέρνει να το ξεπεράσει και αυτό, ακόμα καλύτερα.

ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ.— Μα γιατί θέλεις να βλέπεις αυτά τα φρικτά πράγματα, μαμά;

ΑΟΥΡΟΡΑ.— Δεν ξέρω, μου κάνουν καλό. Ο καθένας παρηγοριέται όπως μπορεί.

ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ.— Δεν καταλαβαίνω τι σόι παρηγοριά μπορείς να βρεις εκεί. Γιατί δεν προσπαθείς να δεις καμιά καλή ταινία, μαμά; Δοκίμασε και βλέπουμε. Να σου φέρω καμιά καλή ταινία;

ΑΟΥΡΟΡΑ.— Όλιβερ, μου φέρνεις μια ταινία από το βίντεο κλαμπ, σε παρακαλώ, αφού η ξαδέρφη σου είναι εντελώς ανίκανη να ευχαριστήσει τη μητέρα της;

ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ.— Μη μιλάς για μένα σε τρίτο πρόσωπο σαν να μην είμαι εδώ. Το σιχαίνομαι αυτό, μαμά.

ΑΟΥΡΟΡΑ.— Φαίνεται ότι προτιμάει να κάνει ολόκληρη σκηνή στη μητέρα της, παρά να χαλάσει την ησυχία της για να πάει να της βρει μια ταινία στο βίντεο κλαμπ.

ΟΛΙΒΕΡ.— (Διακόπτει τον διαλογισμό του.) Θα σου φέρω εγώ την ταινία, θεία. Δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσετε το καβγά.

ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ.— Συνέχισε τον διαλογισμό σου, Όλιβερ. Αφού άρχισες, συνέχισε τον τουλάχιστον για δύο ώρες ακόμα.. Ξέρεις γιατί αρνούμαι να πάω να της φέρω ταινία; Γιατί μετά πάντα καταλήγουμε να τσακωθούμε.

ΟΛΙΒΕΡ.— Δηλαδή προτιμάς να τσακωθείτε πριν παρά να τσακωθείτε μετά;

ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ.— Δεν σε αφορά το θέμα, Όλιβερ. Μην ανακατεύεσαι. Συνέχισε τον διαλογισμό σου, αμίλητος είσαι πολύ όμορφος.

ΟΛΙΒΕΡ.— Θα σου φέρω εγώ μια ταινία, θεία. Θέλεις μια που βγήκε πριν λίγο καιρό, με ένα κοριτσάκι 5 χρόνων που έχει λευχαιμία;

ΑΟΥΡΟΡΑ.— Κοριτσάκι με μαμά;

ΟΛΙΒΕΡ.— Φυσικά, κοριτσάκι με μαμά. Και η μαμά δεν έχει άλλη διέξοδο από το να μάθει να ζει με αυτό, να προσέχει τις μικρές λεπτομέρειες της ζωής, και να κατοικεί στο εδώ και τώρα.

ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ.— Το οποίο στην πραγματικότητα είναι και το μόνο που υπάρχει, σωστά; Αν και η αρρώστια της κόρης της, που από ψυχολογική άποψη και άποψη ιεραρχίας καταλαμβάνει παρελθόν, παρόν και μέλλον, φαίνεται να το διαψεύδει.

ΟΛΙΒΕΡ.— Ακριβώς.

ΑΟΥΡΟΡΑ.— Θέλω να δω αυτή την ταινία, ναι. Αυτήν θέλω!

ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ.— Δεν βλέπεις ότι είναι αρρωστημένες αυτές οι φρικτές ανάγκες που έχεις, μαμά;

ΑΟΥΡΟΡΑ.— Η ξαδέρφη σου μόλις με είπε άρρωστη. Μπορεί να έχει δίκιο. Πάω να ξαπλώσω. Αν μου φέρεις την ταινία με το κοριτσάκι στο τελικό στάδιο, φέρ’ τη στο δωμάτιό μου, σε παρακαλώ, να τη δω εκεί.

Πληροφορίες για τη συγγραφέα και άλλα έργα της μπορείτε να βρείτε εδώ: https://soloteatro.gr/authors/denise-despeyroux/

Και μια έκπληξη για τους φίλους μας: Στο βίντεο που ακολουθεί μπορείτε να δείτε ολόκληρη την παράσταση του έργου στο Εθνικό Κέντρο Δράματος της Ισπανίας το 2016, σε σκηνοθεσία της συγγραφέως. Καλή θέαση! @ακόλουθοι

El Centro Dramático Nacional presenta "Los dramáticos orígenes de l...

30/08/2026

Από τη βιβλιοθήκη του Solo Teatro:

J' attendrai του Χοσέ Ραμόν Φερνάντεθ

Περίληψη
Σε έναν ξενώνα κοντά στο Παρίσι φτάνουν ένα βράδυ δυο ταξιδιώτες: ένας γέρος Ισπανός, ο Πέπε, συνοδευόμενος από τον εγγονό του Βίνσεντ. Ο Πέπε ήταν αιχμάλωτος στο Μαουτχάουζεν στη διάρκεια του Β' Π. Π. Εκεί γνώρισε έναν νεαρό Γάλλο, τον Κλωντ, που απαγχονίστηκε από τους ναζί στο στρατόπεδο μετά την απόπειρα απόδρασής του. Ο Πέπε είχε υποσχεθεί στον Κλωντ να πάει στη Γαλλία να βρει την αγαπημένη του, αν κατάφερνε ποτέ να βγει από το στρατόπεδο. Για περισσότερα από 60 χρόνια ο Πέπε δεν βρήκε το θάρρος να εκπληρώσει την υπόσχεσή του. Αυτό το βράδυ όμως η τύχη τον έφερε μαζί με τον εγγονό του στο σπίτι που ζούσε η Πατρίσια, η αγαπημένη τού φίλου του Κλωντ. Η οικοδέσποινα, η Κλαιρ, εγγονή της Πατρίσια, έχει φυλάξει κάποια απομεινάρια του παρελθόντος. Απόψε, σε αυτό το σπίτι που το κατοικούν φαντάσματα του παρελθόντος, η μνήμη, οι αναμνήσεις της αγάπης και της ελπίδας του νεαρού ζευγαριού (Κλωντ και Πατρίσια) που ο πόλεμος τους έκλεψε το μέλλον αλλά και οι αναμνήσεις από την κόλαση του στρατοπέδου συγκέντρωσης εισβάλλουν στο παρόν. Οι ζωντανοί και οι νεκροί συναντιούνται ξανά, μοιράζονται αυτή τη μνήμη που ο συγγραφέας του έργου προσπαθεί να μας μεταφέρει.

