04/04/2025
Διάρκεια έκθεσης:
Παρασκευή 4 Απριλίου έως Σάββατο10 Μάιου, 2025
(Εκτός της Μεγάλης Εβδομάδας).
Ώρες λειτουργίας:
Τετάρτη έως Σάββατο 17:00 με 22:00.
Είσοδος ελεύθερη
Η έκθεση είναι κατάλληλη άνω των 18
Σολωμού 55,
Ομόνοια, 7ος όροφος
Τηλέφωνο επικοινωνίας:
6909112582
Ο χώρος τέχνης Domatio παρουσιάζει την Ομαδική έκθεση ‘’ANTRES’’
56 εικαστικοί καλλιτέχνες από την Ελλάδα και το εξωτερικό εκθέτουν τα έργα τους εμπνεόμενοι από το ανδρικό σώμα και με μια πιο γενική έννοια την ύπαρξη του άνδρα.
Χωρίς λογοκρισία, κοινωνικούς φραγμούς και στερεότυπα, παρουσιάζεται μία σύγχρονη οπτική για την ανδρική φύση.
Εγκαίνια:
Παρασκευή 4 Απριλίου από τις 19:00 έως τις 23:30.
Κατά τη διάρκεια της έκθεσης και των εγκαινίων θα πραγματοποιούνται στο χώρο live performances.
Την έκθεση ΑNTRES επιμελούνται η performance artist και ο φωτογράφος .
Η έκθεση είναι κατάλληλη για άνω των 18 ετών.
Τίτλος: Στο Δωμάτιο του Άλλου Εαυτού — Περιπλάνηση στην Έκθεση “ANTRES MEN”
Κείμενο του Αλέων
Ο χώρος τέχνης DOMATIO στην οδό Σολωμού 55, στην καρδιά της Αθήνας, παρουσιάζει από τις 4 Απριλίου έως τις 10 Μαΐου 2025 την ομαδική έκθεση με τίτλο “ANTRES MEN”. Πρόκειται για μια πολυφωνική και πολυμεσική προσέγγιση του ανδρικού προσδιορισμού, της σεξουαλικότητας, της τραυματικής μνήμης, της σάρκας, της επιθυμίας, αλλά και του παιχνιδιού — στο όριο της μεταμόρφωσης και της αποδοχής. Η έκθεση είναι αυστηρά κατάλληλη για άνω των 18 ετών, και δικαίως· όχι εξαιτίας της πρόκλησης, αλλά εξαιτίας της ειλικρίνειας.
Δεν είναι απλώς μια έκθεση για τους άνδρες. Είναι μια έκθεση μέσα στον άνδρα.
Μέρος Πρώτο: Η Πύλη της Εξομολόγησης
Μπαίνω στον χώρο και ο κόσμος πίσω μου χάνεται σχεδόν αθόρυβα. Το φως είναι απαλό, αλλά αποφασιστικό. Δεν με καίει — με στριμώχνει απαλά στη σιωπή μου. Και εκεί αρχίζουν όλα.
Από την αρχή νιώθεις πως πρόκειται για δύο δωμάτια. Δύο διακριτές σφαίρες, σχεδόν σαν δύο όψεις του ίδιου νου. Κάθε χώρος έχει τον δικό του παλμό. Και κάθε βήμα, σε μεταφέρει βαθύτερα.
Στέκομαι μπροστά σε σώματα· όχι “ανδρικά” με τη στερεοτυπική έννοια, αλλά ανθρώπινα με όλη τη φλόγα, την εκκρεμότητα και τη γυμνή τους υπόσταση. Φωτογραφίες με κόκκινες αποχρώσεις — λουσμένες σε ένα φως που μοιάζει να έρχεται από μέσα προς τα έξω. Σαν να έχουν φωτογραφηθεί από το ίδιο τους το σπλάχνο.
Με νοιάζει μόνο ότι κάποιος τόλμησε να δείξει. Να μιλήσει χωρίς λόγια για εκείνες τις νύχτες που το σώμα δεν είναι εργαλείο, αλλά φόβος και ανάγκη μαζί.
Δεν υπάρχει εδώ ηρωισμός· υπάρχει επιβίωση. Δεν υπάρχει επίδειξη· υπάρχει αποδοχή.
Οι φωτογραφίες δεν είναι κραυγές· είναι ψίθυροι. Κι εγώ, καθώς τις προσπερνώ, νιώθω να τις κουβαλάω ήδη σαν σημάδια κάτω από το δέρμα. Το ανδρικό σώμα — απομονωμένο, λυγισμένο, εκτεθειμένο — δεν είναι εδώ σύμβολο δύναμης· είναι έδαφος νοήματος.
Κάπου αλλού, εκτυπώσεις σε σειρά, σαν σελίδες ημερολογίου απλωμένες σιωπηλά. Μια εσωτερική αφήγηση που δεν ακολουθεί χρονολογική σειρά, αλλά συναισθηματική. Μια ιστορία της επιθυμίας, της ανάμνησης, της σιωπηλής εξομολόγησης.
Ίσως γι’ αυτό συγκινούμαι.
