09/09/2026
"Η μοναξιά μέσα στους τοίχους με τα συνθήματα,
στον καφέ το ξεφτισμένο καλαμάκι.
Πέρασαν οι ώρες, σβήσαν τα συνθήματα
κι η νύχτα στάζει στο στενό σαν το φαρμάκι.
Τσιγάρο ανάβει η σιωπή στο διπλανό τραπέζι,
κάποιος μιλάει για μια χαμένη εκδρομή.
Κι η γκρίζα πόλη στην πλάτη μας παίζει
μια μουσική που δεν την άκουσε κανείς."
Ποίημα που γράφτηκε από μια Μαρία, στο τέλος της δεκαετίας του '70. Φοιτητές τότε στην Αθήνα.
Η εικόνα με τα συνθήματα στους τοίχους και το φραπέ (που τότε μεσουρανούσε με το πλαστικό καλαμάκι στα φοιτητικά στέκια) κουβαλάει όλη την υπαρξιακή αναζήτηση εκείνης της γενιάς.
Οι στίχοι έχουν μια απίστευτη αυθεντικότητα και αποτυπώνουν με μοναδικό τρόπο το κλίμα της μεταπολιτευτικής Αθήνας.
ΥΓ: Θυμόμουν μόνο του δυο πρώτους στίχους. Το υπόλοιπο το συμπλήρωσε η ΤΝ.