25/08/2026
Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, θέλω τα πράγματα να γίνουν πιο αργά.
Λιγότερα.
Πιο ουσιαστικά.
Πιο ποιοτικά.
Και αυτό, τελικά, είναι πολύ πιο βαθύ απ’ όσο νόμιζα.
Πήρε μήνες για να το αποφασίσω.
Και τώρα μπορώ να το πω ήρεμα:
Ήρθε η ώρα να πω αντίο στη σχολή και στη δια ζώσης διδασκαλία.
Δεν λέω αντίο στον χορό.
Δεν λέω αντίο στη δημιουργία.
Λέω αντίο σε έναν τρόπο ζωής που δεν θέλω πια να συνεχίσω.
Δεν θα πω ότι ήταν εύκολο. Στενοχωρήθηκα πολύ. Γιατί η σχολή, οι άνθρωποι και όλα όσα δημιουργήσαμε μέσα σε αυτά τα χρόνια ήταν ένα τεράστιο κομμάτι της ζωής μου.
Δούλεψα, δίδαξα, δημιούργησα, έψαξα, δοκίμασα, άλλαξα.
Έδωσα ό,τι καλύτερο είχα.
Η σχολή δεν ήταν ποτέ απλώς μια δουλειά για μένα. Προτεραιότητα είχε πάντα η εξέλιξη, η εξερεύνηση και η αγάπη μου για τον χορό. Όχι το χρήμα, το status ή η αναγνώριση.
Όσοι με γνωρίζουν πραγματικά, το ξέρουν.
Κάποια στιγμή όμως κατάλαβα κάτι:
Δεν θέλω πια να τρέχω για να προλάβω τα πάντα.
Θέλω να έχω χρόνο να δημιουργήσω.
Στον χορό.
Στη ζωγραφική.
Να μελετήσω.
Να παρατηρήσω.
Να δοκιμάσω καινούργιες ιδέες.
Να είμαι με τον παρτενέρ μου και να εξερευνήσουμε μαζί αυτό που πραγματικά με ενδιαφέρει στον χορό.
Θέλω, επιτέλους, να χαρώ τον χορό.
Και έχω πολλά ακόμη να πω.
Αλλά θα τα πω διαφορετικά.
Ίσως μέσα από βίντεο.
Ίσως μέσα από κείμενα.
Ίσως μέσα από ένα καινούργιο σύστημα διδασκαλίας που θα μπορώ να μοιραστώ με ανθρώπους πολύ πέρα από μια αίθουσα.
Γιατί δεν θα σταματήσω να προσφέρω.
Θέλω να βρω έναν διαφορετικό τρόπο να μεταδώσω αυτά που γνωρίζω.
Πιστεύω βαθιά ότι ο social dance μπορεί να γίνει κάτι πιο προσωπικό.
Ότι δεν είναι μόνο να θυμάσαι φιγούρες, βήματα, κινήσεις…
Δεν είναι μόνο να εκτελείς.
Είναι να ακούς.
Να αισθάνεσαι.
Να επικοινωνείς.
Να προσαρμόζεσαι.
Να παίζεις.
Να δημιουργείς.
Να μπορείς να χορεύεις με έναν άνθρωπο και να νιώθεις ότι πραγματικά χορεύετε μαζί.
Αυτό είναι που θέλω να συνεχίσω να εξερευνώ.
Και πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα με βρουν οι άνθρωποι που ψάχνουν ακριβώς αυτό.
Δεν χρειάζεται να τους πείσω.
Δεν χρειάζεται να αρέσει σε όλους.
Θέλω να μείνουν εκείνοι που το ακούν.
Εκείνοι που είναι επιλεκτικοί.
Εκείνοι που ψάχνουν την επικοινωνία.
Εκείνοι που δεν φοβούνται να δοκιμάσουν κάτι διαφορετικό.
Χρειάστηκε να συμβούν πολλά για να φτάσω εδώ.
Και ίσως τελικά έπρεπε να συμβούν.
Γιατί μέσα από όλα αυτά βρήκα κάτι που είχα χάσει:
τη ΦΩΝΗ μου.
Και μαζί με αυτήν, μια ηρεμία που δεν είχα πριν.
Τώρα θέλω να ακολουθήσω τον εαυτό μου.
Όχι να αποδείξω κάτι.
Όχι να κερδίσω κάτι από κάποιον.
Απλώς να δημιουργήσω.
Να ζω πιο αργά.
Να ζω πιο ουσιαστικά.
Να κάνω αυτά που πραγματικά αγαπώ.
Και να δω πού θα με πάει αυτό.
Αν υπάρχει κάτι που θα ήθελα να κρατήσετε από όλα όσα έχω πει τόσα χρόνια, είναι αυτό:
Εμπιστευτείτε τον εαυτό σας.
Αν ψάχνετε κάτι στον χορό, μην απογοητεύεστε επειδή δεν το βρίσκετε αμέσως.
Ψάξτε.
Δοκιμάστε.
Επιμείνετε.
Και αν κάποια στιγμή καταλάβετε ότι θέλετε να αλλάξετε δρόμο, αλλάξτε.
Δεν είναι αποτυχία.
Μερικές φορές είναι η αρχή.
Γιατί ο χορός, η δημιουργία, η ζωή μας… όλα συνδέονται.
Και κάπου εκεί βρίσκεται η μαγεία.
Στην επικοινωνία.
Στην ενέργεια.
Στη δημιουργία.
Στη χαρά.
Αυτό θέλω να κρατήσω από εδώ και πέρα.
Καλή συνέχεια σε όλους.
Καλό χορό.
Καλή χαρά.
Και… ας δούμε τι μπορούμε να δημιουργήσουμε τώρα που δεν χρειάζεται πια να τρέχουμε. ❤️
Έλενα
