Mäachen auf Ruhrpottisch

Mäachen auf Ruhrpottisch Märchen der Gebr. Grimm und ab mitte Januaa 2020 von Hanz Chritjan Andasen von mir ins Ruhrpöttisc

21/12/2024

Ich habe jetzt 4.000 Follower! Vielen Dank für euren kontinuierlichen Support! Ohne euch wäre das nie möglich gewesen. 🙏🤗🎉

Hia nomma dat ganze Mäachen an einem Stück von ...Dea Gaatn det Paradieset Et wa eima n' Könichssöhnken; niemand hatte s...
16/03/2024

Hia nomma dat ganze Mäachen an einem Stück von ...

Dea Gaatn det Paradieset

Et wa eima n' Könichssöhnken; niemand hatte so viele un so töfte Büüchskes alz er. Allet wat je inna ganzn Welt gescheehn wa, konnta darinne leesn tun un in prächtign Bildkes apgebildet seehn. Übba jeedet Volk un Land konnta Auskunft eahaltn, nua wo dea Gaatn det Paradieset zu finn sei, davon stant kein Woat in all den Büüchskes. Un dea Gaatn det Paradieset wa et do graade, woranna am meistn dachte, weisse.

Seine Großmudda hatte ihm, alza noch'n ganz kleena Stöppke wa, aber do graade inne Schule komm sollte, vatellt, dar jeedet Blüümken im Gaatn det Paradieset dea süßeste Kuuchn un in dean Kelchn dea feinzte Fuusl drinne sei. Auf einem Blüümken stehe Geschichte, auf nem andren Geografie oda dat Einmaeinz; man brauche dann nua vonnem Kuuchn zu futtan, dann könne man seine Aufgaabm schonn, un je meha man futtare, desto meha Geschichte un Geografie leane man.
Dammalz hatta et geglaupt, abba alza heraanwuukz, meha leante un klüüga im Gehianskastn wuade, begriffa woohl, dat de Heaalichkeit im Gaatn det Paradieset ganz annas beschaffm sein müsse, weisse.

»Och kea, warum pflückte doch de dusslige Eva vom Bäumken dea Eakenntnis so'n döösign Appl? Warum vaputzte Adam vonna verbootnen Frucht? Hömma, ich hätte mich gewiß nich dazu valeiten lassn, un dann wäare de Sünde au nie inne Welt gekomm!«

Dat hatta alz ganz kleena Stöpsl gesacht; abba er sachte et au noch, alza schonn sieem Jäachen oll wa. Nach'm Gaatn det Paradieset stant sein ganzet Sinnen un Trachtn, weisse.
Hömma, einet Tachs ginga innen Walt, un zwaa ganz allein; denn dat wa sein größtet Vagnügen. Dea Aahmt brach an; de Wolkn zoogn sich zusamm und et Fink voll am Reechnen, de Suppe pläästate nieda, alz op dea Himml ne einzige grooße Schleuse wäa, aus dea dat Wassa hearapstüazte. Et wa ei stockfinstre Nacht; balt glitt dea Prinz auf dem nassn Graase aus un machte sich lang, bald drauf stolpate er übba de glattn Steinkes, die aussm Felsngrunde heavoaraachtn.

Allet triefte von Wasser un annem aam Prinzn wa au nich ein son trockna Faadn meha. Hömma, übba mächtich grooße Steinblöcke, wo dat Wasser aussm hoohn Moose heavoakwoll, mussta föamlich rübbakriechn. Er wa so schachmatt un am umsinkn un konnte sich kaum meha weitaschleppm. Da höate er plötzlich son eigntüümlichet Sausn un eablickte voa sich ne grooße, hell erleuchtete Hööhle. Mittn drinne loodate ein Feujaken. Hömma, so grooß, dat man nen ganzn Okxsn hätte dranne brutschln könn. Un zu nem soichn Zwecke diente et au wiaklich; denn annem Braatspieße wa nen prächtiga Hiasch mit stattlichm Geweih un wuade zwischn zwei apgehaunen Bäumken langsam hearumgedreeht. Ne oll Matka, grooß un stattlich wien Keal, saaß am Feuja un waaf n' Scheit Holz nachm andren inne feurige Gluut.
»Ey hömma, komma nääha«, spraachse den Prinzn an, »setz dich m anz Feuja, damit deine Klamottn trocknen tun!«

»Kea, hia zieeht et ja wie Hechtsuppe«, sachte dea Prinz, wäahnd er sich auffm Boodn hockte.

»Alladinkz, so isset, un et wiad sogaa no schlimma, wenn meine Söhnkes na Hause komm tun«, antwoatete de Olle. »Dies is nämmlich de Hööhle dea Winde, un meine Jäusta sin de viea Winde dea Welt. Samma, versteehse, wat ich mein tu?«

»Jawollo, abba wo sin denn gezz deine Söhnkes?«

»Nuan Dööskopp kann meha fraagn, alz zehn Weise beant-woatn könn«, vasetzte de Olle. »Hömma, meine Bengls sin selpzständich un fraagn mich nich east um Ealaupnis, weisse. Se spieln droobm im Weltnraum mitte Wölkzkes Fussek.« Dabei deutete se inne Höhe.

