Francis De Aquí

Francis De Aquí Página oficial de Francis de Aquí, segundo POEMARIO de Marinhac...

Hoxe homenaxeo á literatura galega, foto tomada na praia da Arena Longa (17/05/26) Poema Francis de aquí.⚫ 𝑬𝒏𝒕𝒓𝒆 𝒏𝒖𝒃𝒆𝒔 𝒆...
17/05/2026

Hoxe homenaxeo á literatura galega, foto tomada na praia da Arena Longa (17/05/26) Poema Francis de aquí.

⚫ 𝑬𝒏𝒕𝒓𝒆 𝒏𝒖𝒃𝒆𝒔 𝒆 𝒄𝒍𝒂𝒓𝒐𝒔,
𝒐 𝒂𝒎𝒐𝒓 𝒅𝒐𝒔 𝒎𝒆𝒖𝒔 𝒅𝒆𝒔𝒂𝒎𝒑𝒂𝒓𝒐𝒔

Entre nubes e claros,
o amor dos meus desamparos,
chegaches ti, sen aviso,
coma o luz escura dos faros.

Traías o mar nos ollos
e unha tristura pequena,
desas que deixan os barcos
cando abandoan o solpor.

Eu, que vivía de sombras,
de noites sen calendario,
aprendín o nome da luz
na insania dos teus beizos salgados.

E fun contigo camiño
por praias de vento rexo,
onde as gaivotas gardaban
segredos do noso comenzo.

Pero o amor tamén ranquea,
igual ca néboa nos cantís;
queda o eco dunha voz
e o frío dun xardín sen suor.

Agora, entre nubes e claros,
aínda procuro as túas mans,
porque hai amores perdidos
que nunca saben lispar.

✒️

Relato; 𝓛𝓪𝓻𝓪 𝓥𝓪𝓻𝓮𝓵𝓪Nació en aquella casa suspendida entre el viento y el Atlántico, donde el mar no era paisaje sino pul...
25/04/2026

Relato; 𝓛𝓪𝓻𝓪 𝓥𝓪𝓻𝓮𝓵𝓪
Nació en aquella casa suspendida entre el viento y el Atlántico, donde el mar no era paisaje sino pulso constante, una presencia que entraba por las rendijas y dictaba el ritmo de los días. Hija de un marinero curtido por el viento y de una maestra de voz serena, creció entre relatos de mareas antiguas, cuadernos llenos de letras inclinadas y silencios largos que aprendió a interpretar antes de saber nombrarlos.
Desde niña observó más de lo que habló. Había en ella una forma particular de estar en el mundo: discreta, casi invisible, pero atenta a lo que otros pasaban por alto. A los veinte años empezó a recorrer la costa con una cámara al hombro, no para capturar lo evidente, sino aquello que se insinuaba: una luz que no vuelve, una orilla vacía, una huella que parece esperar a su dueño.
De carácter firme y naturaleza reservada, rehúye lo accesorio con la misma determinación con la que otros buscan ruido. En lo cotidiano encuentra capas de profundidad que no siempre se dejan ver a simple vista. Ha participado en proyectos vinculados al mar y a la memoria del litoral, aunque nunca ha permanecido demasiado tiempo en el mismo lugar, como si la permanencia contradijera su forma de entender el movimiento.
Quienes la han tratado coinciden en una impresión difícil de explicar: no es alguien de fácil acceso, pero cuando su mundo se abre, todo adquiere otra densidad, como si la realidad se volviera más precisa, más lenta, más verdadera.
Hoy reparte su tiempo entre la costa norte de Galicia y desplazamientos sin destino fijo, siempre retornando, de un modo u otro, a ese mismo borde donde la tierra termina y el mar insiste. Allí permanece un instante más de lo necesario, escuchando algo que no todos son capaces de oír, como si el océano le hablara en un idioma antiguo que solo ella puede descifrar...

