10/11/2023
Τιμούμε τα 50 χρόνια από την αντιιμπεριαλιστική αντιφασιστική εξέγερση του Πολυτεχνείου υψώνοντας την σημαία της αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό και την Αντίσταση του
Ιστορικό ορόσημο και ανεξάντλητη παρακαταθήκη στην σύγχρονη πάλη ενάντια στον Ιμπεριαλισμό, την ελληνική αστική τάξη και το κράτος της, η Εξέγερση του Νοέμβρη του 1973, ενσωματώνει, όπως κάθε γνησία λαϊκή εξέγερση, μήνυμα διεθνιστικό και πανανθρώπινο. Μήνυμα αλληλεγγύης στους λαούς όλου του κόσμου που αγωνίζονται ενάντια στους δυνάστες τους, μήνυμα ότι η αντίσταση μπορεί, κάτω ακόμα και από τις πιο δύσκολες συνθήκες, να αναπτυχθεί και να νικήσει.
50 χρόνια μετά, το μήνυμα του Πολυτεχνείου αντηχεί δυνατά στην Παλαιστίνη. Αντηχεί εκεί όπου γράφεται μια κορυφαία σελίδα στην ιστορία των απελευθερωτικών αγώνων των λαών, η οποία επιβεβαιώνει αυτό που η ιστορική πείρα έχει πολλαπλά αποστάξει. Καμιά δύναμη πυρός, κανένα όπλο μαζικής καταστροφής, καμιά εθνοκάθαρση δεν μπορεί να νικήσει λαούς ενωμένους και αποφασισμένους, λαούς επαναστατημένους.
Ένας τέτοιος λαός ήταν, είναι και θα είναι ο παλαιστινιακός. Την ώρα που ο σιωνιστικός στρατός υπό τις ευλογίες των ΗΠΑ, τη συναίνεση της ΕΕ και την ανοχή ουσιαστικά –παρά τους λεκτικούς λεονταρισμούς- των αραβικών καθεστώτων αλλά και της Ρωσίας και της Κίνας, κλιμακώνει το δικαίωμα του «στην αυτοάμυνα», δηλαδή στην εξόντωση του λαού της Γάζας, από τα ερείπια των σπιτιών και τους μαζικούς τάφους ξεπροβάλλει σα φάρος και οδηγός το φώς της λαϊκής αντίστασης, του αντάρτικου, της αλληλεγγύης, της ανθρωπιάς. Εκείνο το φως που έκανε μέσα στους αιώνες τους λαούς, τους καταπιεσμένους και τους εκμεταλλευόμενους όλου του κόσμου να κάνουν πράξη το NO PASSARAN απέναντι στους δυνάστες τους. Από τη Μαδρίτη ως τον Γράμμο και το Πολυτεχνείο και από το Παρίσι και το Σικάγο ως τη Κούβα, την Αλγερία και το Βιετνάμ.
Πενήντα χρόνια μετά, τα κεντρικά συνθήματα της εξέγερσης του Νοέμβρη «έξω οι ΗΠΑ», «έξω το ΝΑΤΟ» μας καλούν στον αγώνα. Πολύ περισσότερο σήμερα που η ελληνική επικράτεια μετατρέπεται σε απέραντη αμερικανονατοϊκη βάση και η ελληνική αστική τάξη -σε μια χαρακτηριστική της ιστορική της διαδρομή κίνηση - σε οπλισμένο χέρι του ιμπεριαλισμού και του σιωνισμού ενάντια στον παλαιστινιακό λαό (όπως αποδεικνύει η παροχή βάσεων σε Ελευσίνα, Αγχίαλο στους Αμερικανούς ειδικά για τις επιχειρήσεις αποκλεισμού της Γάζας, όπως δείχνει η ενεργή στράτευση της με την αποστολή πολεμικών πλοίων δίπλα στα αμερικανικά αεροπλανοφόρα στη Μεσόγειο), προσδοκώντας κάποια ψίχουλά από τη λεία των αφεντικών της. Παρά τις φραστικές διαφοροποιήσεις σύσσωμο το αστικό πολιτικό προσωπικό της χώρας, πιστό στο πλαίσιο της πολυεπίπεδης συνεργασίας με το Ισραήλ της τελευταίας δεκαετίας, υποκλίθηκε πλήρως στην προπαγάνδα των ισραηλινών κατοχικών αρχών απέναντι στην παλαιστινιακή αντίσταση.