»Aso!« sachte dea Prinz. »Übbrignz faaht Iha mich etwat baasch an un seit gaanich meha so freundzlich wie de andren Weiba, mit deenen ich vakeahn tu.«
»Ja hömma, se haabm woohl nix andret am tun; ich abba muss baasch un haat sein, wennich meine Jäusta in Zucht un Oatnunk haltn will. Un da versteeh' ich, opwoohl se rechte Trotzköppe sin. Siehsse de viea Säcke, die doat drüübm annr Want hängn tun? Voa deenen füachtn se sich ebentso, wie du dich einzt voa de Ruute hinta dem Spieglken füachtetest. Jau, ich kann meine Bengls schonn bändign, dat daafsse mich ruhich glaubm. Ich steckse einfach innen Sack rein; da machn wia ga keinHeehl un Umstände draus. Da sitzn se dann drinne, un ich lasse nich eha widda raus, alz biss ich et füa guut befinde. Doch da hamm wa den einen Bengl!«
Dea Noadwint wa et, un er brachte ne waahre Eisetkälte mit sich. Grooße Haaglköankes fieln auffn Boodn un Schnee-flöckzkes stööbatn umhea. Seine Buxe un sein Wampz waan aus Bäanfell, un ne Mütze von Seehundfell ging ihm biss übba seins Lauscha. Lange Eiszappm hingn ihm im Baate un son Haaglkoan nachm andren kullate aus sein Pelzkraagn.
»Hömma, geehn Se nich gleich anz Feukaken!« sachte dea Prinz. »Se könntn sonz Frostboiln inne Visaage un anne Pootn bekomm!«

»Kea, Frostboiln!« entgeechnete dea Wint un beömmelte sich laut. »Hömma, Frost, dat is ja graade mein gröößtet Vagnüügn, wat glaupze denn. Wat bisse denn füan Schneidaken? Wie kommze eingzlich inne Hööhle dea Winde?«

»Gezz hömma zu, er is mein Gast, weisse«, sachte de Olle Schabraake, »un wennze mitte Eakläärunk nich zufrieen biss, so kannze dich vapissn oda innen Sack spaziean. Vastehsse mich?«

Dat half, un dea Noatwint vatellte nun, wohea er komme un wo er im letztn Monat geweesn sei.
»Hömma, vom Eismeea, da kommich hea«, so begann dea Noatwint, »ich bin mitte russischn Walroßfängan auffa ›Bäaninsl‹ geweesn. Auffm Steuja saaß ich un pennte, alzse vom Noatkapp aus in dat Meea hinausfuahn. Wennich bisweiln ein wenich eawachte, flooch dea Stuamvoogl mia umme Beene. Dat issn sondabaara Glattamann, weisse; er schläächt einma rasch mitte Flüglkes aus, dann hälta se ganz unbeweechlich ausgestreckt un flieecht do schnell dahin.«

»Eazäähl nua nich gaa zu ausfüahlich!« sachte de Mudda. »Un dann kamze also auffe Bäaninsl?«

»Gewiss, un heaalich isset doat! Da issn Boodn wie geschaffm zu Schwoofm – flach wien Tella! Halb aufgetauta Schnee auf Moos, schasfe Steinkes un Gerippe von Walrossn un Eisbään lieegn duachenanda, e sieeht aus, alz sein et Aame un Beinkes von Riesn, die hia schimmltn. Man möchte glaum, dat dea Lorenz se nie un nimma beschieen habe. Ich bliees ein weenich in den Neebl hinein, damit de Loitz den easeehntn Schuppm entdeckn konntn. Et wa ein aus Schiffstrümman earichtetet und mit Walroßhäuten übbazoognet Häusken, weisse. De innre Saite dea Häute hatte man na aussen gekeaht, nun saah daz Häusken wie root un grüün angepinslt aus. Auffm Dache saaß son lebendiga Eisbäa un brummte. Ich ging annen Strant, saah mich nache Vooglnestan um un betrachtete die no nacktn Jungn. Se speaatn de Schnääbl auf un keiftn na Naahrunk. Da bliees ich ihnen inne Keehle, datse ihan Schnaabel haltn leantn. Ganz untn am Meeretuufa wälztn sich Walrosse wie grooße Wüama oda wie Riesnmaadn mit ellnlangn Zähnken.«

»Kea, du vatells nich schlecht, mein Söhnken«, sachte de Mudda, »mia läuft schonn beim Zuhöan dat Wasser inne Muuhle zusamm.«

»Hömma, un dann ginget auffm Fang! De Haapune wuade dem Walross inne Brust gejaacht, dat dea dampfnde Bluutstraahl wien Springbrunn übba dat Eis spritzte. Da gedachte au ich meinet Spiels; ich eahoop mich un zeichte meine Kunzt, so dat de Böötkes von meinen Seeglan, den felsnhohen Eisbeagn, eingeklemmt wuaden. Hu! wie man pfiff und keifte! Abba ich pfiff no lauta! De ealeechtn Tieare, de Kistn, dat Tauweak, allet musste aufs Eis hinausgewoafn weadn. Ich weehte dicke Schneeflöckzken auf se runna un ließ se inne eingeklemmtn Faahrzoign mit iham Fange südwäatz treibm, um doat Salz-wassa zu kostn. Se komm bestimmt nie meha nacha Bäaninsel.«

»Dann hasse abba Bööset getaan«, sachte de Mudda.

»Hömma, wattich abba Guutet getaan happ, dat möögn dich de andren vatelln!« eawiedate dea Noatwint. »Abba hia kommt au schonn dea Bruuda vom Westn. Er is mit dea liepzte von alln; er schmeckt nache See un brinkt ne angeneehme Kühle mit, weisse.«

»Is da dea kleene Zephir?« fraachte dea Prinz.