Απόσπασμα
Κλαιρ: Σ' αυτή τη φωτογραφία χαμογελούσε. Είχε το πιο γλυκό χαμόγελο που έχω δει. Τα μάτια της όμως... Τα μάτια της ήταν η αλήθεια της. Το χαμόγελό της ήταν ένα δώρο που έκανε σ' εμάς. Όταν έμενε μόνη της σβηνόταν από το πρόσωπό της κι έμεναν μόνο εκείνα τα μάτια που περίμεναν κάποιον. Όταν πέθαινε είπε "αυτό το κουτί είναι για την εγγονή μου". Στο κουτί ήταν αυτό το παλιό μαχαίρι και κάποια χαρτιά στα οποία μιλούσε για τον άντρα που της το έδωσε. Αυτά.
Πατρίσια: Όταν γυρίσεις
θα είναι απόγευμα και θα πάμε βόλτα.
Θα σε πιάσω αγκαζέ στον δρόμο.
Θα περπατάμε αργά
και θα κοιτάζουμε τις βιτρίνες
στην αγορά,
μέχρι να φτάσουμε στο παλιό λιμάνι.
(...)
Εσύ θα καθίσεις στην άκρη του μώλου.
Σ' ένα από αυτά τα σιδερένια πράγματα
που δεν ξέρω πώς τα λένε,
κι εγώ θα σταθώ πίσω σου.
Όπως κάναμε πρώτα.
Θα κοιτάζουμε τα καράβια που έρχονται και τον ήλιο που σβήνει.
Όπως πρώτα.
Εγώ θα ακουμπήσω τα χέρια μου στους ώμους σου
γιατί μια μέρα
έβαλα τα χέρια μου πάνω στους ώμους σου,
μια μέρα που καθόσουν και μου έδειχνες κάτι φωτογραφίες
εγώ ακούμπησα τα χέρια μου πάνω στους ώμους σου
κι εσύ πήρες το χέρι μου και το φίλησες.
(...) Δεν θα μιλάμε.
Θα κοιτάζουμε τη θάλασσα.
Μαζί.
Και δεν θα ξαναχωρίσουμε ποτέ.
Θα χορεύουμε μαζί και θα κάνουμε παιδιά.
(...)
Πόσο τυχεροί ήμασταν.
Ερωτευτήκαμε την ίδια μέρα.
Με κοίταξες και με ερωτεύτηκες.
Σε κοίταξα και σε ερωτεύτηκα.
Και το καταλάβαμε.
(...) Όταν γυρίσεις
Θα είναι απόγευμα και θα πάμε βόλτα.
(Σιωπή.)
Κλαιρ: Η γιαγιά μου πάντα χαμογελούσε, πάντα σου μιλούσε με ένα χαμόγελο στο στόμα. Εκτός από τις μέρες που είχε καταιγίδα. Τότε κρυβόταν σε μια γωνιά, κατατρομαγμένη. Εγώ γελούσα, μου φαινόταν πολύ αστείος αυτός ο παράλογος φόβος. Ποτέ δεν μου μίλησε για τον δικό της πόλεμο. Για τους βομβαρδισμούς. Ο πατέρας μου μού το είπε μια μέρα. «Μην κοροϊδεύεις τον φόβο της γιαγιάς σου». (...) Εκείνος ήξερε, του είχε μιλήσει ο θείος του, που ζούσε στο Μεξικό (...) και γύρισε στην Ισπανία για να πεθάνει στο χωριό του, όταν είχε πια πεθάνει ο Φράνκο. Μετά είδα φωτογραφίες και ντοκιμαντέρ από τον Πόλεμο. (...) Κάθε φορά που βλέπω ένα τρομαγμένο κοριτσάκι, σκέφτομαι τη γιαγιά μου, κρυμμένη, να ακούει τις βόμβες που πέφτουν. Λυπάμαι που δεν τη ρώτησα ποτέ τίποτα, που δεν τη ρώτησα γιατί φοβόταν τόσο. (...)
Πέπε (...)Τον αγαπημένο της γιαγιάς σου τον έλεγαν Κλωντ. Μπήκε σε μια ομάδα Μακί, έκαναν κάποια πράγματα, αλλά τους έπιασαν σε λίγους μήνες. Τον έβαλαν σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης που το έλεγαν Μαουτχάουζεν, στην Αυστρία. (...)
Κλαιρ: Πώς πέθανε;
Πέπε: Τον κρέμασαν. (...)Το έσκασε μαζί με κάτι άλλους. Τους έπιασαν αμέσως. (...)
Κλαιρ: Τον είδατε να πεθαίνει;
Πέπε: Όλο το στρατόπεδο τον είδε. Έκαναν θέαμα τον θάνατό τους. Τους έβαλαν πάνω σε ένα αυτοσχέδιο κάρο με τα χέρια δεμένα και τους περιέφεραν στο στρατόπεδο. Μπροστά από το κάρο πήγαιναν κάποιοι μουσικοί που έπαιζαν ένα τραγούδι. Οι γερμανοί ήξεραν ότι έτσι θα μας πονούσαν. Ήταν ένα τραγούδι της μόδας τότε. Ένα τραγούδι για ερωτευμένους.
(Το τραγούδι J'attendrai που πρώτη τραγούδησε η Rina Ketty και που δίνει τον τίτλο του στο έργο, ερμηνεύτηκε στη συνέχεια από πολλές γενιές τραγουδιστών. Ήταν μεγάλη επιτυχία τη δεκαετία του 1930, που χόρεψαν χιλιάδες νέοι ερωτευμένοι. Χρησιμοποιήθηκε όμως και ως μουσική υπόκρουση κατά τη διάρκεια των εκτελέσεων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στον σύνδεσμο που ακολουθεί μπορείτε να ακούσετε την πρώτη εκτέλεση. Το J' attendrai (Θα περιμένω) είναι διασκευή του ιταλικού Tornerai (Θα γυρίσεις) που ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά το 1937 στο Μιλάνο από τον Carlo Buti και το Trio Lescano και έγινε μεγάλη επιτυχία.) @ακόλουθοι José Ramón Fernández Domínguez

