16/02/2026
Υπάρχει κάτι βαθιά γοητευτικό στα παλιά αστικά ραντεβού. Τότε που ο έρωτας δεν βιαζόταν, αλλά καθόταν αντικριστά σε ένα τραπεζάκι καφέ, ανάμεσα σε ένα γλυκό, έναν καφέ ή δυο ποτήρια κρασί. Ο Αλέκος Φασιανός αιχμαλωτίζει ακριβώς αυτήν τη στιγμή, έναν σιωπηλό διάλογο γεμάτο κομψότητα και υπαινιγμούς, το βλέμμα που προηγείται της λέξης, τη μικρή θεατρικότητα της συνάντησης. Μιας συνομιλίας που ξεκινούσε συχνά από τη σιωπή. Ο έρωτας, στο έργο του καλλιτέχνη, δεν εμφανίζεται ως δραματική αφήγηση, αλλά ως σκηνή ζωής, σχεδόν τελετουργική.
Η σκηνή αντλεί από τη διαχρονική θεματική της συνάντησης, γνώριμη ήδη από τη ζωγραφική του 19ου και 20ού αιώνα, αλλά ο Φασιανός την απογυμνώνει από τον ρεαλισμό.
Το καφέ γίνεται το σύγχρονο αστικό «θέατρο» του έρωτα, εκεί όπου το καθημερινό μετατρέπεται σε ποίηση για να μας υπενθυμίζει ότι ο έρωτας δεν χρειάζεται υπερβολές, και ότι μερικές φορές αρκεί ένα βλέμμα απέναντι.
Ένας έρωτας ήσυχος, αλλά παλλόμενος. Όχι μελοδραματικός ή χυδαίος, αλλά ζωντανός, ανθρώπινος, σχεδόν κινηματογραφικός. Όπως μια στιγμή που νιώθουμε ότι κρατά λίγο περισσότερο από όσο διαρκεί. Όπως ένα βλέμμα πάνω από δύο ποτήρια κρασί και μια υπόσχεση που αιωρείται στον αέρα.
Κείμενο της