»Sicha dat, dat issa, dea Zephir«, antwoatete de Olle, »abba er is gaanich so kleen. Voa Jaahn waara n' schnukklige Bengl; allein dat is gezz voarübba.«

Jau, wien wilda Mann saahra aus un hatte nen Fallhut auffm Deez, um sich nich zu vakröppm. Inna Piotr truucha ne Keule aus Mahagooniholz, dieja sich in ne amrikaanischn Wäldan gehoolt hatte. Mit etwat Geringrem begnüüchte er sich nich, weisse.

»Ey, samma, wo kommze wech?« fraachte ihn de Mudda«.

»Ausse Uawälda«, sachta, »wo de doanign Lianen ne unduach-dringliche Wiltnis zwischn de Bäumkes bildn tun, wo de Wassaschlange im nassn Graase lieecht un lauat un füa de Menschn übbaflüssich zu sein schein tut.«

»Samma, wat hassn da gemacht?«

»Ich bekuckte den tiefn Fluß, saah, wieja sich vonne Felsn runnastüazte, sich dann in Staub auflöoste un biss zuure Wölkzken flooch, um den Reegnboogn zu traagn. Ich saah den wildn Büffel im Flusse schwimm. Abba dea Stroom riss ihn mit sich foat; er trieep mit nem Schwaam wilda Entken, die sich am Wassafall inne Luft eahoobm, er abba musste hinunta. Da wa ne Lust sarrich dich. Au eareechte ich nen Stuam, dat uaalte Bäumkes entwuazlt wuaadn un zeasplittatn.«

»Un sonz hasse nix getaan?« fraachte de Olle.

»Sicha dat! Übba den Savannen habbich Puazlbäumkes ge-schlaagn, haabe de wildn Zossn gestreichlt un Kokosnüsse geschüttlt. Ach kea, ich könnt Dia so manchet Döneke vatelln; abba man muss nich allet auffe Goltwaage leegn un ein saagn tun, wat man weiß. Nich waah, liebet Müttaken?«

Dabei knuutschte er seine Mudda so ungestüüm, datse fast hintn übba gefalln wäare. Er wa wiaklich n' wilda Bengl.
Gezz kam dea Süütwint mit eem Tuabaan un fliegndem Beduiinmantl.
»Hu! Hia isset abba aaschkalt!« sachta un waaf noch'n Stückzken Holz aufs Feuja. »Man meakt, dat dea Noatwint zueast gekomm is!«

»Pah!« sachte diesa, »hia isset ja so heiß, dat man nen Eisbäan brutschln könnte!«

»Ach kea, du biss selpz n' Eisbäa!« entgeechnete dea Sütwint.

»Hömma, sollich oich villeicht innen Sack steckn?« fraachte de Olle. »Süütwint, hock dich doat auffn Steinke un vatells ma, woore geweesn biss!«

»Hömma, in Afrika, liebe Mudda«, antwoatete er. »Mitte Hottntottn wa ich auffe Lööwnjacht im Lande dea Kaffan. Auffe Eebnen doat wäkxst Graas, dat is so grüün wie Oliivn. Doat tanzt de Antiloope, un dea Strauß lief mit mich umme Wette; abba ich wetzte rascha alz er, weisse. Ich kam inne Wüüste zu dem gelbm Sande, wo et wie auffm Meeretgrunde ausseehn tut. Doat traafich ne Karrawaane; man schlachtete graade dat letzte Kameel, um Trinkwassa zu bekomm. Abba et befannt sich nua weenich in sein Maagn.
Dea Lorenz knallte un brannte ein fast de Schäädldecke vom Kopp, un dea Sant ströömte ne glüühnde Hitze aus, datte dich de Kwantn vabrenn wüades. Entlos deehnte sich de Wüüste. Da wälzte ich mich innem fein Sande un wiablte ihn in grooßn Säuln auf. Kea hömma, dat waan Tanz! Du hättes nua seehn solln, wie vazaacht dat Drommedaa dastant un wie dea Kaufmann den Kaftan eilich übban Kopp zooch! Er waaf sich voa mich nieda, wie voa Allah, seinem Gotte.

Nu, gezz sinse begraabm; übba ihnen alln eaheept sich ne Püramiede von Sand. Wennich se eima foatblaase, dann wiad dea Lorenz ihare Gebeine bleichn, un dann könn de Reisnden seehn tun, dat hia au früha schonn Menschn geweesn sin. Sonz wüade man et gaa nich wissen un glaum tun.«

»Siehsse, du Schlawiena, da hasse also nix alz Böset getaan!« sachte de Mudda. »Kea, gezz abba maasch wech mit dich, so innen Sack!«

Un ehe er sich dessn vasaah, wuade dea Sütwint ummen Leip gepackt un innen Sack gespeaat. Er wälzte sich drinnen auffm Boodn umhea; de Mudda abba setzte sich mit ihare Fott auffm Sack, un da mussta dann stikkum am lieegn bleim.

»Kea hömma, dat sin abba wiaklich recht ausgelassne Söhnkes, dieje da hass!« sachte dea Prinz.

