Tasos giatsis

11/08/2026

Σαν Σήμερα 11 Αυγούστου 1716 Το Μέγα Θαύμα του Αγίου Σπυρίδωνος και η Σωτηρία της Κέρκυρας

Η 11η Αυγούστου αποτελεί μία από τις πλέον λαμπρές και ιστορικές ημερομηνίες για την Κέρκυρα, καθώς η Εκκλησία τιμά την ανάμνηση του θαύματος της σωτηρίας του νησιού από την πολιορκία των Οθωμανών το 1716, με τη θαυματουργική επέμβαση του Πολιούχου της, Αγίου Σπυρίδωνος.

Το καλοκαίρι του 1716, κατά τη διάρκεια του Ζ΄ Βενετοτουρκικού Πολέμου, ο οθωμανικός στόλος κατέφθασε στην Κέρκυρα και ξεκίνησε μια στενή και ανελέητη πολιορκία. Οι δυνάμεις των εισβολέων υπερείχαν συντριπτικά σε αριθμό και εξοπλισμό, προκαλώντας τρόμο και απελπισία στους κατοίκους. Για περισσότερες από σαράντα ημέρες, οι αμυνόμενοι Βενετοί και Κερκυραίοι πάλευαν με όλες τους τις δυνάμεις, ενώ οι ελπίδες για εξωτερική βοήθεια εξαντλούνταν.

Μπροστά στον άμεσο κίνδυνο της άλωσης, ο κλήρος και ο λαός του νησιού κατέφυγαν στον προστάτη τους. Οι ναοί γέμισαν από πιστούς που προσεύχονταν θερμά μπροστά στο Ιερό Σκήνωμα του Αγίου Σπυρίδωνος, ζητώντας τη μεσιτεία και την προστασία του. Τη νύχτα της 9ης προς την 10η Αυγούστου, ξέσπασε στην περιοχή μια απροσδόκητη και σφοδρή κατακλυσμιαία καταιγίδα. Σύμφωνα με τη θρησκευτική παράδοση και τις ιστορικές καταγραφές της εποχής, οι Οθωμανοί στρατιώτες είδαν τη μορφή ενός γέροντα μοναχού —του Αγίου Σπυρίδωνος— να καλπάζει στον αέρα κρατώντας αναμμένο πυρσό, συνοδευόμενος από αγγέλους. Η υπερφυσική αυτή παρουσία και ο πανικός που προκλήθηκε στις τάξεις των εισβολέων οδήγησαν στην άτακτη υποχώρηση και φυγή τους στις 11 Αυγούστου 1716, εγκαταλείποντας τον εξοπλισμό και τα πολεμοφόδιά τους.

Σε ένδειξη αιώνιας ευγνωμοσύνης, η Βενετική Διοίκηση του νησιού, με ψήφισμα του Ηγεμόνα Ανδρέα Πιζάνη, καθιέρωσε την ετήσια λιτάνευση του Ιερού Σκηνώματος του Αγίου Σπυρίδωνος κάθε 11η Αυγούστου...

09/08/2026

"Βρέ μαμά πάλι νηστεία;"
Άς προσέξουμε λίγο τό παρακάτω κείμενο καί άς αναλογιστούμε καί νά προετοιμαστούμε όχι γιατί πρέπει αλλά γιατί τό Θέλουμε…….

Πρίν από τήν πρώτη καμπάνα τής Παράκλησης ο μικρός Νικόλας γύρισε από τήν παραλία με μια μικρή γκρίνια.
«Μαμά... πάλι νηστεία; Μέσα στο κατακαλόκαιρο;» είπε, σπρώχνοντας απαλά το πιάτο με τα γεμιστά. «Όλος ο κόσμος στην παραλία τρώει παγωτά και κλαμπ σάντουιτς, πίτες, κι εγώ τρώω ντομάτες, φασολάκια και αρακά !!
Η μητέρα του χαμογέλασε χωρίς να τον μαλώσει.
«Ξέρεις, παιδί μου, η νηστεία δεν είναι τιμωρία. Είναι ένα μικρό δώρο που προσφέρουμε στην Παναγία. Όπως όταν αγαπάς κάποιον και κάνεις μια μικρή θυσία για χάρη του.»
Ο Νικόλας δεν απάντησε. Κοίταξε από το παράθυρο τα παιδιά που έπαιζαν στον δρόμο και αναστέναξε. Το ίδιο βράδυ, πήγαν μαζί στην εκκλησία για την πρώτη Παράκληση. Ο ναός ήταν γεμάτος, οι εικόνες φωτίζονταν από τα καντήλια και οι πιστοί έψαλλαν όλοι μαζί.
«Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς...»
Ο μικρός στάθηκε σιωπηλός. Για πρώτη φορά δεν κοίταζε το ρολόι του. Κοιτούσε το πρόσωπο της Παναγίας.
Στο τέλος της ακολουθίας, καθώς έφευγαν γύρισε στη μητέρα του και της είπε χαμηλόφωνα:
«Μαμά... αύριο θα ξανάρθουμε;»
Η μητέρα τον κοίταξε συγκινημένη.
«Αν θέλεις, κάθε βράδυ.»
Ο Νικόλας χαμογέλασε.
«Και... δεν πειράζει. Τα παγωτά μπορούν να περιμένουν. Αυτές οι μέρες είναι για την Παναγία.»

Γιατί τελικά, οι πιο όμορφες αναμνήσεις του καλοκαιριού δεν γεννιούνται πάντα στην παραλία, αλλά μέσα σε έναν φωτισμένο ναό, εκεί όπου η καρδιά μαθαίνει να αγαπά λίγο περισσότερο τον Θεό και την Παναγία.