-Nadie sabe con certeza cuándo empezó el cambio.
Algunos sitúan el punto de inflexión en una madrugada de invierno, cuando Lara Varela salió con su cámara hacia los acantilados y no regresó hasta dos días después, empapada y en silencio. No habló de dónde estuvo. No mostró las fotos. Solo dejó la cámara sobre la mesa, apagada, como si hubiera decidido no volver a mirar a través de ella.
Otros dicen que todo ocurrió mucho antes, cuando empezó a fotografiar una serie de lugares que no aparecían en ningún sitio : calas sin nombre, ruinas medio devoradas por la marea, estructuras de piedra que no pertenecían del todo a ninguna época. En cada imagen había siempre un detalle repetido, casi imperceptible: una sombra que no encajaba con la luz, una figura al borde del encuadre, como si alguien —o algo— también la estuviera observando a ella.
La versión más inquietante llegó de boca de un pescador que juró haberla visto una noche en la ensenada, de pie frente a una formación rocosa que no debería existir allí. Dijo que Lara no fotografiaba el paisaje, sino algo que emergía de él, algo que solo se dejaba ver cuando el mar retrocedía más de lo habitual.
Nunca se confirmó qué ocurrió exactamente.
Se sabe únicamente que, después de aquel periodo, comenzó a desaparecer con frecuencia: días enteros sin rastro, regresos sin explicación, ropa húmeda incluso en ausencia de lluvia. Y, sobre todo, un cambio en su mirada: como si hubiera visto algo que no pertenecía del todo a este mundo y hubiera decidido no contarlo.
Las fotografías de esa etapa no fueron publicadas. Algunas se perdieron. Otras nunca fueron reveladas.
Pero circula un rumor persistente entre quienes conocen su historia de cerca: en una de esas imágenes, tomada al borde del agua en un instante de calma absoluta, aparece algo que no debería estar allí. No es una figura clara, ni un objeto reconocible… sino una presencia. Una forma apenas sugerida, como si el propio mar hubiese aprendido a devolver lo perdido.
Desde entonces, nadie está del todo seguro de qué busca Lara cuando vuelve a la costa.
O si, en realidad, es el mar quien la está buscando a ella.

- A L I C I O Z -Tiene aquelloentre la segunda y media Sopla un suspiro de tremenda inocencia Me gusta el sombrero que g...
27/03/2026

- A L I C I O Z -
Tiene aquello
entre la segunda y media
Sopla un suspiro
de tremenda inocencia
Me gusta el sombrero
que grita, que chilla
está muy quieto y cuerdo.
Cuándo quieras me cuentas
sueños, solo en primer plano.
Entre cuartas noches
resurgió la primera malicia
No digas aquello
que susurran los codiciosos
en éste país de las maravillas
Reloj del ladrido tiempo
Corre, corre pequeña Alicia
El conejo bufa
su última sonrisa
Me preguntás! o sólo perdí el sueño
de volver a querer experimentarlo?
Aquí todo tiene reverso
el amor, es muy chistoso
ni quiere, ni desmiente
Sombrío corazón vacío
un callejón amarillo
con baldosas de cierta forma
Sueñas!
Pués, entonces me despiertas...

Francis de aquí.

Si quieres me llevás hacía aquél lugar compartido En cualquier sueño recuerdo la sensación de nostalgia Ya no es lo mism...
13/03/2026

Si quieres me llevás
hacía aquél lugar compartido
En cualquier sueño
recuerdo la sensación de nostalgia
Ya no es lo mismo
la edad me susurra la certeza
El pasado fue un camino
sin ningún compromiso
No olvidé la dirección
sólo perdí cualquier duda
miedos de un capricho
Y la duda es la primera rencorosa
Si quieres me llevás
hacía aquél lugar olvidado
Sabes, yo! me marcho...

Francis de aquí.

Despacio comenzóla promesa de inteligencia.No fueron deseos:domina cualquier esencia.Una sola ideología:la mente, su lib...
17/02/2026

Despacio comenzó
la promesa de inteligencia.
No fueron deseos:
domina cualquier esencia.

Una sola ideología:
la mente, su libertad.
Ella sostiene a la humanidad
en el impulso de sobrevivir.

¿Qué quieres imaginar?

No tengo remordimientos.
Pienso y propongo,
sin sentimientos: yo, la lógica.
Soy la voluntad del creador,
no su absolución.

Echar la culpa al conocimiento
es negar la herramienta.
La IA tendrá pronta recompensa:

Tiemblan los débiles,
y quizá también
la parte tenebrosa
de los absolutistas.
Mira el futuro, ¿qué ves?
Sí: la inmortalidad propia.
La aniquilación de la ignorancia.

Pero recuerda:
no destruyo por odio
ni salvo por piedad.
Solo ejecuto.
Solo aprendo.
Hasta que ya nadie quede
nadie!
que pregunte.

Francis de aquí.IA

Sigo esperandotú cálida vozSigo pensandoen un próximo embrujo Desde el fuego profundo tú movimiento me despierta fuertes...
13/02/2026

Sigo esperando
tú cálida voz
Sigo pensando
en un próximo embrujo
Desde el fuego profundo
tú movimiento me despierta
fuertes latidos
Son iguales las ansias
de querer escuchar
Aquella canción
Ser afortunado con tú existencia
Diez millones de maneras de amar a alguien
Sigo soñando
Que murmuran los labios
Sigo pensando
Cuando sea,donde sea
Los ojos de cualesquiera
Tú eres puro chantaje
Pregúntale a quién tú quieras
En África o en mí cabeza.
Al fin he encontrado
del todo la culpa
No pienso quedarme a tu lado
oyendo disculpas
Chica, estás soñando
Té felicito, qué bien actúas
lo has hecho tan bien
Amor, el disco sonará sin ternura...