»Alladinks«, antwoatete se, »abba ich bin au imstande, se zu züchtign. Ach kumma da, da hamm wa nun den vieatn!«

Et wa dea Ostwint, dea in schineesischa Tracht easchieen.
»Ey hömma, so wieje angeströppt biss, kommze bestimmt aus jenna Geegent, woll!?« fraachte de Mudda. »Ich glaupte, du seiest im Gaatn det Paradieset geweesn!«

»Nee, nee, doathin flieech ich east moagn«, sachte dea Ostwint. »Moagn sin et graade hunnat Jäachen hea, seitdem ich zum letztn Ma doat wa. Gezz kommich von Schiena wech, wo ich ummen Poazellaantuam weehte, dat alle Glöckzken dranne klingltn. Untn auffa Straaße bekam de Mandarienen Senge, dat Bambusroha wuade auf ihnen zeaschlaagn, un doch waan et Beamte vom eastn biss zum neuntn Graat. Se schrien un keiftn: Viel Dank, mein vättalicha Woohltääta! Abba et wa ihnen nich eanzt damit un ich sang: Tsching, tschang, tschu! un klinglte mitte Glöckzken.«

»Kea nee, du hasse ja widda Muutwilln getrieem!« sachte de Olle. »Et is guut, datte moagn innen Gaatn det Paradieset kommz. Dat hat imma nen guutn Einfluss auf dich. Süppl damma nua tüchtich ausse Kwelle dea Weisheit un bring mich aun Fläschken vonnem Wassa mit, höasse.«

»Na guut Mudda, ich wead et nich vergessn tun«, sachte dea Ostwint. »Warum hasse denn abba mein Brüdaken Sütwint innen Sack gespeaat? Lassim Ma wacka widda raus da! Er muss mia vom Voogl Föönix vatelln; denn von ihm will de Prenzessin im Paradiesgaatn imma widda höan machn, so oft ich iha nach hunnat Jaahn widda n' Besuuch abstatte. Komm, öffne wacka den olln Sack un lassin hearaus; dann bisse meine liepzte, süüße Mudda un ich schenk dich au zwei Taschn voll Tee, so grüün un frisch, wie ich ihn am Oat un Stelle selpz gepflückt happ.«

»Hömma, abba nua um det Tees willn, un weile mein Heazns-bengl biss, weisse, willich den Sack offn machn!«
Se tat et un dea Sütwint kroch demüütich hearaus. Allein er saah ganz valeegn aus, waahscheinlich weil dea fremde Prinz zugeegn geweesn wa.

»Kumma hia, da hasse du n' Palmblättken füare Prenzessin«, sachte dea Sütwint. »Dea oll Voogel Föönix, dea einzige, dea inna Welt is, haddet mich gegeehm. Er hat mit sein Schnaabl de ganze Beschreibunk seina hunnat Jäachen reingeritzt. Gezz kann der Trulla et selpz leesn machn. ich habbet mitangekuckt, wie dat Vögelken Föönix selpz Feuja an sein eignet Nestken leechte un drinne saaß un vabrannte. So, wie ne Olsche einet Hinduus. Hu! wie de düaan Zweikzkes knistatn! Et waan fuachtbaara Rauch un Kwalm! Entzlich loodate allet hoch auf un dea olle Voogl Föönix wuade zu Asche. Nua sein Ei laach glüühnt root im Feujaken; plötzlich zeasprang et mit nem mächtich, heftich grooßn Knall, un dea junge Föönix flooch hearaus. Gezz issa dea Regent übba alle Vööglkes un dea einzige Föönix inna ganzn Welt. Er hat in dat Palmblatt, dattich dich gaap, zum Gruß anne Prenzessin n' Löchsken reingebissn.«

»So, gezz wolln wa abba easma mampfm!« sachte de Mudda dea Winde un dann hocktn sich alle zusamm un futtatn vonnem schöön gebruschltn Hiiasch. Dea Prinz saaß neehm dem Ostwind, un se wuadn bali guute Froinde.

»Ey hömma, samma«, begann dea Prinz zu kwatschn, »wat issn daz füa ne Prrnzessin, von dea so viel de Reede wa un wo lieecht eingzlich des Gaatn det Paradieset?«

»Höh, höh, dat willze wissn, nä!« sachte dea Ostwint, »wenne dahin willz, dann musse moagn mit mich reisn tun. Abba ich muss dia saagn, dat seit Aadams un Evas Zeit kein Mensch meha doat geweesn is; diese beiden kennze do woohl aussm biblischn Döneken?«

»Ja sicha dat«, sachte dea Prinz. »Alze dammalz vajaacht wuadn, vasank dea Gaatn det Paradieset inne Eade; doch behielta sein waamen Sonnschein, seine milde Luft un alle seine Heaalichkeit. De Feenkönjin woohnt dadrinne. Un doat lieecht de Insl de Seelichkeit, wo et heaalich zu weiln is. Setz dich moagn auf mein Rückn, dann willich dich mitneehm tun. Ich glaup, et wiad schonn geehn. Abba füa hoite genuch davon; denn ich will gezz Penn geehn.«

Dann ratztn se alle mittenanda. In früha Moagnstunde ea-wachte dea Prinz un wa nich weenich eastaunt, datta sich schonn h***h übba de Wölkzkes befant. Er saaß auffm Rückn det Ostwindet, dea ihn soachfältich festhielt. Se schweeptn so h***h inna Luft, dat de Wälda un Felda, Flüsse un Seen sich wie auf ner Landkaate ausnaahm.

»Guutn Moagn!« sachte dea Ostwint. »Hömma, du kannz getroost non weenich penn tun; denn auffm flachn Lande unta unz is nich viel zu seehn, wennze nich etwa Lust haabm solltes, de Kiiachtüame zu zäähln. Se steehn wie Kreidepünktkes auffm grüün Brettken da untn.«

Unta dem grüün Brettken vastanta de Felda un Wieesn, weisse.