Με την χάρη της Παναγίας μας ας προετοιμάσουμε εντός ολίγων ημερών πνευματικά κ σωματικά.

01/08/2026

01/07/2026

Καλο ταξίδι πάτερ στρατη

20/05/2026

Αν ρωτήσεις έναν άγιο τι είναι η προσευχή,θα σου απαντήσει: είναι η αναπνοή μου, η ασφάλειά μου, η τροφή και το ποτό μου,η βαθύτερη ανάγκη μου, η ίδια μου η ύπαρξη.
Eίναι κάτι που κανείς δεν μπορεί να μου το πάρει,
ό,τι κι αν μου
κάνει.
Όλα στην πνευματική ζωή την προσευχή υπηρετούν:
η εγκράτεια,
ο κόπος,
η ελευθερία της καρδιάς από τις επιθυμίες.
Γιατί η προσευχή είναι η δύναμή μου.
Όποιος μου την κλέβει, μου κλέβει τη δύναμη.
Αν με αποσπά από την προσευχή, είναι σαν να με κόβει από την ίδια τη ζωή· σαν να με βυθίζει στο νερό και να μην μπορώ να αναπνεύσω.
Η προσευχή είναι η ξεκούραση και η ανάπαυσή μου.
Είναι το να στρέφω τον νου και την καρδιά μου αδιάκοπα προς τον Θεό, να θεωρώ το κάλλος και την αγαθότητά Του
Να Τον υμνώ και να Τον δοξάζω συνεχώς.
Ποιος μπορεί να με χωρίσει από τον Θεό μου;
Μόνο εκείνος που θα μου κλέψει τον νου και την καρδιά.
Γι’ αυτό ο νους και η καρδιά χρειάζεται να μένουν ελεύθερα
από μάταιες σκέψεις και επιθυμίες,
ώστε μόνο η αγάπη και η ελπίδα στον Θεό
να κοχλάζουν ακατάπαυστα μέσα μου.

11/04/2026

Πάσχα δεν σημαίνει για όλους ευτυχία…
Πάσχα δεν σημαίνει για όλους κόκκινα αυγά, τσουρέκι και μαγειρίτσα…
Γι’ αυτό λοιπόν:
Άναψε ένα κεράκι για όσους πονάνε…
Για όσους έφυγαν νωρίς…
Για όσους πεινάνε…
Για όσους δίνουν μάχες σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου…
Για όσους είναι μόνοι…
Για όσους σηκώνουν σταυρούς που δεν είναι ορατοί με τα μάτια…
Για όσους κρύβουν τη θλίψη τους πίσω από ένα χαμόγελο…
Για όσους βαδίζουν το δικό τους Γολγοθά…
Με την ευχή:
Αυτός ο κόσμος ίσως να μην γίνει καλύτερος…
Να γίνει όμως πιο ανθρώπινος…
Να φέρει περισσότερη αγάπη
και λιγότερα δάκρυα στις ζωές των ανθρώπων…

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ
ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

10/04/2026

"Η ζωή εν τάφω
κατετέθης, Χριστέ,
και αγγέλων στρατιαί εξεπλήττοντο,
συγκατάβασιν δοξάζουσαι την σήν.

Η ζωή πως θνήσκεις;
πώς και τάφω οικείς;
του θανάτου το βασίλειον λύεις δε
και του Άδου τους νεκρούς εξανιστάς.

Μεγαλύνομέν σε,
Ιησού Βασιλεύ,
και τιμώμεν την ταφήν και τα πάθη σου,
δι’ ων έσωσας ημάς εκ της φθοράς...

05/04/2026

Η Μεγάλη Εβδομάδα δεν είναι απλώς μια περίοδος πριν το Πάσχα· είναι μια βαθιά πορεία ψυχής. Κάθε μέρα της κουβαλά ένα νόημα, μια σιωπηλή πρόσκληση να σταθούμε λίγο, να κοιτάξουμε μέσα μας και να αναλογιστούμε τη ζωή μας.

Ξεκινά με την προσμονή και κορυφώνεται με το Θείο Πάθος. Οι καμπάνες χτυπούν πιο βαριά, οι ύμνοι γίνονται πιο κατανυκτικοί, και η ατμόσφαιρα γεμίζει με εκείνη τη γλυκιά θλίψη που σε λυγίζει αλλά ταυτόχρονα σε καθαρίζει.

Είναι οι στιγμές που νιώθεις ότι δεν είσαι μόνος — ότι κάποιος πέρασε πόνο, προδοσία, θυσία… και τα ξεπέρασε για όλους.

Η Μεγάλη Παρασκευή είναι η πιο δυνατή στιγμή. Σιωπή. Κατάνυξη. Συγκίνηση. Εκεί καταλαβαίνεις τι σημαίνει αγάπη χωρίς όρια και θυσία χωρίς αντάλλαγμα. Και μετά… έρχεται το φως.

Το Άγιο Φως της Ανάστασης δεν είναι απλώς ένα κερί που ανάβει. Είναι η ελπίδα που ξαναγεννιέται μέσα σου.

Είναι η απόδειξη ότι, όσο σκοτάδι κι αν υπάρχει, πάντα θα υπάρχει μια στιγμή που θα σπάσει και θα έρθει το φως.

Η Μεγάλη Εβδομάδα, αν τη ζήσεις πραγματικά, δεν σε αφήνει ίδιο. Σε αλλάζει. Σε κάνει λίγο πιο άνθρωπο. Λίγο πιο ταπεινό. Λίγο πιο δυνατό.