Francis De Aquí

Francis De Aquí Página oficial de Francis de Aquí, segundo POEMARIO de Marinhac...

ɆⱠ VɆⱤ₳₦Ø QɄɆ ₲Ʉ₳ⱤĐØAlgún día, cuando se marche el miedo y vuelva a quedarme con la distancia, entenderé que nunca quise...
29/08/2026

ɆⱠ VɆⱤ₳₦Ø QɄɆ ₲Ʉ₳ⱤĐØ

Algún día, cuando se marche el miedo y vuelva a quedarme con la distancia, entenderé que nunca quise esperarte.
Solo ese instante.
Ese momento extraño en que el tiempo parece detenerse porque vuelves a aparecer delante de mí.

Una mirada.
Un saludo frío, unas palabras que quizá olvidarás antes de llegar a casa.
Y, sin embargo, durante ese pequeño instante, algo que llevaba años dormido vuelve a reconocer tu presencia.

No sabes lo que ocurre. Nunca lo supiste.
Para ti será apenas un encuentro, una casualidad más del verano.
Para mí, será volver por unos segundos a un lugar al que creía que ya no podía regresar.

No necesito que te quedes. Ni que recuerdes. Ni siquiera que llegues a imaginar lo que una mirada tuya puede despertar.
Me basta con ese instante.
Porque después volverá la distancia, volverá el silencio, y pasarán otra vez los meses.

Habrá existido ese segundo en el que tus ojos encontraron los míos y, sin saberlo, me devolviste algo que los años nunca consiguieron borrar.

Quizá nunca sepas qué fue.
Ni siquiera lo recuerdes.
Pero yo guardaré ese instante como algo que solo ocurre una vez.
Y eso es lo más triste y hermoso de todo:
que para ti habrá sido solo un momento.
Y para mí, todo la eternidad.

Francis de Aquí / 𐌌𐌀𐌓𐌉𐌍𐌇𐌀𐌂 🖤

----Los puertos que llevo conmigo----He amado al mar como se ama aquello que nunca nos pertenece.Lo he visto dormir bajo...
24/06/2026

----Los puertos que llevo conmigo----

He amado al mar como se ama aquello que nunca nos pertenece.
Lo he visto dormir bajo cielos de cristal, y enfurecerse después como un viejo cascarrabias.

He amado los viajes, no por los destinos, sino por los caminos.
Por las estaciones vacías, los puertos al amanecer, las carreteras que se pierden entre colinas y recuerdos, y esa extraña emoción de no saber qué espera tras la siguiente curva.

He amado los momentos pequeños:
una conversación detenida sobre una terraza frente al mar, el viento jugando con un sombrero, una fotografía tomada sin pensarlo, una mirada perdida hacia un horizonte lejano.

Porque la vida, al final, no suele quedarse en los grandes acontecimientos.
Permanece en los instantes.
En la arena escondida en un bolsillo.

A los que compartieron el silencio. A los que señalaron un faro lejano como si me regalaran un descubrimiento. A los que fueron puerto, aunque solo permanecieran una temporada.
Hoy miro el mar y comprendo algo sencillo:
ningún viaje termina del todo.

Los lugares permanecen. Las mareas regresan. Los recuerdos cambian de forma, pero siguen navegando bajo la superficie del tiempo.
Y así continúo,
con el corazón lleno de costas, de nombres y de sentimientos.
porque en cada ola que se aleja viajan todos los momentos vividos,
y en cada ola que regresa vuelve una parte de lo vivido.

—Francis de aquí.

Hoxe homenaxeo á literatura galega, foto tomada na praia da Arena Longa (17/05/26) Poema Francis de aquí.⚫ 𝑬𝒏𝒕𝒓𝒆 𝒏𝒖𝒃𝒆𝒔 𝒆...
17/05/2026

Hoxe homenaxeo á literatura galega, foto tomada na praia da Arena Longa (17/05/26) Poema Francis de aquí.

⚫ 𝑬𝒏𝒕𝒓𝒆 𝒏𝒖𝒃𝒆𝒔 𝒆 𝒄𝒍𝒂𝒓𝒐𝒔,
𝒐 𝒂𝒎𝒐𝒓 𝒅𝒐𝒔 𝒎𝒆𝒖𝒔 𝒅𝒆𝒔𝒂𝒎𝒑𝒂𝒓𝒐𝒔

Entre nubes e claros,
o amor dos meus desamparos,
chegaches ti, sen aviso,
coma o luz escura dos faros.

Traías o mar nos ollos
e unha tristura pequena,
desas que deixan os barcos
cando abandoan o solpor.

Eu, que vivía de sombras,
de noites sen calendario,
aprendín o nome da luz
na insania dos teus beizos salgados.

E fun contigo camiño
por praias de vento rexo,
onde as gaivotas gardaban
segredos do noso comenzo.

Pero o amor tamén ranquea,
igual ca néboa nos cantís;
queda o eco dunha voz
e o frío dun xardín sen suor.

