02/12/2024
Δήλωση Καλλιτέχνη
Αυτό το έργο γεννήθηκε στη σκιά της πανδημίας του COVID-19, μια εποχή όπου το συλλογικό άγχος και η απομόνωση διείσδυσαν στη ζωή μας, αναδιαμορφώνοντας την κανονικότητα. Το έργο τέχνης—ένα ασπρόμαυρο αυτοπορτραίτο μέσα σε μια μπανιέρα—αντιπροσωπεύει τη μοναξιά και την ευαλωτότητα που πολλοί ένιωσαν αλλά δυσκολεύτηκαν να εκφράσουν. Στην αφηρημένη αυτή απεικόνιση, η παραμορφωμένη φιγούρα αντικατοπτρίζει τον τρόπο με τον οποίο η κατάθλιψη διαστρεβλώνει την αυτοαντίληψη, δημιουργώντας ένα χάσμα μεταξύ του ποιοι είμαστε και του πώς αισθανόμαστε ότι είμαστε.
Η ωμή δήλωση που συνάντησα κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου—ότι η κατάθλιψη μπορεί να είναι «χειρότερη από τον καρκίνο»—με άγγιξε βαθιά. Η κατάθλιψη, σε αντίθεση με τη σωματική ασθένεια, συχνά κρύβεται, αγνοείται ή παρεξηγείται από την κοινωνία. Ενώ ο καρκίνος αντιμετωπίζεται με φόβο και επείγουσα φροντίδα, οι ψυχικές ασθένειες, που είναι εξίσου εξουθενωτικές, συχνά απορρίπτονται ή υποτιμώνται. Η κατάθλιψη, σαν μια αργά κινούμενη σκιά, έχει τη δυνατότητα να διαβρώσει τη θέληση και την ταυτότητα ενός ατόμου, και όμως είναι από τις πιο δύσκολες ασθένειες να αναγνωριστούν και να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά.
Μέσα από αυτό το έργο, επιδιώκω να δημιουργήσω έναν χώρο για ενσυναίσθηση, κατανόηση και ευαισθητοποίηση. Η κατάθλιψη δεν φωνάζει πάντα δυνατά. Μπορεί να κρύβεται πίσω από χαμόγελα, σε ήσυχα δωμάτια και στις σιωπές που κουβαλάμε όλοι μας. Με το να απαθανατίζω τον εαυτό μου μέσα σε μια μπανιέρα—έναν οικείο, ευάλωτο χώρο—στόχος μου ήταν να αντικατοπτρίσω το παράδοξο του να νιώθεις απομονωμένος σε έναν κόσμο γεμάτο ανθρώπους, ανίκανος να απλώσεις το χέρι ή να εξηγήσεις τι συμβαίνει κάτω από την επιφάνεια.
Η κοινωνία συχνά δεν βοηθά. Το στίγμα, η έλλειψη κατανόησης και οι περιορισμένοι πόροι δημιουργούν εμπόδια, κρατώντας τους ανθρώπους μακριά από τη βοήθεια που χρειάζονται. Η ψυχική υγεία αντιμετωπίζεται ως δευτερεύουσα, κάτι που μπορεί να περιμένει, κάτι που θα «περάσει». Αλλά η κατάθλιψη είναι ύπουλη. Χωρίς αναγνώριση και υποστήριξη, μπορεί να καταβάλει ακόμα και τους πιο δυνατούς.
Σε όσους παλεύουν, λέω αυτό: βρείτε στιγμές, όσο μικρές κι αν είναι, που σας αγκυροβολούν στο παρόν. Αναζητήστε ασφαλείς χώρους—μέσα από έναν φίλο, έναν θεραπευτή ή μια δημιουργική διέξοδο. Η κατάθλιψη μπορεί να θολώσει την πραγματικότητα, αλλά υπάρχει ελπίδα στη σύνδεση, στη διήγηση της ιστορίας σας, στο να βρείτε έστω και ένα άτομο που θα σας ακούσει.