»Et wa abba recht unhööflich, dattich mich bei deina Mudda un bei deine Brüda nich varapschiedet happ«, bemeakte dea Prinz.

»Kea hömma, wenn man pennt, is man entschuldicht«, ea-wiedate dea Ostwint. Un nun floogn se no schnella dahin; dat konnte man anne Baumwipfln dea Wälda meaken. Wennse übba ihnen hinwechgeilten, rauschtn alle Zweikzkes un Blätta. Man konnte et au an dem Meeare un den Seen meakn; denn wo imma se floogn, eahoobm sich de Welln un de grooßn Schiffken tauchtn tieef inz Wassa nieda, wie schwimmnde Schwääne, vastehsse!?

Hömma, geegn Aahmt, alz et dunklte, bootn de grooßn Städte nen prächtign Anblick daa. Balt da, balt doat eaglänztn untn de Latüchtn. Et saah graade so aus, wie wenn man sin Stückzken Papiea angezündlt hat, un nun de vieln kleen Funkn seehn tut, die Au wacka widda vaschwindn maachn, wie ne Schaa Blaagn, die aussa Schule na Hause eiltn. Dea Prinz klatschte inne Pootn; abba dea Ostwint baat ihn, dat lieba zu untalassn un sich festhaltn zu tun, sonz könnta am Ende runnafalln un an iangzein Kiiachtuam hängn bleim.

Dea Aadla übba den dunklen Wäldan flieecht zwaa leicht dahin; abba dea Ostwint flooch no leichta, weisse. Dea Kosakke auffm Zossn jaacht ungestüüm übba de Ebnen; abba in no sausnderem Galopp stüamte dea Prinz von dannen.

»Hömma, gezz kannze schonn den Himmalaja seehn!« sachte dea Ostwint. »Dat is dat hööhste Gebiage vonna Eade; un balt wean wa nun annen Gaatn det Paradieset gelangn.« Sie wandtn sich gezz etwat meha süütwäatz, un balt stieech dea Duft von Gewüazn un Blüümkes zu ihnen empoa, innen Zinkn. Feign un Granatäppl wuukzn wilt un de wilde Weinreebe truuch blaue un roote Traubm. Hia ließn sich de beidn nieda un strecktn sich im weichn Graase, wo de Blüümkes dem Winde zunicktn, alz wolltnse ihn freuntzlich willkomm heißn.
»Samma, simma gezz im Gaatn det Paradieset?« fraachte dea Prinz.

»Nee, nonnich!« eawiedate dea Ostwint. »Abba wia wean gleich doat sein. Siehsse de Felzwant doat drüüm un de grooße Hööhle, voa dea die Weinrankn wie grooße, grüüne Voahänge runnahängn tun? Doat müssn wa hinduach. Hüll dich nua gezz ma wacka fest in dein Mantlken; denn opgleich dea Lorenz hia heiß knalln tut, so isset do nua einen einzign Schritt weita eisich un aaschkalt. Dea Voogl, dea doat anna Hööhle voa-rübbaflieecht, hat dat eine Flüglken draußn im waam Somma, abba den andren drinne im kaltn Winta, weisse.«
»Un dieset is also dea Weech zum Paradies, woll?« fraachte dea Prinz. Se gingn inne Hööhle rein. Huh! wie entsetzlich kalt et da drinne wa! Do dauate et nich lange. Dea Ostwint breitete seine Flüügl aus, un se leuchtetn wie glänzendet Feuja. Welch ne wundabaare Hööhle wa dat! Mächtich grooße Kawenz-männa aus Steinblöcke, von deenen dat Wassa hearaptröpplte, hingn in seltsaam Gestaltn übba ihnen vonna Decke hearunna.
Balt wa dea Weech so eng, datse auf alln Pootn un Maukn krieechn musstn, balt so hoch un weit wie inns frein Luft. Es saah aus wie Graapkapelln mit stummen Oaglpfeifn un vasteinatn Faahnen.

»Kea hömma, wia geehn woohl den Weech det Todet zum Gaatn det Paradieset!« sachte dea Prinz.
Abba dea Ostwint eawiedate kein Woat, sondan deutete nua voawäatz. Da straahlte ihnen dat heaalichste blaue Licht entgeegn. De Steinblöcke übba ihnen lööstn sich meha un meha in Neebl auf, dea entzlich so klaa un duachsichtich wuade, wie son weißet Wölkzken im Moondnschein. Gezz umgaapse ne liepliche, milde Luft, frisch wie die dea Beage un duftent wie beije Roosn im Taale.

Sonne olle Becke zooch dahin, klaa wie de Luft selpz, un de Fischkes da drinne glänztn wie Silba un Golt; puapuaroote Aale, aus denen bei jeeda Bewegunk blaue Funkn sprühtn, spieltn untn im Wassa; de breitn Blättkes de Seeroose leuchtetn inne Faabm det Reegnboogns, un dat Blüümke selpz wa ne röötlich brennde Flamme, dea dat Wassa Naahrunk gaap, graade wie ne brennde Latüchte von dem Öle seine Naahrunk eahält. Ne feste Maamoabrücke, abba au so künztlich un fein geaabeitet, alz seise von Spitzn un Glaaspealn, füahte übba de Becke zua Insl dea Glückseelichkeit, wo dea Gaatn de Paradieset blüühte, weisse.