FOLLOW US ON SPOTIFY http://open.spotify.com/user/halidon PLAYLIST...

29/08/2026

Ξεκινήσαμε σήμερα! Πρώτη πρόβα για το Tierra (Χώμα) του Σέρχιο Μπλάνκο, που ανεβαίνει στο Θέατρο του Νέου Κόσμου (Κεντρική σκηνή) στο τέλος Οκτωβρίου του 2026. Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος. Παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Σύρμω Κεκέ, Οδυσσέας Μακρής, Άρης Μπαλής και Μαρία Τσιμά. Η προπώληση θα αρχίσει σύντομα! Απόσπασμα του έργου μπορείτε να διαβάσετε εδώ: https://soloteatro.gr/translated-plays/tierra-%cf%87%cf%8e%ce%bc%ce%b1/ @ακόλουθοι

27/08/2026

Από τη βιβλιοθήκη του Solo Teatro:

Το βλέμμα του άλλου, της Μαρίας Σαν Μιγκέλ

Διανομή: 3 πρόσωπα, δύο γυναίκες, η μία 33, η άλλη απροσδιόριστης ηλικίας, και ένας άνδρας 37 ετών.

Περίληψη

Στα τέλη του 2010, κυκλοφόρησε μια επιστολή από τη φυλακή Nanclares de la Oca (Χώρα των Βάσκων, Ισπανία) με την οποία κάποια πρώην μέλη της ETA* που κρατούνταν στη φυλακή για δολοφονίες, έδειξαν την προθυμία τους να συναντηθούν με τις οικογένειες των θυμάτων τους. "Το βλέμμα του άλλου" φέρνει στη σκηνή την ιστορία μιας συνάντησης. Από την προετοιμασία της μέχρι τη στιγμή που πραγματοποιείται.
Η κόρη ενός θύματος της ΕΤΑ συναντιέται στη φυλακή με τον δολοφόνο του πατέρα της, ο οποίος είχε αποδεχθεί τη συνάντηση αυτή, στο πλαίσιο ενός προγράμματος της ονομαζόμενης Επανορθωτικής Δικαιοσύνης (είναι ένα σύστημα ποινικής δικαιοσύνης που εστιάζει στην αποκατάσταση των παραβατών μέσω της συμφιλίωσης με τα θύματα και την κοινότητα γενικότερα.) Στη συνάντηση είναι παρούσα και μια ειδικά εκπαιδευμένη για το πρόγραμμα διαμεσολαβήτρια (κοινωνική λειτουργός-ψυχολόγος) Το έργο αφηγείται την προετοιμασία αυτής της συνάντησης και την πραγματοποίησή της και είναι μέρος μιας τριλογίας με τίτλο “Σποδός ειρήνης και βίας”. Στην Ισπανία παρουσιάστηκε το 2018 ολόκληρη η τριλογία στο ιστορικό θέατρο της Μαδρίτης Teatro de la Abadía. Το έργο αφηγείται τα γεγονότα απερίφραστα, όσο κι αν πονάνε (και πονάνε πολύ), γιατί δεν κρύβει, δεν καμουφλάρει, ούτε γλυκαίνει. Γενναία και ειλικρινής δραματουργία από μια πολύ σημαντική συγγραφέα θεάτρου-ντοκουμέντου.

*Η ΕΤΑ (βασκικά: Euskadi Ta Askatasuna, που σημαίνει Βασκική Γη και Ελευθερία) ήταν βασκική αυτονομιστική οργάνωση, που έδρασε στη Ισπανία. Ιδρύθηκε το 1959, όταν κυβερνούσε την Ισπανία ο δικτάτορας Φρανθίσκο Φράνκο. Στα 50 χρόνια της δράσης της για την ανεξαρτησία της Χώρας των Βάσκων, στις επιθέσεις που εξαπέλυσε στην Ισπανία και τη Γαλλία σκοτώθηκαν τουλάχιστον 850 άνθρωποι ενώ χιλιάδες άλλοι τραυματίστηκαν. Χαρακτηρίστηκε τρομοκρατική οργάνωση από τις ΗΠΑ και την ΕΕ. Στις 21 Οκτωβρίου 2011, η ETA ανακοίνωσε την παύση τής ένοπλης δραστηριότητας της οργάνωσης, ενώ στις 2 Μαΐου 2018 ανακοίνωνε ότι “είχε διαλύσει τελείως όλες τις δομές της και τερμάτισε την πολιτική της πρωτοβουλία”.