Agora, entre nubes e claros,
aínda procuro as túas mans,
porque hai amores perdidos
que nunca saben lispar.

✒️

Relato; 𝓛𝓪𝓻𝓪 𝓥𝓪𝓻𝓮𝓵𝓪Nació en aquella casa suspendida entre el viento y el Atlántico, donde el mar no era paisaje sino pul...
25/04/2026

Relato; 𝓛𝓪𝓻𝓪 𝓥𝓪𝓻𝓮𝓵𝓪
Nació en aquella casa suspendida entre el viento y el Atlántico, donde el mar no era paisaje sino pulso constante, una presencia que entraba por las rendijas y dictaba el ritmo de los días. Hija de un marinero curtido por el viento y de una maestra de voz serena, creció entre relatos de mareas antiguas, cuadernos llenos de letras inclinadas y silencios largos que aprendió a interpretar antes de saber nombrarlos.
Desde niña observó más de lo que habló. Había en ella una forma particular de estar en el mundo: discreta, casi invisible, pero atenta a lo que otros pasaban por alto. A los veinte años empezó a recorrer la costa con una cámara al hombro, no para capturar lo evidente, sino aquello que se insinuaba: una luz que no vuelve, una orilla vacía, una huella que parece esperar a su dueño.
De carácter firme y naturaleza reservada, rehúye lo accesorio con la misma determinación con la que otros buscan ruido. En lo cotidiano encuentra capas de profundidad que no siempre se dejan ver a simple vista. Ha participado en proyectos vinculados al mar y a la memoria del litoral, aunque nunca ha permanecido demasiado tiempo en el mismo lugar, como si la permanencia contradijera su forma de entender el movimiento.
Quienes la han tratado coinciden en una impresión difícil de explicar: no es alguien de fácil acceso, pero cuando su mundo se abre, todo adquiere otra densidad, como si la realidad se volviera más precisa, más lenta, más verdadera.
Hoy reparte su tiempo entre la costa norte de Galicia y desplazamientos sin destino fijo, siempre retornando, de un modo u otro, a ese mismo borde donde la tierra termina y el mar insiste. Allí permanece un instante más de lo necesario, escuchando algo que no todos son capaces de oír, como si el océano le hablara en un idioma antiguo que solo ella puede descifrar...

-Nadie sabe con certeza cuándo empezó el cambio.
Algunos sitúan el punto de inflexión en una madrugada de invierno, cuando Lara Varela salió con su cámara hacia los acantilados y no regresó hasta dos días después, empapada y en silencio. No habló de dónde estuvo. No mostró las fotos. Solo dejó la cámara sobre la mesa, apagada, como si hubiera decidido no volver a mirar a través de ella.
Otros dicen que todo ocurrió mucho antes, cuando empezó a fotografiar una serie de lugares que no aparecían en ningún sitio : calas sin nombre, ruinas medio devoradas por la marea, estructuras de piedra que no pertenecían del todo a ninguna época. En cada imagen había siempre un detalle repetido, casi imperceptible: una sombra que no encajaba con la luz, una figura al borde del encuadre, como si alguien —o algo— también la estuviera observando a ella.
La versión más inquietante llegó de boca de un pescador que juró haberla visto una noche en la ensenada, de pie frente a una formación rocosa que no debería existir allí. Dijo que Lara no fotografiaba el paisaje, sino algo que emergía de él, algo que solo se dejaba ver cuando el mar retrocedía más de lo habitual.
Nunca se confirmó qué ocurrió exactamente.
Se sabe únicamente que, después de aquel periodo, comenzó a desaparecer con frecuencia: días enteros sin rastro, regresos sin explicación, ropa húmeda incluso en ausencia de lluvia. Y, sobre todo, un cambio en su mirada: como si hubiera visto algo que no pertenecía del todo a este mundo y hubiera decidido no contarlo.
Las fotografías de esa etapa no fueron publicadas. Algunas se perdieron. Otras nunca fueron reveladas.
Pero circula un rumor persistente entre quienes conocen su historia de cerca: en una de esas imágenes, tomada al borde del agua en un instante de calma absoluta, aparece algo que no debería estar allí. No es una figura clara, ni un objeto reconocible… sino una presencia. Una forma apenas sugerida, como si el propio mar hubiese aprendido a devolver lo perdido.
Desde entonces, nadie está del todo seguro de qué busca Lara cuando vuelve a la costa.
O si, en realidad, es el mar quien la está buscando a ella.

Dirección

Cedeira
15350

Página web

Notificaciones

Sé el primero en enterarse y déjanos enviarle un correo electrónico cuando Francis De Aquí publique noticias y promociones. Su dirección de correo electrónico no se utilizará para ningún otro fin, y puede darse de baja en cualquier momento.

Contacto La Empresa

Enviar un mensaje a Francis De Aquí:

Atajos

Compartir

Categoría