27/03/2026
Κάναμε πρόβες για το θεατρικό έργο
Σάββατο, Κυριακή και Δευτέρα
του Εντουάρντο Nτε Φιλίππο,
στην οποία παράσταση υποδυόμουν
την οικιακή βοηθό.
Ο Βασίλης Διαμαντόπουλος, ο σπουδαίος
δάσκαλός μου, με έβριζε: ''Ψεύτρααα!..''
Ότι δηλαδή έπαιζα ψεύτικα, δήθεν.
Πήγαινα στο σπίτι μου κι έκλαιγα.
Μέχρι που πήγε ο πατέρας μου
και τον βρήκε και του είπε:
''Κύριε Διαμαντόπουλε,
θα χάσω το παιδί μου...''
Εκείνος του απάντησε:
''Δε θα το χάσετε. Ξέρω τί κάνω.''
Το έργο ξεκινούσε με τη σκηνή
όπου εγώ καθάριζα κρεμμύδια
και δίπλα μου ήταν η κυρά μου,
η Μαρία Αλκαίου, η οποία μου έλεγε:
''Τώρα κλαις από τα κρεμμύδια
ή κλαις πραγματικά;''
Εκεί, η μικρή, άρχιζε να διηγείται
τα δεινά της ζωής της.
Στις πρόβες οι συμμαθητές μου
δεν καταλάβαιναν γιατί ούρλιαζε
ο Διαμαντόπουλος με το παίξιμό μου,
γιατί θεωρούσαν ότι ήμουν καλή.
Εγώ μέσα μου γνώριζα
ότι ο δάσκαλος είχε δίκιο. Δεν έδινα
την απελπισία που απαιτούσε ο ρόλος.
Φτάνει η μέρα της τζενεράλε. Είχα το
φόβο ότι θα αρχίσει πάλι να φωνάζει,
οπότε αποφασίζω
να τον βγάλω από το μυαλό μου.
Είχα μέσα μου μόνο τις οδηγίες του.
Και σαν από θαύμα,
όταν βγαίνω στη σκηνή να παίξω,
η Αλκαίου αρχίζει, ως κυρά μου,
να αποκτάει σάρκα και οστά.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν την έβλεπα.
Την κοίταζα και δεν την έβλεπα.
Ξαφνικά την είδα.
Οπότε μπόρεσα να μεταφέρω καί
την απελπισία που απαιτούσε ο ρόλος.
Μετέδωσα το αίσθημα που χρειαζόταν.
Αυτό δεν κάνουμε και στη ζωή μας;
Τότε ακούστηκε η φωνή τού
Διαμαντόπουλου να μου λέει:
''Ναι!.. Επίθεση, απάνω της!!''
Γιατί είναι επιθετικό άθλημα το θέατρο.
Ήταν μια καθοριστική στιγμή για μένα.
Μου δίδαξε την απελπισία
και με λύτρωσε.
Ο Βασίλης Διαμαντόπουλος
μου φώτισε αυτό που έπρεπε να είμαι.
Επέμενε να βγάλει από μέσα μου
την αλήθεια μου - με σκληρό τρόπο.
Να καταλάβω πώς μπαίνει
ο ηθοποιός μέσα στην ''κατάσταση''.
Πώς μπαίνει μέσα στο αίσθημα.
Και τα κατάφερε.
Λήδα Πρωτοψάλτη
27η Μαρτίου
Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου
..........................................................................
Πηγή: in. gr
Απόσπασμα από συνέντευξη
στη Ζωή Λιάκα.