Απόσπασμα
Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

ΜΑΡΤΑ: Πριν αρχίσουμε, θέλω να σας πω αυτό που είπα ξεχωριστά στον καθένα σας άλλες φορές: Ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ πολύ και τους δυο. Σας υπενθυμίζω: να μη βιάζεστε, και βεβαίως ότι η συνάντηση μπορεί να σταματήσει αν κάποιος νιώσει την ανάγκη, όποτε εσείς το θελήσετε.
Νομίζω ότι δεν έχω κάτι άλλο να σας πω. Αϊτόρ, αυτή είναι η Εστιβαλίς, που όπως γνωρίζεις είναι άμεσο θύμα δικό σου. Εστιβαλίς, αυτός είναι ο Αϊτόρ, που όπως επίσης γνωρίζεις, συμμετείχε ως δράστης στην επίθεση
που δολοφονήθηκε ο πατέρας σου.

Ο ΑΪΤΟΡ κοιτάζει το πάτωμα. Η ΕΣΤΙΒΑΛΊΣ κοιτάζει τον Αϊτόρ. Δεν λένε τίποτα. Η ΕΣΤΙΒΑΛΊΣ βγάζει από την τσάντα της μια χούφτα χάπια και, σαν να ήταν άμμος της θάλασσας, τα αφήνει να πέσουν πάνω στο τραπέζι.

ΕΣΤΙΒΑΛΊΣ: 14 χρόνια επί 365 μέρες μας κάνουν πάνω από πέντε χιλιάδες. Πέντε χιλιάδες χάπια. (Του μιλάει τώρα στη βασκική γλώσσα) Geitu nire amarenak eta aizparenak. ¿Ez duzu ezer ezaten?
…
ΕΣΤΙΒΑΛΊΣ: Δεν μιλάς βασκικά;
ΑΪΤΟΡ: Ναι.
ΕΣΤΙΒΑΛΊΣ: Ξέρεις πώς έμαθα βασκικά;
ΑΪΤΟΡ: Όχι.
ΕΣΤΙΒΑΛΊΣ: Μου τα έμαθε ο πατέρας μου. Ήξερες ποιος ήταν ο πατέρας μου; Τον γνώριζες;
ΑΪΤΟΡ: Όχι. Δεν ήξερα ποιος ήταν.
ΕΣΤΙΒΑΛΊΣ: Έχω φέρει μια φωτογραφία. Θες να τη δεις;
ΑΪΤΟΡ: Καλύτερα όχι... Όπως θες εσύ.
…..
ΕΣΤΙΒΑΛΊΣ: Τον σκότωσες χωρίς να ξέρεις ποιος ήταν, πού είχε αφιερώσει τη ζωή του...;
ΑΪΤΟΡ: Ναι. Μας έδιναν ένα τετράδιο χειρόγραφο. Σε μια σελίδα ήταν οι οδηγίες. Η ώρα, ο τόπος, η μέθοδος που θα ακολουθούσαμε...
ΕΣΤΙΒΑΛΊΣ: Ποιος σας το έδινε;
ΑΪΤΟΡ: Η οργάνωση.
ΕΣΤΙΒΑΛΊΣ: Μάλιστα. Δηλαδή φταίνε εκείνοι.
ΑΪΤΟΡ: Δεν είπα αυτό.

Η ΕΣΤΙΒΑΛΊΣ σηκώνεται.

ΜΑΡΤΑ: Θες να σταματήσουμε;
ΕΣΤΙΒΑΛΊΣ: Δεν ήξερες ποιος ήταν αυτός που θα σκοτώνατε;
ΑΪΤΟΡ: Όχι.
ΕΣΤΙΒΑΛΊΣ: Δεν ήξερες τίποτα γι' αυτόν.
ΑΪΤΟΡ: Όχι. Μας έδωσαν το τετράδιο και πήγαμε.
ΕΣΤΙΒΑΛΊΣ: Τι σκεφτόσουν εκείνη την ημέρα;
ΑΪΤΟΡ: Τίποτα, δεν σκεφτόμουν. Δεν μπορείς να σκέφτεσαι.
ΕΣΤΙΒΑΛΊΣ: Δεν μπορείς να σκέφτεσαι;
ΑΪΤΟΡ: Ήμουνα σαν στρατιώτης. Είχα έναν στόχο και τέλος. Δεν σκεφτόμουν τίποτ' άλλο.
ΕΣΤΙΒΑΛΊΣ: Ούτε μια στιγμή δεν σκέφτηκες ότι οι άνθρωποι που σκοτώνεις έχουν οικογένεια, ζωή, όνειρα;
ΑΪΤΟΡ: Όχι. Σκεφτόμουνα μόνο: είναι το καλύτερο για την οργάνωση, το καλύτερο για τον λαό σου.
ΕΣΤΙΒΑΛΊΣ: Το καλύτερο για τον λαό σου; Το καλύτερο για τον λαό σου είναι να σκοτώνεις τους συμπατριώτες σου;
ΑΪΤΟΡ: Τώρα δεν καταλαβαίνω πώς μπορούσα να σκέφτομαι έτσι. Εκείνη τη στιγμή όμως ήμουνα σαν στρατιώτης.
ΕΣΤΙΒΑΛΊΣ: Χριστέ μου.
….
ΜΑΡΤΑ: Εστιβαλίς, τα πας πολύ καλά.
ΕΣΤΙΒΑΛΊΣ: … Το προηγούμενο Σάββατο από εκείνο που τον σκότωσες ήμασταν μαζί του εγώ και η μητέρα μου, πήγαμε να πιούμε ένα κρασί, θα τον σκοτώνατε έστω κι αν ήμασταν κι εμείς μαζί;
ΑΪΤΟΡ: Ναι, αυτό δεν το λαμβάναμε υπόψη.
ΕΣΤΙΒΑΛΊΣ: Και γιατί το συγκεκριμένο Σάββατο κι όχι ένα άλλο;
ΑΪΤΟΡ: Δεν το ξέρω. Αυτή την πληροφορία... Μας έδιναν το τετράδιο και δεν ξέραμε τίποτ' άλλο. Ό,τι έγραφε στο τετράδιο και τίποτ' άλλο.
ΕΣΤΙΒΑΛΊΣ: Μάλιστα, το τετράδιο... Ήσασταν δυο, τον σκότωσες όμως εσύ, πώς αποφασίζατε ποιος θα πυροβολούσε;
ΑΪΤΟΡ:…
ΕΣΤΙΒΑΛΊΣ: Τι συμβαίνει;
ΑΪΤΟΡ:...
ΜΑΡΤΑ: Αϊτόρ…
ΑΪΤΟΡ: Κορόνα- γράμματα. Βγάζαμε ένα νόμισμα και σε όποιον τύχαινε.