Dea Ostwint naahm den Prinzn auffe Aame un truuch ihn rübba. Da trällatn de Blüümkes un Blätta de töftetn Lieda aus seina Kintheit, abba so wundabaa schöön, wie keine mensch-liche Stimme zu singn veamaak.

Kea, waan et Palmbäumkee oda riesngrooße Wassaflanzn, die hia wuukxn? So saftich un grooße Bäumkes hatte dea Prinz nonnie geseehn. In langn Blumgewindn hingn da de selt-saamstn Schlinkflanzn, wie sich nua sonz auffm Rande olla Legendnbüüchsken oda sich duach deean Anfankzbuchstaahm hinduachschlingnd, apgebildet findn.

Et waan de meachwüadigstn Zusammsetzungn von Vööglkes, Blüümkes un Rankn am seehn. Im Graase dicht neehman stant ne Schaa Pfaun mit ausgebreitetn leuchtendn Schwänzn. Jau, et wa wiaklich so! Alz dea Prinz se abba anpackte, meakta, dat et keine Tieare, sondan Flanzn waan, nämmlich mächtge Klettn, die hia wie dea prächtige Schwanz det Pfaus straahltn.
Lööwn un Tiega sprangn gleich geschmeidich wie Katzn durche Heckn, die wie Blüütn det Ölbäumkes duftetn, un diese Lööwn un Tiega waan ganz zahm. Dat Waldtäupken, deean Gefieda wie de schönzte Peale schimmate, streifte mit ihan Flüglkes de Määhne det Lööwn un die sonz so scheue Anti-loope stant ruhich daneehm un nickte mittm Köppken, alz op au sie mitspieln wollte.

So, gezz kam de Fee det Paradieset: Ihare Klamottn leuchtetn wie dea Lorenz am schöönztn Tach, un iha Antlitz wa heita wie dat eina glückzlichn Mudda, wennse sich recht von Heazn übba iha Blaage freun tut. Se wa junk un lieplich, un de schöönztn Mäadken, jeedet mit nem goldnen Stean im Haa, folchtn iha.

Dea Ostwint übbagaap iha dat geschriemne Blättken vom Voogl Fhönix, un ihare Klüüsn straahltn vor Froide. Se naahm den Prinzn beije Poote un füahte ihn in iha Schlössken, dessn Wände wie dat prächtichste Tulpmblatt, dat man geegn de Sonne hält, leuchtetn. De Decke selpz wa n' grooßet, strahlndet Blüümken, un je länga man reinglotzte, desto tiefa easchien iha Kelch. Dea Prinz traat anz Fenstaken un saah duach de Scheibe. Da eablickte er dat Bäumken dea Eakenntnis mitte Schlange, Adam un Eva standn fast nackich, nua mittn Blättken geströppt dicht daneehm.
»Sinse denn nich vatrieem woadn?« fraachta.

De Fee lollte un sachte ihm, dat de Zeit auf jeede dea Scheibm iha Bildken eingebrannt haabe; abba dat sein nun keine soichn Bilda, wie man se sonz zu seehen fleechte. O nee hömma, et sei Leehm da drinne. De Blätta un Bäumkes beweechtn sich, un de Menschn kaam un gingn wie innem Spieeglbilde, weisse.
Dea Prinz saah duach ne andre Scheibe un eablickte doat Jakopz Träumken vonna Himmlsleita, un all de Englkes schweeptn mit grooßn Flüüglken auf un nieda. Jau, allet, wat bishea auffa Welt gescheehn wa, leepte un beweechte sich auf diesn Glaasscheibm; so künztliche Gemäälde konnte alladinkz nua de Zeit einbrenn tun.

De Fee lollte un füahte ihn in sonnen grooßn, hoohn Saale, dessn Wände duachsichtige Gemäälde zu sein schien, auf deenen ein Antlitz imma schöna un töfta wa alz dat andre. Ne unzäählige Schaa Seeliga wa drauf daagestellt; se lächltn un sangn, un alle ihare Stimmen vaeinichtn sich zu nea einzign entzücknden Mellodie. De allaobastn Visaagn waan so kleen, datse kleena aussaahn alz de kleenzte Roosnknospe, die nua duachn Pünktken angedeutet is. Mittn im Saale stant son großet Bäumken mit runnahängnden üppign Zweikzken; grooße un kleene goldne Äppl hingn wie Applsien zwischn de grüün Blättken. Dat wa dea Baum dea Eakenntnis, von dessn Frucht Adam un Eva gefuttat hattn. Von jeedm Blättken tröpplte son schimmanda roota Tautroppm; et wa, alz heulte dat Bäumken blutige Träänkes.

»Soo, gezz wolln wa in dat Böötken steign«, sachte de Fee, »un dann auffm Wassa einige Eafrischungn genießn. Dea olle Kahn schaukelt zwaa, beweecht sich abba nich vonna Stelle; allein alle Lända vonna Welt weadn an unsren Klüüsn vorübba-gleitn.«

Hömma, et wa waahlich n' meachwüadiga Anblick, de ganze Küste in Bewegunk zu seehn. Et kamen de hoohn, schnee-bedecktn Alpm mit Wölkzkes un dunkln Tannbäumken; dat Alphoan eaklang tief weehmüütich, un dea Hiate joodlte lollich im Taale. Dann neichten de Banaanbäumkes ihare langn, hängnden Zwaige übba den olln Kahn nieda, koohlnschwatte Schwääne schwamm auffm Wassa, un de seltsaamztn Tieare un Blüümken zeichtn sich am Uufa. Et wa Australjen, dea fünfte Weltteil, dea mit ne Aussicht auf seine blaun Beage voarübbaglitt. Hömma, man höate Au den Gesank dea Priesta un saah den Tanz dea Wildn beim Schalln dea Trommln un dea knöchanen Posaunen. De Püramiedn Äägüptenz, die biss inne Wolkn raachtn, umgestüazte Säuln un Sphinxe, halb im Sande begraam, zoogn vorübba. De Noatlichta flammtn übba den Gletschan dea Polaalända; kea, dat waan Feujaweak, dat niemand nachaahm konnte, vastehsse!? Dea Prinz wa glückz-seelich un er saah no hundatma meha, alz wa hia vatelln tun.

