13/08/2026
28000 φρεντς ... και τεινουμε για 29000
Ευχαριστούμε από καρδιάς για τη στήριξη κι ευχόμαστε το υπόλοιπο του Αυγούστου να είναι δροσερό με περισσότερες μουσικές, χορούς, δροσιά, πλατσουρίσματα κι αμβροσίες
αλλά και με λιγότερες σφαίρες, μίσος, σκάνδαλα, θανάτους και φωτιές...
Τον τελευταίο καριό ήμασταν στα πρόθυρα μιας αριστερής μελαγχολίας -όπως την παρουσιάζει η Μπράουν- δηλ τα οράματά μας για ισότητα, ισονομία ή ακόμα για κάποιες πιο σύγχρονες σοσιαλδημοκρατίες του πρόσφατου παρελθόντος, σήμερα μοιάζουν πολύ μακρινές, οριακά άπιαστες.
Ενίοτε αισθανόμαστε ότι ο ριζικός μετασχηματισμός δε θα πραγματοποιηθεί (ποτέ), κι ίσως αυτή λύπη να βγαίνει στα κείμενά μας, αισθανόμενοι απόκληροι μιας άλλης εποχής, σαν τον San Michelle που είχε έναν κόκορα που γύρισε από τη φυλακή κι έβλεπε ότι κανείς πια δεν τον καταλάβαινε. Έτσι κι εμείς αρνούμενοι να συμβιβαστούμε στη σύγχρονη πραγματικότητα, αισθανόμαστε συχνά αντιμέτωποι με ένα μελαγχολικό φάντασμα το οποίο κινείται συστηματικά γύρω μας και δε μας αφήνει να κλείσουμε μάτι ένεκα οι κοινωνικές συνθήκες.
Ένα συνεχόμενο άγχος κι επισφάλεια, η οποία προκαλείται από την αποπολιτικοποίηση της κοινωνίας. Ψαλίδισαν τις συλλογικότητες, ψήφισαν τα 13ωρα, ανέβασαν τα ενοίκια, οι άνθρωποι "ιδιωτικοποιούνται". Τα κινήματα μοιάζουν να έχουν υποκύψει σε μια συλλογική μορφή κλινικής κατάθλιψης, με συμπτώματα απόσυρσης, μειωμένα κίνητρα κι αδυναμία δράσης.
Πού θέλω να καταλήξω, λέγοντας και ξαναλέγοντας για όλα αυτή τη σήψη που μας περιτρυγυρίζει.
Μέσα από το ΠΙΕΣΤΗΡΙΟ, τώρα που ειδικά έχει αρκετούς φίλους, λαμβάνουμε πολλή αγάπη κι υποστήριξη!
Ευχαριστούμε γι΄αυτό κι ελπίζουμε να συνεχίσουμε να προσπαθούμε να αναδεικνύουμε τον πολιτισμό και την αλληλεγγύη.
Μέσα λοιπον από τη σελίδα βρίσκουμε ακτίνες φωτός, ακτίνες συμπαράστασης, ζεστασιά και συντροφικότητα, στοιχεία τα οποία αισθανόμασταν ότι είναι χαμένα.
Όταν πρωτοβγάλαμε τις μπλούζες, εκατοντάδες άτομα ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα και στήριξαν την προσπάθεια.
Αν μας ρωτάτε για ποιο λόγο το κάναμε... πραγματικά δεν ξέραμε...
Τώρα που γράφω την ανάρτηση καταλήγω πως ίσως έχει στοιχεία ταυτοτικά και κοινοτικά.
Πως κάπως μέσα από όλο αυτό, βλέποντας ο ένας την άλλη (πέραν του φοβερού στυλ που θα διακρίνει) είναι σε θέση να δει κάποιον άνθρωπο μεπαρεμφερείς ιδέες και να μπορεί να το επικοινωνήσει χωρίς λόγια.
Η αίσθηση του ανήκειν είναι εξαιρετικά σημαντική, ειδικά σήμερα που οι κοινωνικές μας δραστηριότητες κινούνται στις οθόνες αφής και στα πληκτρολόγια, ειδικά τώρα που τα άτομα είναι μεμονωμένα και τα προβλήματά τους καλούνται να τα λύσουν ως μεμονωμένα άτομα.
Ας μην πούμε άλλα όμως... από Σεπτέμβριο δυσλεκτικές αναλύσεις...
