31/05/2020
Ξεκινώντας τη βιωματική έρευνα της διπλωματικής εργασίας μου, δε γνώριζα πού θα καταλήξει. Ήθελα να διαπιστώσω αν και σε ποιο βαθμό με βοηθάει η φωτογραφία να νιώσω καλύτερα και αν λειτουργεί θεραπευτικά για εμένα. Το χρονικό όριο που είχα θέσει ήταν να διερευνήσω τραυματικά και σημαντικά γεγονότα της ζωής μου των τελευταίων πέντε χρόνων.
Μέσα σε αυτά τα πέντε χρόνια, πολλά συνέβησαν. Η απώλεια μιας σημαντικής σχέσης, η απώλεια της εργασίας μου, η απώλεια φίλων, ο γάμος της αδερφής μου, ο θάνατος των παππούδων μου και άλλων αγαπημένων προσώπων, ο θάνατος των κατοικιδίων μου, νέες φιλίες, νέοι έρωτες, νέες δουλειές, νέα ταξίδια, νέοι σημαντικοί άνθρωποι στη ζωή μου, νέες ελπίδες, νέα όνειρα, νέα σχέδια. Άλλες εμπειρίες ήταν τραυματικές, άλλες ήταν όμορφες. Όλες, όμως, ήταν εξίσου σημαντικές.
Αλλά το σημαντικότερο όλων ήταν η γέννηση της ανιψιάς μου πριν από τέσσερα χρόνια. Αυτό άλλαξε τα πάντα και για πάντα. Η ιεραρχία της οικογένειας άλλαξε. Οι ευθύνες και οι προτεραιότητές μας άλλαξαν. Μέχρι και οι φωτογραφίες στον τοίχο έχουν αλλάξει. Γιατί ήρθε στη ζωή ένα νέο πλάσμα, μια νέα ελπίδα για όλους μας. Η μητέρα μου έγινε γιαγιά, η αδερφή μου έγινε μητέρα κι εγώ έγινα θεία. Η δική μου γιαγιά έγινε προγιαγιά. Και οι γονείς της μητέρας μου δεν έζησαν για να γνωρίσουν τη δισέγγονή τους. Οι παππούδες μου δε ζουν πια. Όμως ζει η φυσική συνέχειά τους. Και σε αυτή τη φυσική συνέχεια των πραγμάτων εναποθέτω την ελπίδα μου, ως άνθρωπος και ως επιστήμονας.
Καθώς πλησιάζει το τέλος αυτής της φάσης της έρευνάς μου, μπορώ με απόλυτη βεβαιότητα να πω, ότι η φωτογραφία λειτουργεί θεραπευτικά. Τουλάχιστον, αυτό συνέβη σ' εμένα. Με άλλαξε προς το καλύτερο. Και μου θύμισε την αγαπημένη μου στροφή από το ποίημα του John Donne:
No man is an island entire of itself,
Every man is a piece of the continent,
A part of the main.
Χρόνια πολλά, μικρή μου.
Με όλη μου την αγάπη,
Η θεία
When I began the experiential research of my dissertation I did not know where it would end up. I wanted to find out if and to what extent photography helps me feel better and if it works therapeutically for me. The time limit I set was to investigate traumatic and significant events in my life over the past five years.
In those five years, a lot has happened. The loss of an important relationship, the loss of my job, the loss of friends, the marriage of my sister, the death of my grandparents and other loved ones, the death of my pets, new friendships, new loves, new jobs, new travels, new important people in my life, new hopes, new dreams, new plans. Some experiences were traumatic, others were beautiful. But they were all just as important.
But most important of all was the birth of my niece four years ago. That changed everything and forever. The family hierarchy has changed. Our responsibilities and priorities have changed. Even the photos on the wall have changed. Because a new creature came to life, a new hope for all of us. My mother became a grandmother, my sister became a mother and I became an aunt. My grandmother became a great-grandmother. And my mother's parents did not live to know their great-granddaughter. My grandparents are no longer alive. But their natural continuity lives on. And in this natural continuum of things, I place my hope, as a human being and as a scientist.
Now the end of this phase of my research approaches, and I can say with absolute certainty that photography works therapeutically, at least for me. It changed me for the better. And it reminded me of my favorite turn from John Donne's poem:
No man is an island entire of itself,
Every man is a piece of the continent,
A part of the main.
Happy birthday, my little one.
With all my love,
The Aunt
