25/12/2025
Μια κινηματογραφική αληθινή χριστουγεννιάτικη ιστορία!
Στα νεαρά μου χρόνια δούλευα σε ένα σινεμά και μισούσα να δουλεύω παραμονή Χριστουγέννων.
Την παραμονή Χριστουγέννων του 2005 ο προγραμματιστής του κινηματογράφου προγραμμάτισε ταινία στις 20.00 η οποία ήταν τρίωρη ! Τον είχα τόσα νεύρα τον πήρα και τηλέφωνο και μου απάντησε στωικά ποιος θα έρθει να δεί Ευρωπαϊκό Δράμα παραμονή , αν έρθει ένας του δίνεις 2 διπλές προσκλήσεις για την επόμενη φορά.
Πραγματικά δεν είχε πατήσει κανείς εκείνη την ημέρα . Έβλεπα βέβαια ένα περιποιημένο κύριο γύρω στα 80 να κάθεται από έξω από τις 19.40. Τον παππού σκέφτηκα θα τον ξεπετάξω με μια πρόσκληση . Η Ωρα πήγε 20.01 και ξαφνικά μια κυρία έρχεται προς το ταμείο , ένα εισιτήριο μου λέει , πριν ψελλίσω την ατάκα ότι δεν γίνεται προβολή για ένα άτομο , ένα νεαρό κορίτσι ζήτησε άλλο ένα και τέλος ήρθε και ο παππούς που μου ζήτησε ένα εισιτήριο λέγοντάς μου αφού μπήκαν άλλοι δύο ας μπει και αυτός.
Οι γυναίκες μπήκαν γρήγορα στην αίθουσα , ενώ ο κύριος με ρώτησε αν πιάνει το κινητό του μέσα στην αίθουσα ! Αφού του είπα ότι πιάνει με δυσκολία , με παρακάλεσε να το αφήσω έξω να το προσέχω αν φανεί στο κινητό Σταύρος να μπώ στην αίθουσα να το φωνάξω.
Ήθελα να τον πνίξω που με έβαζε σε τέτοια αγγαρεία , αλλά τι να τον έκανα ήταν ευγενικός. Μετά από 15 λεπτά που ξεκίνησε η ταινία , το κορίτσι έφυγε γρήγορα από την αίθουσα και πήγε προς το μέρος ενός νεαρού και αφού φιλήθηκαν παθιασμένα έφυγαν με την μηχανή του .
Στις 22.00 ήρθε η Λου και της εξήγησα την κατάσταση.
Η ταινία τελείωσε στις 23.10 η κυρία αφου μας καληνυχτίζει κατευθύνεται προς την έξοδο . Εγώ και η Λου αναρωτιόμασταν για τον κύριο , τελικά τον είχε πάρει ο υπνος . Του έδωσα το κινητό του , το οποίο το έψαξε στενοχωρημένος , αφού το κοίταξε μας είπε ότι ήταν δύσκολή η ταινία ρε παιδιά νόμιζα ότι ήταν κωμωδία αν και τον παραξένεψε ο τίτλος Φανή και Αλέξανδρος.
Μαζεύουμε γρήγορα τα πράγματα κλείνω τα φώτα κλειδώνω την αίθουσα και οι δύο πελάτες εκείνης της ημέρας καθόντουσαν έξω . Η Λου φανερά στενοχωρημένη ρωτάει αν συμβαίνει κάτι; H κυρία αποκρίθηκε ότι δεν μπορεί να βρει ταξί να πάει σπίτι της και ο κύριος ότι πονάει λίγο στο ισχίο του . Για κάποιο λόγο είπα ότι θα τους πάω εγώ .
Ο κύριος ευτυχώς έμενε 2 στενά πιο κάτω και η κυρία περίπου στα δέκα λεπτά. Mέσα στο αμάξι ο κύριος μας είπε ότι ο Σταύρος ήταν ο γιός του και είναι στρατιωτικός και είχε πάρει απόσπαση στο Νάτο στην Αμερική πριν τελειώσει την φράση το κινητό του χτύπησε και το πρόσωπό του άλλαξε και άλλαξε και η δικιά μας . Ο κύριος από την στιγμή που μίλησε στο τηλέφωνο με το γιό του , άλλαξε η ψυχολογία του σε σημείο να περιμέναμε πως σε λίγο θα μας προτείνει να πηγαίναμε στα μπουζούκια.
Αφού τον αφήσαμε σπίτι του μας χαιρέτησε και με αγκάλιασε . Τύχη να έχεις παιδί μου , αν έχεις τύχη όλα ξεπερνιούνται !
Αφου αφήσαμε τον κύριο , η κυρία μας είπε την διεύθυνση της και μας ευχαρίστησε ξανά. Η Λου την καθησύχασε ότι δεν μας έβγαλε από το δρόμο μας εκεί κοντά πηγαίναμε , βέβαια η κυρία πήγαινε στην Δάφνη και εμείς στο Γαλάτσι.
Ένα λεπτό πριν φτάσουμε η κυρία μας είπε να την συγχωρέσουμε για την ταλαιπωρία . Φτάσαμε σταματάω το αμάξι , η κυρία βγαίνει . Πριν μας χαιρετήσει πήγε να μου δώσει 50€ , αρνήθηκα και τότε μου αναφέρει να περιμένω λίγο να μου φέρει κάτι.Μετά από δυο λεπτά κατεβαίνει και μου φέρνει μια μπλούζα του Βαζέχα . Την παίρνω και αφού την επεξεργάζομαι με απορία , μου λέει ότι ήταν του άνδρα της που έφυγε 3 μήνες από τροχαίο . Σίγουρα θα ήθελε κάποιος να την φοράει από το να σκονίζεται μέσα στο σπίτι .
Μπαίνω στο αμάξι δείχνω την φανέλα στην Λου και της ρωτάω πως το κατάλαβε ; Μου λέει από το κινητό σου χαζέ αντί να έχεις εμένα φωτογραφία έχεις το τριφύλλι.
Την δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων εξιστορώ σε ένα πελάτη του σινεμά την απίθανη ιστορία που έγινε την παραμονή.
Με κοιτάζει και μου λέει αγαπητέ Ρεμί τα σινεμά τις ημέρες των γιορτών είναι καταφύγια για τους μοναχικούς ανθρώπους και επιτελούν κοινωνικό έργο , μην το ξεχάσεις ποτε αυτό παιδί μου και μην γκρινιάζεις ότι μπορεί να δουλεύεις εκείνη την ημέρα. μπορεί να είσαι αναρχικός και άπιστος αλλά αυτό που κάνεις είναι αποστολή του Θεού.
Την κυρία δεν την ξανάδα ποτέ , ο κύριος με έπαιρνε κάθε εβδομάδα να με ρωτήσει τι ταινία παίζουμε , αν ήταν δράμα στενοχωριόταν ,αν ήταν κωμωδία μου έλεγε ότι θα έρθει και δεν ερχόταν ποτέ.
Δεν ξαναδούλεψα παραμονή Χριστουγέννων και δεν ξέρω που άφησα και την μπλούζα! Πάντως στενοχωριέμαι που τα χειμερινά σινεμά εξαφανίζονται και έχουν μείνει τόσα λίγα στην Αθήνα ,γιατί τελειώνουν και τα καταφύγια των μοναχικών ανθρώπων και ποιος θα επιτελεί μετά αυτήν την αποστολή του Θεού.
Ρεμί//