Στη φωτογραφία, που είναι από την παράσταση του έργου στην Ισπανία, δεξιά είναι η συγγραφέας, Μαρία Σαν Μιγκέλ, η οποία ερμήνευσε τον ρόλο της Εστίβαλις. @ακόλουθοι

24/08/2026

Ο Μιχάλης Πανάδης και η Ιωάννα Παππά, μετά τον επιτυχημένο «Άγιο Έρωτα» θα συνεργαστούν ξανά, αλλά αυτή τη φορά στο θεατρικό σανίδι.

23/08/2026

Από τη βιβλιοθήκη του Solo Teatro:

Η θέληση για πίστη, του Πάμπλο Μεσίες

Βραβείο ΜΑΧ καλύτερου έργου 2023
Βραβείο Godot καλύτερου έργου 2023

6 πρόσωπα, 4 γυναίκες και 2 άνδρες, όλοι μεταξύ 30 και 45 χρόνων περίπου.

Κάνει έργα μόνο όποιος έχει τη θέληση να πιστέψει. Αυτή είναι η υπόθεση εργασίας του Πάμπλο Μεσίες, στο έργο του οποίου ο τίτλος προέρχεται από τα πρακτικά της δίκης της Ζαν Ντ' Αρκ.

Λέει ο συγγραφέας Πάμπλο Μεσίες για το έργο του:

Στα πρακτικά της δίκης της Ιωάννας της Λωραίνης, όταν τη ρωτούν πώς ήξερε ότι ήταν η φωνή του Αρχάγγελου Μιχαήλ αυτή που άκουγε, απαντά:

«– Γιατί είχε φωνή αγγέλου.
– Πώς ξέρετε ότι ήταν φωνή αγγέλου;
– Γιατί ήθελα να το πιστέψω.»

Από τότε που διάβασα αυτήν την τελευταία φράση, με συνοδεύει σαν ένας πιθανός ορισμός του θεάτρου και του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί η πίστη. Ποια είναι η σχέση ανάμεσα στη βούληση και την πίστη; Τι είναι αυτό που κάνει κάτι να είναι αληθοφανές; Τι ρόλο κατέχει η επιθυμία να πιστέψεις, στην υποβολή;
Αυτή τη φορά τα υλικά που θα χρησιμοποιήσουμε ως αφετηρία για τη δική μας μυθοπλασία θα είναι το «Ordet» («Ο λόγος») του Κάι Μουνκ και η κινηματογραφική του εκδοχή από τον Καρλ Ντράγιερ.
Όπως και στο «Ordet», θα υπάρξει θάνατος και ανάσταση. Και πάνω απ’ όλα, η επιθυμία να παίξουμε με την αντίληψη του θεατή έτσι ώστε η ίδια η παράσταση να είναι μια δοκιμασία της πίστης του.
Πολλές φορές έχει ειπωθεί ότι το θέατρο είναι ψέμα.
Εμείς θα προσπαθήσουμε να πούμε κάτι άλλο.

Περίληψη

Η θέληση για πίστη αρχίζει με την επιστροφή της Αμπάρο, της μικρότερης από τα τέσσερα αδέλφια, στο σπίτι. Επιστρέφει από τη Λατινική Αμερική με την Κλάουντια, τη σύζυγό της, που είναι από την Αργεντινή και είναι έγκυος, γιατί θέλουν να γεννηθεί το κοριτσάκι τους στην Ευρώπη. Στο σπίτι της, τα πράγματα είναι απελπιστικά, όσο ήταν και τότε που έφυγαν: η μεγάλη αδελφή, η Φελισιδάδ, καθηλωμένη σε αναπηρική καρέκλα, ζει δυστυχισμένη σε έναν κόσμο που δεν καταλαβαίνει• η Πας, η άλλη αδελφή, που αυτοπροσδιορίζεται ως "γεροντοκόρη, ποιήτρια και μπεκρού", επίσης δεν φαίνεται να περνάει καλή περίοδο. Τέλος, ο Χουάν, ο μοναδικός αδελφός, εξακολουθεί να υποστηρίζει πως είναι ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ που επέστρεψε στη γη. Μέσα σε αυτό το οικογενειακό περιβάλλον η εγκυμοσύνη της Κλάουντια αρχίζει να έχει επιπλοκές ώσπου καταλήγει σε τραγωδία, παρά τις προσπάθειες του γιατρού του χωριού να την αποφύγει. Ωστόσο ο Χουάν, μέσα στην τρέλα του, θα καταφέρει να κάνει το άλμα πίστης που θα κάνει πιθανή τη ζωή.

Απόσπασμα

ΠΑΣ: Κι αν ήταν αλήθεια;

ΦΕΛΙΣΙΔΑΔ: Ποιο;

ΠΑΣ: Αυτό που λέει ο Χουάν. Αν έκανε θαύματα και ήταν Θεός.

ΦΕΛΙΣΙΔΑΔ: Δεν θα μιλήσω γι' αυτό.