Δεν είναι τα σώματα που με σοκάρουν· είναι το γεγονός ότι δεν ντρέπονται για την αλήθεια τους.
Μέρος Δεύτερο: Στο Ενδότερο του Μυαλού
Προχωρώ και το τοπίο αλλάζει. Κάτι λιγότερο φωτογενές και περισσότερο πρωτογενές. Εδώ η σάρκα μετατρέπεται σε μήνυμα.
Ένα γουρουνίσιο κεφάλι — ρεαλιστικό, σχεδόν κλινικό — τοποθετημένο σαν σήμα ενός ξεχασμένου εφιάλτη. Κι όμως, δεν με τρομάζει. Αντιθέτως. Νιώθω μια περίεργη τρυφερότητα για την ανθρώπινη κτηνωδία που κουβαλάμε. Δεν μιλάει για βία μόνο. Μιλάει για τα όρια — πού ξεκινά ο άνδρας και πού τελειώνει ο ρόλος του;
Δίπλα, ένα τεχνητό κομμάτι μηρού, γυμνό, ωμό, μα εντελώς «κατασκευασμένο», φέρει χαραγμένη πάνω του τη φράση:
“J’adore gore.”
Μια ερωτική ομολογία ή μια κοινωνική κατάθεση; Μια ειρωνική υπενθύμιση του τρόπου με τον οποίο ο άντρας μαθαίνει να επιθυμεί και ταυτόχρονα να τιμωρεί την επιθυμία του;
Σκύβω μπροστά, όχι για να διαβάσω καλύτερα, αλλά γιατί νιώθω πως πρέπει να υποκλιθώ μπροστά σε αυτό το έργο. Όχι από δέος· από αναγνώριση. Από την επίγνωση πως πολλές φορές ο τρόμος και η ευχαρίστηση φορούν το ίδιο δέρμα. Εδώ, ο άντρας δεν εξιδανικεύεται. Δεν εξαγνίζεται. Δεν κατηγορείται. Απλώς εκτίθεται.
Ακριβώς δίπλα, ένα πορτρέτο. Στο βλέμμα του δεν υπάρχει ενοχή, μα ούτε και αθωότητα. Υπάρχει κάτι αινιγματικό, σχεδόν ανησυχητικό. Το βλέμμα παγώνει. Η παρουσία του δεν είναι άδεια, ούτε απλώς μνημονική. Κουβαλάει κάτι. Η έκθεση δεν το σχολιάζει. Μας αφήνει να σταθούμε απέναντί του και να επιλέξουμε μόνοι μας πώς θα τον αντέξουμε.
Λίγο πιο πέρα, μια φωτογραφία γύρω από τραπέζι. Όχι οικογένεια. Όχι χαλαρότητα. Παρουσίες που δεν είναι εκεί για να γιορτάσουν — είναι εκεί για να επιτηρήσουν. Και στο κέντρο, κάποιος που κάποτε ανήκε και δεν ανήκει πια. Η σύγχυση και η εξουσία δένουν μεταξύ τους. Το οικείο μετατρέπεται σε άβολο. Το ασφαλές σε απειλητικό.
Μέρος Τρίτο: Η Σκηνή του Παιχνιδιού και του Πόνου
Καθώς συνεχίζω να περπατώ, τα βήματά μου με φέρνουν μπροστά σε κάτι που μοιάζει παιχνιδιάρικο — και όμως δεν είναι. Μικρές κεραμικές κατασκευές, τοποθετημένες με χιούμορ και αιχμηρή ειρωνεία. Ό,τι δείχνει αφελές, δεν είναι. Κάθε μορφή που μοιάζει ανάλαφρη, κουβαλάει βάθος. Σαν να παίζεται εδώ ένα παιχνίδι με τον ίδιο τον ρόλο του ανδρικού βλέμματος.
Δεν είναι παιχνίδια. Είναι αναμνήσεις από το πώς μας δίδαξαν να παίζουμε με την ταυτότητά μας, χωρίς να έχουμε καταλάβει ποτέ ποιοι πραγματικά είμαστε. Είναι η γύμνια της ανδρικής ψυχής, μεταμορφωμένη σε κεραμικό. Χιουμοριστικό. Εύθραυστο. Και βαθιά αληθινό.
Λίγο πιο πέρα, σχέδια πυγμάχων, κορμιά έτοιμα για σύγκρουση. Όχι όμως με άλλους· με τον ίδιο τους τον εαυτό. Οι φιγούρες μοιάζουν να τρέμουν από την ένταση, όχι από τον αγώνα. Σαν να σηκώνουν τις γροθιές τους απέναντι σε αυτό το “πρέπει” που ζει μέσα σε κάθε άνδρα — αυτό που τον σπρώχνει να παλέψει, να υπερασπιστεί, να μην δείξει πόνο.