Ο πρωθυπουργός υπερασπίζεται τα φρικτά εγκλήματα εθνοκάθαρσης στη Γάζα ως «δικαίωμα αυτοάμυνας» του Ισραήλ, η πρόεδρος της Δημοκρατίας συναντιέται μπροστά στις κάμερες με γονείς των αιχμαλώτων της Αντίστασης (όταν οι ισραηλινές φυλακές είναι γεμάτες με 6.000 Παλαιστίνιους πολιτικούς κρατούμενους που περνάνε αυτή την περίοδο φρικτά βασανιστήρια, όταν χιλιάδες εργάτες που βρέθηκαν εκτός της Γάζας σε εργοστάσια του Ισραήλ ζούνε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης), την ώρα που τα ελληνικά ΜΜΕ αναπαράγουν χωρίς καμία διασταύρωση καθημερινά τα “non papers” της σιωνιστικής πρεσβείας, ότι οι θηριωδίες ορθώς πράττονται από το Ισραήλ γιατί δήθεν πίσω από τα νοσοκομεία και τα τζαμιά βρίσκονται στόχοι της παλαιστινιακής αντίστασης.
Κόντρα στις βουλές της ελληνικής άρχουσας τάξης και των ιμπεριαλιστών ωστόσο, οι ισχυροί δεσμοί φιλίας με τον παλαιστινιακό λαό και το κίνημα αλληλεγγύης στην παλαιστινιακή αντίσταση, που με ιδιαίτερη μαζικότητα και ορμή εκφράστηκε τις 5 τελευταίες εβδομάδες θα βάλει ξανά την υπογραφή του στις εξελίξεις. Μια νέα αντιιμπεριαλιστική συνείδηση διαμορφώνεται σε πλατύτερα τμήματα του κινήματος και της κοινωνίας, την ώρα που η συζήτηση για τις μορφές και τα μέσα του αγώνα τίθεται εμφατικά στο προσκήνιο. Αυτή ήταν άλλωστε πάντα η δύναμη του παλαιστινιακού αγώνα. Ακόμα κι όταν τα ιδεολογικά του γνωρίσματα - όπως αυτά που ηγεμονεύουν σήμερα- απέχουν πόρρω από τα δικά μας, είναι τέτοια η λαϊκή του βάση και ο δίκαιος χαρακτήρας του, τέτοια η πραγματική σύγκρουση του με τον ιμπεριαλισμό και την αποικιοκρατία και τέτοια η υπονόμευση δομικών πυλώνων του διεθνούς καπιταλιστικού στάτους κβο -όπως είναι αυτός της Μ. Ανατολής- που παράγει, που δεν μπορεί παρά να γεννά τεκτονικούς τριγμούς στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό καπιταλιστικό σύστημα. Τριγμούς που ένα εξοπλισμένο πολιτικά, ιδεολογικά και οργανωτικά κίνημα μπορεί να μετατρέψει σε ανοιχτά πεδία αντικαπιταλιστικής και αντιιμπεριαλιστικής σύγκρουσης με το δικό του εχθρό, αυτόν που βρίσκεται "μέσα στην ίδια του τη χώρα".
Αντιλαμβανόμενοι την αλληλεγγύη στην πάλη του παλαιστινιακού λαού για τη λευτεριά του ως διεθνιστικό καθήκον και συνάμα ως κεντρικό επίδικο της εγχώριας ταξικής πάλης καλούμε σε επαγρύπνηση και επιφυλακή όλες τις εργατικές, λαϊκές, νεολαιίστικες δυνάμεις μπροστά στις εξαιρετικά επικίνδυνες εξελίξεις που ανοίγει η ιμπεριαλιστική- σιωνιστική επιθετικότητα στην Παλαιστίνη και τη Μ. Ανατολή και η συμμετοχή του ελληνικού κράτους σε αυτήν. Στεκόμενοι πιστοί στο πνεύμα του Νοέμβρη του 1973, στο πνεύμα της αντίστασης στο φασισμό και τον ιμπεριαλισμό, σηκώνουμε ψηλά τη σημαία του προλεταριακού διεθνισμού, υψώνοντας το λάβαρο της Αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό και την Αντίσταση του, γνωρίζοντας καλά ότι η αντίσταση αυτή ως αγώνας υπέρ βωμών και εστιών, ως αγώνας λαϊκός, δίκαιος και επαναστατικός είναι και δικός μας αγώνας, αναπόσπαστο μέρος της πάλης μας για την κοινωνική και ταξική απελευθέρωση.
[Εκδήλωση Πολυτεχνείο 15 Νοεμβρίου 18.00] Η Παλαιστινιακή Αντίσταση είναι δίκαιη, λαϊκή, επαναστατική και θα νικήσει (θα μιλήσει Παλαιστίνιος αγωνιστή της αντίστασης στο Λίβανο τη δεκαετία του 70’)
Συνέλευση Αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή Αντίσταση