ΠΑΣ: Θα μιλήσω εγώ. Περάσαμε πολύ καιρό άσχημα. Πολύ καιρό θλιμμένες. Δεν γίνεται έτσι. Δεν ζεις έτσι. Δεν ξέρω πια πώς να ζήσω. Γιατί δεν ξέρω πώς να σκεφτώ. Κι αυτός είναι τόσο σίγουρος.

ΦΕΛΙΣΙΔΑΔ: Δεν φτάνω ως εκεί.

ΠΑΣ: Εγώ όμως φτάνω. Τα πράγματα που πιστεύουμε δεν πιστεύουν σ' εμάς. Είμαστε μόνες μας. Εκείνος πιστεύει σ' εμάς. Και πιστεύει. Γενικά. Τόση ανόητη σιγουριά, τόσον καιρό να κρατάμε πράγματα που τελικά δεν ήταν αλήθεια. Τόσος θάνατος. Όλη μου τη ζωή τριγυρισμένη από έξυπνους ανθρώπους, που τα ήξεραν τα πάντα για τα πάντα και δεν ήξεραν τίποτα για τίποτα. Δεν θέλω, δεν με ενδιαφέρει, δεν χρειάζομαι αυτή την πικρή διαύγεια. Κάτι διαφορετικό, κάτι που να μην είναι μαύρο. Πεθαίνουμε όλοι, κι ολόκληρη η ζωή μας θα είναι τελικά ότι ζήσαμε όντας οι έξυπνες; Αποκλείεται. Αφού όλα αποδείχθηκαν ψεύτικα με το πέρασμα του χρόνου. Είναι πίστεις άλλου είδους, αλλά είναι πίστεις. Όλα πίστη, όλα. Κι η επιστήμη ακόμα. Βαρέθηκα να πιστεύω στους έξυπνους. Και δεν είναι ιδιοτροπία. Είναι φως φανάρι ότι έτσι μας πάνε όλα στραβά. Αν τελικά το θέμα είναι η πίστη, γιατί να μην πιστέψουμε σε κάτι καινούργιο. Γιατί να μην τολμήσουμε. Να έχουμε μια πιθανότητα να τολμήσουμε. Το ξέρω, το ξέρω ότι είναι περίεργο. (...) Αλλά δεν αντέχω άλλο. Δεν ξέρω πώς να ζήσω. (...)

ΦΕΛΙΣΙΔΑΔ: Εσύ, κάνε ό,τι θες. Εμένα άσε με ήσυχη.

ΠΑΣ: Δεν μπορώ μόνη μου. Κανείς δεν πιστεύει μόνος. Δεν γίνεται. Σε παρακαλώ... Φαντάσου να ήταν αλήθεια. Ε; Να είχαμε τον Θεό στο σπίτι μας;

ΦΕΛΙΣΙΔΑΔ: Γλυκιά μου, μη με τρομάζεις.

ΠΑΣ: Να ήταν ο αδελφός μας. Φαντάσου.

ΦΕΛΙΣΙΔΑΔ: Γλυκιά μου/

ΠΑΣ: Σε παρακαλώ. Θα πιστέψουμε σε κάτι αδύνατον. Αλλιώς, γιατί τα κάνουμε όλα.

ΦΕΛΙΣΙΔΑΔ: Αρχίζουμε να τρελαινόμαστε. Και να πεθαίνουμε.

ΠΑΣ: Ναι, και; Τώρα τι κάνουμε; Πεθαίνουμε, ωραία. Και τρελαινόμαστε. Ή έχουμε ήδη τρελαθεί. Και; Γιατί αυτή η επίγνωση; Τι σου χρησιμεύει αυτή η επίγνωση; Σε τι σε μεταβάλλει; Σε τι μεταβάλλει εμένα;

ΦΕΛΙΣΙΔΑΔ: Εντάξει, το "Ζούμε", σου αρέσει πιο πολύ;

ΠΑΣ: Μη με κοροϊδεύεις. Μην κοροϊδεύεις τις προσπάθειές μου. Το θέμα δεν είναι αν ζούμε ή πεθαίνουμε. Είναι να πάψουμε να σκεφτόμαστε έτσι. Και μάλλον να πάψουμε να σκεφτόμαστε, σκέτο.

ΦΕΛΙΣΙΔΑΔ: Να πάψουμε να σκεφτόμαστε; Ακούς τι λες;

ΠΑΣ: Ακούω εσένα και δηλητηριάζομαι από τις σκέψεις σου. Μου έχεις κάνει μεγάλο κακό.

ΦΕΛΙΣΙΔΑΔ: Γλυκιά μου/

ΠΑΣ: Αλλά και μεγάλο καλό. Είναι όπως το πεθαίνω-ζω. Και δεν θέλω να διαλέξω. Γιατί αν τα σκεφτώ όλα, όλα όλα όλα, διαλέγω τον θάνατο.

ΦΕΛΙΣΙΔΑΔ: Γλυκιά μου, εσύ δεν/

ΠΑΣ: Αλλά υπάρχει κάτι στο σώμα μου, κάτι που βρίσκεται, δεν ξέρω, στο δέρμα, κάτι που δεν μιλάει αλλά μου λέει πράγματα. Και θέλω να το ακούσω.

ΦΕΛΙΣΙΔΑΔ: Γλυκιά μου, είσαι εξαντλημένη. Μη με τρομάζεις. Είσαι καλά; Ο Χουάν είναι άρρωστος, ο καημένος. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Κι εμείς...

ΠΑΣ: Εμείς δεν είμαστε;

ΦΕΛΙΣΙΔΑΔ: Εμείς όχι. Εμείς είμαστε εδώ. 'Αλλο το ένα κι άλλο το άλλο. Είναι θλιβερό να είσαι άρρωστος.

ΠΑΣ: Ο Χουάν είναι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στο σπίτι.