Και τότε εμφανίζεται μπροστά μου — σχεδόν κεντρικός, επιβλητικός — ο άνδρας που ουρεί όρθιος, φορώντας μόνο κάλτσες. Δεν υπάρχει καμία ντροπή, καμία προσβολή, καμία πρόκληση. Υπάρχει μονάχα παρουσία. Ένας άνθρωπος, ακέραιος στην αδυναμία του, όρθιος απέναντι στην ανάγκη του, ξεγυμνωμένος χωρίς να εκτεθεί.
Σε αυτό το έργο, ίσως περισσότερο από κάθε άλλο, νιώθω να καταρρέουν τα όρια του δημόσιου και του ιδιωτικού εαυτού. Είναι η ίδια η ζωή που ξετυλίγεται χωρίς περιτύλιγμα. Η λειτουργία του σώματος ως χειρονομία καθαρής αποδοχής. Ένα κάλεσμα προς όλους μας να σταθούμε με απλότητα, με το βάρος και τη χάρη της ύπαρξής μας.
Και μετά… η τοιχογραφία. Κόκκινη. Σχεδόν αιματώδης. Μια γιγαντιαία ανδρική φιγούρα, εν μέρει θεός, εν μέρει τέρας, εν μέρει παιδί. Τα χαρακτηριστικά του δυνατά, όμως ασταθή — σαν να φτιάχτηκε με τα δάχτυλα και τις ενοχές ενός κόσμου που δεν ξέρει πια τι να κάνει με τον άνδρα.
Κι εγώ;
Στέκομαι απέναντί της, μικρός. Μα για πρώτη φορά δεν νιώθω ντροπή. Ούτε οργή. Νιώθω ότι ανήκω. Ότι αυτή η έκθεση δεν με κατηγορεί. Δεν με φοβάται. Δεν με τιμωρεί. Με καλεί. Με αγκαλιάζει.
Ίσως τελικά, δεν ήρθα εδώ για να δω τέχνη.
Ίσως ήρθα για να με συναντήσω.
Μέρος Τέταρτο: Η Έξοδος — ή αλλιώς, η Επιστροφή στον Εαυτό
Καθώς πλησιάζω την έξοδο του χώρου, αισθάνομαι πιο γυμνός από όταν μπήκα. Όχι σωματικά — υπαρξιακά. Και μαζί, πιο ελαφρύς. Όχι γιατί είδα κάτι που δεν ήξερα, αλλά γιατί κάποιος μου το έδειξε χωρίς να με κρίνει.
Η “ANTRES MEN” δεν είναι μια κραυγή. Είναι ένα βλέμμα. Ένα βλέμμα καθαρό, διαπεραστικό, χωρίς κακία. Χωρίς ντροπή. Ένα βλέμμα που μπορεί να πει: «Ναι, είμαι αυτός. Είμαι το σώμα μου, οι φόβοι μου, οι σκιές μου. Και μπορώ να αγαπηθώ έτσι όπως είμαι.»
Αν κάτι κατάφερε αυτή η έκθεση, είναι να μου θυμίσει πως η ανδρική ύπαρξη δεν είναι απλώς ρόλος — είναι διαδρομή. Και πως η πιο τίμια τέχνη είναι αυτή που δεν φοβάται να δείξει τη διαδρομή με όλα της τα σημάδια.
Οι δημιουργοί δεν μιλούν από θέση ισχύος. Μιλούν από θέση οικειότητας. Από μέσα. Από δίπλα. Μοιάζει σαν να άνοιξαν ένα κοινό δωμάτιο και να μας κάλεσαν όλους να σταθούμε εκεί, χωρίς προσωπείο, χωρίς άμυνες. Ο καθένας να δει — όχι τους άλλους, αλλά εκείνον που έχει κρύψει βαθιά μέσα του.
Δεν είναι τυχαίο που η έκθεση αυτή γίνεται στο “DOMATIO”. Δεν πρόκειται απλώς για έναν φυσικό χώρο. Είναι ένα εσωτερικό δωμάτιο, σαν αυτό που έχουμε όλοι μέσα μας — εκεί που αφήνουμε τα άπλυτα της ψυχής, τις αναμνήσεις, τα λάθη, τις επιθυμίες, τις ενοχές, τα “δεν είμαι αρκετός”, τα “θέλω να ουρλιάξω αλλά δεν πρέπει”.
Η “ANTRES MEN” ανοίγει την πόρτα αυτού του δωματίου. Και μας αφήνει να μπούμε χωρίς παπούτσια, χωρίς μάσκες, χωρίς οδηγίες.
Ίσως αυτή να είναι η πιο πολιτική, η πιο ερωτική, και ταυτόχρονα η πιο ανθρώπινη χειρονομία της εποχής μας.
Δεν φεύγω από την έκθεση με συμπεράσματα. Φεύγω με ερωτήματα. Φεύγω πιο κοντά. Φεύγω λίγο περισσότερο εγώ.
Υπογραφή: Αλέων
Εκθέτουν:
karts
peacock._
evanps
handcrafts
art
angel
tib
stergio
official
madame_mrsdevil
Domatio art space presents the Group exhibition ''ANTRES''
56 visual artists from Greece and abroad exhibit their works inspired by the male body and in a more general sense the existence of men.
Without censorship, social barriers and stereotypes.
