10/04/2026
Μοιραζόμαστε μαζί σας αποσπάσματα από το διήγημα «Χωρίς Στεφάνι» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, που διαβάσαμε με τους αγαπημένους μας παππούδες και γιαγιάδες στη Στέγη Θαλπωρή, στη Λευκωσία.
Στο άκουσμα του ονόματός του, οι αγαπημένοι μας ενθουσιάστηκαν και θυμήθηκαν κι άλλα έργα του — «Η Φόνισσα», «Η Σταχτομαζώχτρα», «Το Μοιρολόι της Φώκιας».
Επιλέξαμε το συγκεκριμένο διήγημα λόγω των ημερών. Η Χριστίνα, μια δασκάλα που ζει στην Αθήνα στα τέλη του 19ου αιώνα, ενώ προετοιμάζεται πυρετωδώς για το Πάσχα, διστάζει να πάει στην εκκλησία και παρακολουθεί από το παράθυρο την περιφορά του Επιταφίου. Μόνο στη δεύτερη Ανάσταση βρίσκει το θάρρος να βρεθεί στον ναό.
«Εις τας Αθήνας, ως γνωστόν, η πρώτη Ανάστασις είναι για τες κυράδες, η δευτέρα για τες δούλες. Η Χρηστίνα η Δασκάλα εφοβείτο τας νύκτας να υπάγη εις την Εκκλησίαν, μήπως την κοιτάξουν, και δεν εφοβείτο την ημέραν, να μην την ιδούν. Διότι αι κυράδες την εκοίταζαν, αι δούλες την έβλεπαν απλώς. Εις τούτο δε ανεύρισκε μεγάλην διαφοράν.»
ΧΩΡΙΣ ΣΤΕΦΑΝΙ
Κοινωνικό διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, που πρωτοδημοσιεύτηκε στις 24 Μαρτίου 1896 στην εφημερίδα Ακρόπολις του Βλάσση Γαβριηλίδη. Εκτυλίσσεται στην Αθήνα στα τέλη του 19ου αιώνα, με ηρωίδα μια κατατρεγμένη δασκάλα, τη Χριστίνα, θύμα του πελατειακού κράτους (δεν υπήρχε τότε μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων) και του εραστή της. Ο Παπαδιαμάντη μας παρουσιάζει, επίσης, μια ολόκληρη κοινωνική ομάδα -τις δούλες και τις παραμάνες- στις μεγάλες στιγμές της Ανάστασης και τάσσεται υπέρ της καθιέρωσης του πολιτικού γάμου!
Πηγή: https://www.sansimera.gr/anthology/11
© SanSimera.gr