ΦΕΛΙΣΙΔΑΔ: Εκείνος είναι, γιατί δεν το καταλαβαίνει. Δεν μου λες όμως, τι μου προτείνεις; Να τρελαθούμε όπως ο Χουάν;

ΠΑΣ: Ο Χουάν δεν είναι τρελός. Όχι περισσότερο από σένα, ούτε από μένα. Δεν ξέρω. Δεν θέλω να ξέρω τίποτα άλλο. Θέλω να πιστέψω. Στον αδελφό μας. Στην αγάπη του. Στη δική μας. Σε μια πιθανή γαλήνη. Παρόλα αυτά. Παύση. Ναι. Θα είμαστε καλά.

Ένα δεύτερο απόσπασμα του έργου μπορείτε να διαβάσετε εδώ: https://soloteatro.gr/translated-plays/%ce%b7-%ce%b8%ce%ad%ce%bb%ce%b7%cf%83%ce%b7-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%80%ce%af%cf%83%cf%84%ce%b7/

@ακόλουθοι

Στις φωτο η αφίσα της παράστασης και σκηνές.

21/08/2026

Από τη βιβλιοθήκη του Solo Teatro:

Fascination, της Ελένα Τορνέρο

Βραβείο Lope de Vega 2015

4 πρόσωπα, 2 άνδρες και 2 γυναίκες (το ένα ζευγάρι αρκετά μεγαλύτερο ηλικιακά από το άλλο)

Περίληψη

Δουλεύουν όλη μέρα. Μια δουλειά αγχωτική, δεσμευτική, παρεξηγημένη. Αλλά για τρία βράδια την εβδομάδα συναντιούνται εκεί και χορεύουν. Τσα τσα τσα. Ρούμπα. Βαλς. Μαθήματα χορού για όλους. Τα πληρώνει η εταιρεία. Πασοντόμπλε. Μπολερό. Σάλσα. Γιατί η εταιρεία τούς αγαπάει. Η εταιρεία είναι σαν μια μεγάλη οικογένεια. Και οι οικογένειες κάνουν τα πάντα για να παραμείνουν ενωμένες. Φόξτροτ. Τάνγκο. Τίποτα δεν μπορεί να διαταράξει την οικογενειακή αρμονία. Σουίνγκ. Τίποτα. Ένα, δύο, τρία. Μάμπο.

ΓΟΗΤΕΙΑ ΣΕ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΧΡΟΝΟΥΣ

(Σκέψεις της συγγραφέως)

Όταν άρχισα να σκέφτομαι αυτό το έργο ήθελα να μιλήσω για την ατιμωρησία, από το παρόν και στη χώρα μας. Ήθελα να ανακαλύψω γιατί η ατιμωρησία συνεχίζει να υπάρχει, όχι με τόσο σαφή μορφή όσο στο παρελθόν, όχι όμως λιγότερο επικίνδυνη. Σταθερή και αμετακίνητη, κατέληξε να γίνει ένα είδος συνήθειας, μια πράξη ρουτίνας, όπως η αναπνοή μας: γεμίζει τους πνεύμονές μας και τις ζωές μας, αλλά η ύπαρξή της δεν γίνεται πάντα αντιληπτή. Θεώρησα πως είναι ένα ζήτημα μεγάλο, πολύ μεγάλο, τεράστιο, για να το λύσω σε ένα θεατρικό έργο. Έπειτα θυμήθηκα ότι, ευτυχώς, το θέατρο δεν έχει σκοπό να λύσει τίποτα, ούτε να δώσει απαντήσεις στο κοινό, απλώς και μόνο υποβάλλει ερωτήματα. Ερωτήματα που δείχνουν την πολυπλοκότητα του κόσμου.

Όταν άρχισα να γράφω, ξεπήδησε μέσα μου μια απορία: πώς να μεταφέρω στη σκηνή αυτό το θέμα; Πώς να του δώσω θεατρικότητα; Πώς να το κάνω διασκεδαστικό; Και σκέφτηκα ότι ίσως ήταν ενδιαφέρον να ταρακουνήσω λίγο ένα θέμα τόσο ακίνητο. “Θα τοποθετήσω τα τέσσερα πρόσωπα σε μια αίθουσα χορού”, σκέφτηκα. Κι άρχισα να γράφω κάθε σκηνή με έναν διαφορετικό χορευτικό ρυθμό. Τσα τσα. Βαλς. Μάμπο. Πασοντόμπλε. Τάνγκο. Φόξτροτ. Γιατί να μην το προσπαθήσω;

Εκείνο ακριβώς τον καιρό τελείωνε η δουλειά μου ως βοηθού σε ένα Workshop του θιάσου Complicité, που είναι στενά συνδεδεμένος με τη μέθοδο Lecoq. Ο θίασοςComplicité δουλεύει πάντα δίνοντας την πρώτη θέση στο σώμα και την κίνηση, για να προσθέσει αργότερα τον λόγο, αν χρειάζεται. Στη διάρκεια αυτού του workshopτο σώμα μου άρχισε να θυμάται όσα είχα ανακαλύψει όταν, 20 χρόνια πριν, είχα μαθητεύσει στη μέθοδο Lecoq στη διάρκεια των σπουδών μου ως ηθοποιού: την ανάγνωση του σώματος. Όλα μπορούν να κινηθούν από το σώμα. Γιατί να μην κάνω το ίδιο και με το κείμενο;

Το Fascinación είναι ένα έργο που διαβάζεται με τους ρυθμούς και τις κινήσεις κάποιων σωμάτων που χορεύουν. Που προσπαθούν να χορέψουν, ερήμην του μυαλού τους, ερήμην των φόβων και των προκαταλήψεών τους. Γιατί το σώμα δεν ξεγελάει. Το μυαλό ναι, και πολύ μάλιστα. Το σώμα κινείται. Το σώμα χορεύει. Η κίνηση πάντα αποκαλύπτει τελικά εκείνες τις ιστορίες που το μυαλό προσπαθεί τόσο πολύ να κρύψει.

