08/05/2021
Χθες άρχισα το μυθιστόρημά μου,
Μαντάμ Μποβαρύ.
Προβλέπω υφολογικές δυσκολίες
που με τρομάζουν θανάσιμα.
Το να είναι κανείς απλός
δεν είναι και τόσο εύκολο.
Στριφογυρίζω, ξύνομαι.
Το μυθιστόρημά μου
δυσκολεύεται
να βρει το δρόμο του.
Τι βαρύ κουπί που είναι το μολύβι
και τι βαρύ ρεύμα γίνεται μια ιδέα,
όταν πρέπει να σκάψεις για να τη βρεις.
Σε μια - δυο εβδομάδες
ελπίζω να έχω βρει τον ρυθμό μου.
Στα άλλα μου βιβλία
ήμουν τσαπατσούλης.
Σε αυτό
προσπαθώ να είμαι άμεμπτος
και να ακολουθώ
μια γεωμετρικά ευθεία γραμμή.
Ούτε λυρισμός, ούτε σχόλια.
Στο βιβλίο μου δε θα υπάρχει
ούτε μία σκέψη του συγγραφέα.
Η προσωπικότητα
του συγγραφέα απούσα.
Σκοτεινή θα είναι η ανάγνωσή του.
Θα περιέχει
φρικαλέα πράγματα
δυστυχίας και αθλιότητας.
Η Μαντάμ Μποβαρύ
είναι μια εξολοκλήρου
επινοημένη ιστορία.
Δεν έβαλα μέσα τίποτα
από την εμπειρία
ή τα συναισθήματα μου.
Μία από τις αρχές μου
είναι ότι δεν πρέπει να γράφεις
για τον εαυτό σου.
Όταν είπα:
''Δεν πρέπει κανείς
να γράφει με την καρδιά'',
δεν εκφράστηκα σωστά.
Αυτό που εννοούσα είναι ότι:
''Δεν πρέπει να αφήνει κανείς
την προσωπικότητά του
να παρεισφρέει. ''
Πιστεύω πως η Μεγάλη Τέχνη
είναι επιστημονική και απρόσωπη.
Ο καλλιτέχνης
οφείλει να είναι στο έργο του
όπως ο Θεός στη δημιουργία.
Αόρατος και παντοδύναμος.
Θα πρέπει να είναι αισθητός παντού,
αλλά να μη φαίνεται πουθενά.
Γκυστάβ Φλωμπέρ
Σαν σήμερα, το 1880, έφυγε από τη ζωή.