04/08/2026
Μόλις τρεις μέρες πάνε από το φεστιβαλ μας και ίσα που έχουμε αρχίσει να συνειδητοποιούμε τι ζήσαμε.
Όλοι θυμόμαστε που ήμασταν όταν ήχησε στα μεγάφωνα η ιστορική απόφαση για την καταδίκη της Xρυσής Aυγής. Η καταδίκη αυτή όμως ήταν το αποτέλεσμα ενός αγώνα πολλών ανθρώπων που με θάρρος, αυταπάρνηση αλλά και κίνδυνο της ίδιας τους της ζωής αποφάσισαν να σηκώσουν το βάρος που φέρει μια τέτοια συνθήκη.
Είχαμε την τιμή να φιλοξενήσουμε γυναίκες που έχουν συνδεθεί άρρηκτα με τον αγώνα αυτό και για αυτό οφείλουμε να πούμε δυο λόγια.
Η Μάγδα Φύσσα και η Δήμητρα Ζώρζου σε μια κατάθεση ψυχής μας πήραν μαζί τους και μας γύρισαν σε εκείνη τη νύχτα που άλλαξε τις ζωές τους. Μας μίλησαν για τα αυτά που τις τραυμάτισαν προσωπικά, αλλά και όλους εμας συλλογικά και μας υπενθύμισαν πως ο φασισμός δεν πεθαίνει μόνος του, οφείλεις να τον τσακίσεις. Ότι όσο βαθιά και να πληγώνεσαι, χαμένες μάχες είναι αυτές που δεν δίνονται. Τις ευχαριστούμε για το μοίρασμα, τους καταθέτουμε το σεβασμό και την εκτίμηση μας.
Στον πολύχρονο αυτό δικαστικό αγώνα συνέβαλε ουσιαστικά και η αγαπημένη μας συνοδοιπόρος, η Eleftheria Koumandou. Μια δημοσιογράφος, μια γυναίκα αγωνίστρια που τόσα χρόνια μετά μπορούμε να αποκαλούμε πια φίλη μας, βρίσκεται σταθερά στη σωστή μεριά της ιστορίας και υπηρετεί τον δημοσιογραφικό κλάδο με αλήθεια, συνέπεια και ακεραιότητα. Για αυτό και για όλα όσα έχουμε βιώσει και καταφέρει μαζί την ευχαριστούμε και την αγαπάμε βαθιά.
Η Δώρα Χρυσικού μας χάρισε μια συγκλονιστική ερμηνεία ως Δάφνη στην παράσταση “Δεκαοχτώ Ενάτου”, μια παράσταση γροθιά στο στομάχι, που ήρθε να μας υπενθυμίσει με εκκωφαντικό τρόπο οτι δεν πειράζει να φοβόμαστε αρκεί να μη δειλιάζουμε!
Ευχαριστούμε από καρδιάς όλους εσάς που ήρθατε και στηρίξατε με κάθε τρόπο την προσπάθεια μας, αλλά και όσους είναι δίπλα μας και μας δίνουν δύναμή όλα αυτά τα χρόνια.
Η βραδιά αυτή ήταν ένα συλλογικό βίωμα και όχι απλώς μια επιστροφή.
Μια υπενθύμιση,
Ότι η μνήμη έχει αξία μόνο όταν γίνεται θέση στο σήμερα.
Ότι απέναντι στο μίσος, στον φασισμό και στην απανθρωπιά, η απάντηση δεν
μπορεί να είναι η αδιαφορία.
Και ότι οι κοινότητες που επιμένουν να συναντιούνται, να δημιουργούν, να θυμούνται και να μιλούν, μπορούν ακόμη να κρατούν έναν χώρο ανοιχτό.
Από τους στίχους που τραγουδούν τη λευτεριά μέχρι τους δρόμους του Κερατσινίου, όπου ο Παύλος Φύσσας στάθηκε όρθιος, η ιστορία είναι η ίδια.
Είναι η διαδρομή όλων εκείνων που αρνούνται να συνηθίσουν το άδικο.
Γιατί ο φασισμός δεν πεθαίνει μόνος του.
Τον αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι που μένουν όρθιοι.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι και η Χαιμαλίνα.
Ένας τρόπος να μένουμε όρθιοι μαζί.
Εις το επανειδείν!