Και δεν ξέρω αν μιλάμε για ατιμωρησία, ούτε για διαφθορά, ούτε γιατί συμβαίνουν όσα συμβαίνουν σε αυτή τη χώρα. Ξέρω μόνο ότι έβαλα μουσική, άφησα τα τέσσερα πρόσωπα να χορέψουν και προσπάθησα να γράψω τις ιστορίες που μου έλεγαν τα σώματά τους. Και ήταν ιστορίες που άνοιγαν το βλέμμα σε έναν κόσμο περίπλοκο: τον δικό τους, τον δικό μας, τον δικό σας. Όταν οι ηθοποιοί ντύσουν τα σώματά τους με τα λόγια και το κείμενο, ο κύκλος θα κλείσει. Και θα χορέψουν. Και θα χορέψουμε. Κι ελπίζουμε να χορέψετε μαζί μας γιατί είμαστε εδώ και είμαστε ζωντανοί, τώρα, σ’ αυτό το σπίτι του κόσμου που λέγεται θέατρο, στο σπίτι μας, στο σπίτι σας.

Helena Tornero

Αθήνα, Σεπτέμβρης 2016

Απόσπασμα του έργου

ΓΥΝΑΙΚΑ2 Δεν έπρεπε να βάλω αυτά τα τακούνια. Χορεύω καλύτερα με τις μπότες μου. «Πρέπει να χορεύεις με τακούνια.» Δεν τα αντέχω τα τακούνια. “Μα σου κάνουν τόσο όμορφα πόδια!” Αυτά παθαίνω για ν’ ακούω τις φίλες μου. “ Είσαι πολύ σικ!” Εκεί, στο μαγαζί με τα παπούτσια, μου φάνηκε πως είχαν δίκιο, πως οι κοπέλες που έβλεπα να περπατάνε στο δρόμο με τακούνια είχαν καλύτερη εμφάνιση από τις άλλες, και για μια στιγμή θέλησα κι εγώ να γίνω σαν εκείνες, να φαίνομαι ψηλή, ευκίνητη, μοντέρνα, σέξι, “σικ”, με ό,τι τέλος πάντων σημαίνει αυτή η ηλίθια λέξη. (Σκέφτεται. Συνεχίζουν την εξάσκηση.) “Σικ”; “Σικ”; Σικ σημαίνει να σπας τη σπονδυλική σου στήλη για να χορέψεις με αυτό το μαρτύριο στα πόδια; (Σκέφτεται. Συνεχίζουν την εξάσκηση.) Τώρα πια δεν νομίζω πως έχουν τόσο ωραία εμφάνιση. (Σκέφτεται. Συνεχίζουν την εξάσκηση.) Γιατί φοράνε τακούνια οι ψηλές; Δεν μπορείς να φοράς τακούνια άμα είσαι ψηλή. Όταν περπατάνε είναι σαν άλογα. Τώρα σκέφτομαι όλες αυτές τις κοπέλες να περπατάνε στον δρόμο και δεν τις βρίσκω πια ούτε ψηλές, ούτε ευκίνητες, ούτε σέξι, ούτε σικ, τώρα τις βλέπω σαν άλογα που περπατάνε στον δρόμο, ο ήχος από τα τακούνια που χτυπάνε με δύναμη στο πλακόστρωτο, στο πεζοδρόμιο, στην άσφαλτο. Άχαρα άλογα, άτσαλα και καθόλου σικ, γιατί δεν μπορείς να είσαι σικ με τα τακούνια άμα δεν ξέρεις να τα περπατήσεις. Τα τακούνια πρέπει να ξέρεις να τα περπατάς, κι αφού είναι δύσκολο να περπατήσεις με χάρη και μόνο που είσαι ανεβασμένη πάνω τους, πόσω μάλλον όταν θέλεις να χορέψεις με χάρη. (Παύση. Συνεχίζουν την εξάσκηση.) Έχω κάτι μπότες φανταστικές, πολύ καλύτερες για τον χορό. Είναι Martins. Για να δούμε, ποιος μάγκας θα σε πατήσει, με τέτοιες μπότες. (Παρατηρεί. Στη ΓΥΝΑΙΚΑ 1.) Κοίτα. (Η ΓΥΝΑΙΚΑ2 κοιτάζει προς την ίδια κατεύθυνση.) Εκεί. Στην άλλη άκρη της πίστας. Εκείνη την πιτσιρίκα, τη βλέπεις; Πολύ απλή, τζηνάκι κι ένα μπλουζάκι αμάνικο. Δεν φοράει τακούνια. Αθλητικά φοράει. Εδώ και ώρα χορεύει ασταμάτητα. Και χορεύει και ωραία η καριόλα. Οι αθλήτριες δείχνουν πολύ άνετες, οι παλιο… Δεν είναι σωστό. Εγώ εδώ, με τα τακουνάκια μου, σαν μούμια, κι αυτή… η κλώσα να κουνιέται σ’ όλη την πίστα σαν να πρωταγωνιστεί σε μιούζικαλ, σ’ ένα μιούζικαλ που εγώ δεν είμαι καλεσμένη.

Το έργο δεν έχει κάνει ακόμα πρεμιέρα, αλλά κάτι μου λέει ότι θα την κάνει φέτος, θα είναι παγκόσμια πρεμιέρα και θα είναι στην Ελλάδα! Προς το παρόν ακούστε το υπέροχο τραγούδι που ενέπνευσε τον τίτλο του.

https://www.youtube.com/watch?v=eyOb7Y4tVX4&list=RDeyOb7Y4tVX4&start_radio=1

@ακόλουθοι Helena Tornero

Provided to YouTube by The Orchard EnterprisesFascination · Nat K...