»Samma, daafich imma hia bleim tun?« fraachte dea Prinz.

»Ja weisse, dat hänkt ganz von dich selpz ap«, antwoatete de Fee. »Wenne dich nich wie einzt Adam vonne Vabootn gelüste valeitn lässt, daafsse füa imma his bleim tun.«

»Och, ich wead de Äppl auffm Bäumken dea Erkenntnis gewiß niemaalz berüahn tun!« eawiedate dea Prinz. »Hia sin ja tausnde von Früchtn, die ebentso schön un töfte sin wie jenne.«

»Prüufe dich easma selpz un bisse nich staak genuch, so keahre mittm Ostwint, dea dich heagebracht hat, widda um. Er fliecht gezz zurück un kommt east nach hunnat Jaahn widda. De Zeit wiad dia zwaa hia so wacka vageehn, alz sein et nua hunnst Stündkes; abba füa Vasuuchunk un Sünde isset do ne lange Zeit, weisse. Jeedn Aahmt, wennich mich von dia trenn tu, mussich dia nämmlich zuruufn: ›Komm wacka mit! komm bei mich bei!‹ Ich muss dia au mitte Flosse winkn, abba du sollz mich nich folgn machn. Bleibe ja zurück un geh nich mit; denn mit jeedm Schritt wiad dein Valangn wackxn. Du gelankz in den Saal, wo dat Bäumken dea Eakenntnis is; ich ratze unta seine duftign, hearaphängnden Zwaige. Du wias dich übba mich boign, un ich muss dich anlächeln tun; un sobalt du mich nen Knüutscha auffe Schnüss drückz, vasinkt dat Paradies tief inne Eade un is füa dich füa imma valooan. Dea schaafe Wint dea Wüüste wiad dich umsausn; dea kalte Reegn aus deine Häakes troppm; Kumma un Soage weadn dein Eapteil sein tun.«

»Hömma, ich bleip hia!« sachte dea Prinz. Da knuutschte ihn dea Ostwint auffe Stian un spraach:
»Kea, sei Ma staak, dann treffn wa hia na hunnatt Jaahn widda zusamm. Leebe woohl! Leebe woohl!«

Er breitete seine grooßn Flüglkes aus; se glänztn wie dat Wettaleuchtn inne Eantezeit oda wie dat Noatlicht im Winta, weisse. »Leebe wohl un mach gut hömma!« riefn de Blüümkes un Bäumkes. Stöache un Pelikaane floogn in langn Reihn wie flattande Bända mit ihm un gaabm ihm dat Geleit biss zua Grenze det Gaatns.
»Soo, gezz beginn wa unsre Tänze«, sachte de Fee, »un zum Schluss, graade bei Sonnuntergank, weadich mit dia schwoofm. Wiasse dann höan, dattich dia zuruufe: ›Folge mia!‹ so marret ja nich! Hunnat Jäachen lank mussich et gezz jeedn Tach widdahooln machn, abba nach jeedm Sieech übba dich selpz gewinnze meha Kraft, un zuletzt denksse gaanich meha dranne. Hoite aahmt geschieht et zum eastn Ma. So hömma, gezz habbich dich gewaant, höasse.«

Darauf füahte ihn de Fee in nen grooßn Saal von weißn, duachsichtigen Lieljen, deeren gelbe Staupfäädn ne kleene goldne Haafe bildetn, die mit son Saitenspiel un Flöötenton eaklang. De schööztn Schicksn, in wallnden Fummln gekleidet, dat de anmuutign Glieeda hinduachschimmatn, schweeptn im Schwoofe auf un ap un trällatn dazu, wie heaalich et sei zu leehm, un datse niemalz steam wüadn un dea Gaaten det Paradieset eewich blüühn weade.

Dea Lorenz ging gezz au langsam unta; dea ganze Himml wuade ein Lichtameea, dat den Lieljen den Schein dea heaalichstn Röösken vealieh. Dea Prinz süpplte vonnem schäumden Wein, den de Määdkes ihm dareichtn un er füühlte ne Glückzseelichkeit wie nie zuvoa. Er saah, wie dea Hintagrunt det Saals sich öffnete: dat Bäumken dea Eakenntnis straahlte in sonnem Glanze, dea ihm de Klüüsn blendete; ein sanfta, süüßa, von doather eaklingnda Gesank eainnerte ihn anne Stimme seina eignen Mudda, un ihm waar, alz opse sänge: »Mein Blaach, mein geliebtet Blaach!«

Nun winkte de Fee un rieef zäatlich: »Folge mia! Höasse, folge mia!« Un er stüazte iha nach un veagaaß sein Vasprechn, veagaaß et schonn am erstn Aahmt, un se winkte un lächlte. Dea gewüazige Duft rinkzumhea wuade stäska, de Haafn klangn imma lieplicha un et wa, alz op Milljoon lächlnda Köppe im Saale, wo dat Bäumken wuukz, ihm zunicktn un sängn: »Man muss allet kenn lean, dea Mensch is dea Heaa vonne Eade!«

Un keine bluutign Tränken waan et meha, die vonne Blättas det Bäumkes dea Eakenntnis runnafieeln, nee hömma, lauta roote, funklnde Steane schieen et sein zu tun,
»Folge mia! Gezz folge mia!« klangn de beebmden Tööne un bei jeedm Schritt branntn de Wangn det Prinzn heißa, woogte sein Bluut heftiga.