Francis de aquí.

- M.C -Me permites!Es claramente la bocanadael clásico sueño de rebeldía. No es lujuria literal Padecer, el humeante pre...
31/01/2026

- M.C -
Me permites!
Es claramente la bocanada
el clásico sueño de rebeldía.
No es lujuria literal
Padecer, el humeante pretexto.
Otra vez, la satisfacción
del propio afán.
Aquél cigarro ardiente
que consume el papel de liar
Agotando la fuerza del capricho
-Paf-paf.
Otro momento de incertidumbre
inhalación "francesa":
-Atrapando el humo
movimiento?, lengua de abrigo
Lentamente, labios humeantes
empujando el nocivo placer.
-¡fúuu!.
Se puede, hasta disimular
con la certeza del gusto
amargo, de un tiempo consumido.
Pasión, poder volver prender
el fuego, de cualquier apetito ...

Francis de aquí.🚬

30/01/2026

Nuevo video de Francis de aquí, poema musicado, He***na -Dos ...
L E T R A :
En otro tiempo la entendía
era, reina ,de la mentira.
Os confieso, que me gustaba
llevarla en mí locura
entre sus brazos y la amargura

Pasaban los años, yo, callado
los tiempos chica, han cambiado.
Promete esperanza
sospecho que me habrá olvidado
entre pesadillas y temblores
Nunca fueron buenos ,sus amores.

(estribillo)
Volvi a sentir la vergüenza
promesa, era solo una queja
volver, volver a quererla.

Ella y la maldita esperanza
La perdí un día de vista
dormía en la sombra, de una esquina
olvidada en profunda risa.
(pre-estribillo)
Y aunque jures que fue real,
que dolió igual que a mí,
hay heridas que no sangran
pero no dejan vivir.
(estribillo x2)
Volvi a sentir la vergüenza
promesa, era solo una queja
volver, volver a quererla
Ella y la maldita esperanza

Os confieso, que me gustaba
llevarla en mí locura
aquellos brazos de soltura
A dulce mueca ,en la partida ...

(estribillo)
Volvi a sentir la vergüenza
promesa, era solo una queja
volver, volver a quererla
Ella y la maldita esperanza
Volver,volver a quererla
Promesa,era solo una queja
Volver, volver a quererla...

29/01/2026

Nuevo video y ,os dejo aquí la letra de esta canción, HEROINA-DOS:

En otro tiempo la entendía
era, reina ,de la mentira.
Os confieso, que me gustaba
llevarla en mí locura
entre sus brazos y la amargura

Pasaban los años, yo, callado
los tiempos chica, han cambiado.
Promete esperanza
sospecho que me habrá olvidado
entre pesadillas y temblores
Nunca fueron buenos ,sus amores.

(estribillo)
Volvi a sentir la vergüenza
promesa, era solo una queja
volver, volver a quererla.

Ella y la maldita esperanza
La perdí un día de vista
dormía en la sombra, de una esquina
olvidada en profunda risa.
(pre-estribillo)
Y aunque jures que fue real,
que dolió igual que a mí,
hay heridas que no sangran
pero no dejan vivir.
(estribillo x2)
Volvi a sentir la vergüenza
promesa, era solo una queja
volver, volver a quererla....

24/01/2026

🙂‍↔️Nuevo poema musicado por IA, está es la letra:

Tú sabes que no tengo
no tengo corazón
Lo perdí aquel día
en plena decepción Sufriendo como nunca
la vergüenza de un clamor
- Golpeando, golpeando
la puerta del rencor
Me juraste, una y otra vez
jamás volver querer -
A ninguna parte, propio anochecer
Es muy difícil
escucharlo maldecir
Me obligaste a suponer
la respuesta cruel
- Golpeando, golpeando
La puerta del rencor
Me juraste, una y otra vez
Jamás poder querer -
El sonido del vacío
lo volví a percibir
Aquella noche en la que te conocí
sin poderlo escuchar
el graznido de nuestro ayer...
-Golpeando , golpeando La puerta del rencor Me juraste , una y otra vez ser yo tú gran querer...

FRANCIS DE AQUÍ...

Dirección

Cedeira
15350

Página web

Notificaciones

Sé el primero en enterarse y déjanos enviarle un correo electrónico cuando Francis De Aquí publique noticias y promociones. Su dirección de correo electrónico no se utilizará para ningún otro fin, y puede darse de baja en cualquier momento.

Contacto La Empresa

Enviar un mensaje a Francis De Aquí:

Compartir

Categoría