16/03/2024
Donderdag jl. mocht ik nog eens, dit keer voor Femma Sellewie en en Femma d'Annekes uit Deerlijk, mijn theatermonoloog "Geef mie nen dag" brengen. Ik ben stilletjesaan aan mijn twintigste voorstelling toe, en ik moet eerlijk toegeven: de sleur zit er nog steeds niet in! Ik blijf er blijkbaar in slagen, gelukkig maar, om mijn publiek te boeien en hen mee te nemen in mijn verhaal. Ze worden er soms muisstil van en kunnen ook hartelijk lachen om de mopjes die erin steken of de interacties die ik aanga met mijn publiek.
In Sint-Lodewijk waren ook heel wat bezoekers van buiten de Femma-organisaties aanwezig, zodat we toch makkelijk een dikke 60 bezoekers mochten verwelkomen. Mooi...!
Zelfs de burgemeester van Deerlijk was aanwezig en was gul met zijn complimenten!
Maar de mooiste opmerking die ik kreeg was van een dame (om en bij 75 jaar, denk ik) die me achteraf benaderde en op misschien zelfs wat theatrale wijze zei: "Mijnheer... (heel ernstig) mag ik, als op rust gestelde verpleegster, u werkelijk feliciteren met de wijze waarop u dit thema (waarop toch nog altijd wat taboe rust) naar voor hebt gebracht? U krijgt mijn oprecht en écht gemeend respect! Dank u wel!"
Ik moet zeggen: ik was er toch een beetje van mijne melk van! Tijdens de voorstelling had ik haar wel zien zitten, soms bevestigend knikkend bij het herkenbare, af en toe eens met een glimlach, maar steeds alert en uitermate aandachtig. En dan op die manier van zo iemand dit compliment krijgen... ja, het deed me wat.
En het deed me vooral beseffen: zolang het kan ((= zo lang ik ertoe verzocht wordt), wil ik hier graag mee doorgaan, en wil ik met mijn verhaal de mensen blijven beroeren... blíjven ergens een positieve noot brengen... blíjven courage wensen. (Misschien klinkt dit ijdel, maar 't zal me worst wezen... Foert!)