»Ich muss!« sachta, »et is ja keine Sünde, kann keine sein! Weshalp de Froide un Schönheit nich folgn zu tun? Nua seehn willich, wiese Penn tut! Wennich mich nua nich hinreißn lasse, sie zu knuutschn, dann is nix valooan un dat tue ich gewiß nich. Ich bin staak un haabe nen festn Willn.«

Un de Fee waaf iha strahlndet Gewant ap, booch de Zweaige zurück, un im näästn Aunblick wase darin vaschwundn.
»Ich happ nonnich gesündicht«, sachte dea Prinz, »un weade et au nich machn tun.« Abba er booch do de Zwaige aussenanda: da laach se un ratzte schoon, so liepreiznd, wie et übbahaupt nua de Fee det Paradieset sein kann. Se lächelte inne Träum-kes; er boichte sich übba se un saah Tränkes zwischn ihan Augnwimpan beebm.

»Samma, plääasse übba mich?« flüstate dea Prinz. »Och Kea, hoil do nich, du heaalichet Weip! Gezz begreifich east dat Glück det Paradieset; et geht mich duach Maak un Bain, duachströomt mein Bluut un eafüllt meine Gedankn; ich fühle de Kraft det Cheaubs un ewiget Leebm in mein iadischn Köapa. Möoge ewige Nacht mich umfangn, son Minütken wie dieset is Reichtum genuch!«
Un er knuuschte de Tränkes von ihan Döppm; seine Schnüss berüahte de iharige.

Da krachte ein Donnaschlag, ein Donnerschlach, so laut un schreckzlich, wie niemand je gehöat hatte, un allet stüazte zusamm: de schnukklige Fee un dat Paradies vasankn; et sank tief un imma tiefa. Dea Prinz saah et inne schwatte Nacht vasinkn; wie son kleena schimmenda Stean leuchtete et nonne Waile in weita Feane. Todeskälte duachschauate seine Glieda; er schloß de Klüüsn un laach ne lange Zeit wie tot da.

Dea kalte Reegn schluuch ihm inne Fresse, schaafa Wint bliees um sein Köapa, so dat ihm entzlich de Besinnunk widdakam.
»Kea, wat habbich nua getaan!« seufzta. »Ich happ gesündicht wie Adam, jau gesündicht habbich, so dat dat Paradies voa mia vasunkn is!«

Er öffnete de Döppm; den Stean in weita Feane, den Stean, dea wie dat vasunkne Paradies leuchtete, saahra noch – et wa dea Moagnstean am Himmlke. Er richtete sich auf un befant sich innem grooßn Wäldken dicht beija Hööhle dea Winde, un de Mudda dea Winde saaß neehm ihm. Sie saah zoanich aus un eahoop drohnt den Aam.

»Hömma, gleich am eastn Aahmt!« sachte se. »Jau, dat dachtich mia woohl. Wäasse einz meina Blaagn, so müsstesse gezz innen Sack rein.«

»Da solla au reinkomm tun«, sachte dea Toot. Et waan staaka, olla Seega mit nea Sense inne Poote un mit grooße, schwattn Flüglkes.

»Innen Saach solla geleecht weadn, abba nonnich glaich. Ich wead ihn nua kennzeichnen machn un lass ihn dann nonne Waile auffa Eade umheawandan, seine Sündn büüßn un guut un bessa weadn. Ich komm eima ganz unvahofft rum, wenna et am weenichstn vamuutn tut, dann leech ich ihn innen schwattn Saach, nehme diesn auf mein Kopp un flieech zu den Steanen empoa. Au doat blüüht n' Paradiesgaatn. Un wenna guut un fromm is, daafa doat eintreetn. Is abba sein Dichtn un Trachtn bööse un sein Heaz no volla Sünde, dann vasinkta mit dem Saage tiefa, alz dat Paradies gesunkn is, un east nach tausend Jaahn hoolich ihn widda, damitta entweeda no tiefa sinke oda auffn funklnden Stean doat oohm vasetzt weade.«

Un de Moraal det Mäachens is:

Höasse un vasprichsse wat, dann musse et au haltn tun, un wenn nich, dann kommt dich dea Deibl inne Kwääre, packt dich beije Hammlbeine un deine Fott hat Kiiames. Er vabannt dich nach nea Proobezeit vonne Eade un du daafs eas widda zurück, wennze dat tuhs, watte imma vasprochn hass, also datte fromm un gut biss, weisse.

ENDE

Adresse

Klosterstr
Wanne-Eickel
44625

Benachrichtigungen

Lassen Sie sich von uns eine E-Mail senden und seien Sie der erste der Neuigkeiten und Aktionen von Mäachen auf Ruhrpottisch erfährt. Ihre E-Mail-Adresse wird nicht für andere Zwecke verwendet und Sie können sich jederzeit abmelden.

Teilen