Stories by Mabel

10/06/2020

Lobby met ons mee! Schrijf met een klik op de knop een brief naar de GEES en ministers en help ons een einde te maken aan de onduidelijkheid waar onze koppels en de hele trouwsector mee te kampen hebben. En ja, delen is welkom!

Vraag jij je af of corona jouw huwelijk zou durven verstoren? We houden jullie in onze liveblog zo goed mogelijk op de hoogte.

23/01/2019

ENGAGED // Toen Stories by Mabel vijf jaar geleden nog een baby was (lees: we hadden net een logo en moesten de website nog online gooien) … kregen we wel de kans om deel te nemen aan de moderne trouwbeurs Engaged in Delft. Ik herinner me als de dag van gisteren hoe ik het verhaal van persoonlijke huwelijksceremonies ging uittesten op échte lovebirds, bloednerveus en al. (…) Volgende week komt Engaged ein-de-lijk naar Antwerpen en wij willen niks liever dan jullie gezichten zien. Dus overtuig je verloofde, of nodig je getuige uit of neem je m**s onder de arm en kom af! x. Mabel. Engaged

https://www.engaged.nl/programma-antwerpen

Send a message to learn more

10/12/2018

ONS HUWELIJK // driehonderd zesenzestig dagen geleden zegde ik ja tegen Steven. Hij werd mijn man. Want mijn liefde, die was hij al. Hij en ik kondigden aan dat we zouden trouwen in drie aparte delen, maar een jaar later weet ik nog steeds niet goed hoe we deel twee en drie even memorabel kunnen maken als dat aller- allereerste deel. Dat deel waarin mijn bomma en mijn zus tekenden als mijn getuigen. Dat eerste deel waarbij we een intieme groep verzamelden op een afgelaten plek in Mechelen. Dat eerste deel waarin onze familie en vrienden uren tafelden en ons speech na speech verrasten. (…) Het was ijskoud op negen december vorig jaar, maar ik had het nooit warmer dan toen. Behalve dan toen Inbeeldmetfloor ons verhaal in bewegend beeld bracht. Duik er gerust even in onder, kijk hoe dik tranen kunnen vallen, hoe beestig hard armen de lucht in kunnen gaan, hoe ons gezin versmolt als vlokjes sneeuw... en hoezeer een vrouw van vele woorden haar man verraste met … 'na, nana, nana, nananana, boy you make me dance'. x. Mabel


PS. de afgelopen dagen vertelde ik beeld na beeld ons verhaal op Instagram - eeuwige dank aan Melissa Milis Photography om ons verhaal vast te leggen op weergaloze wijze.

Ik draag jouw hart In mijn hart Na vijftien jaar Slapeloze nachten Jaren met radiostilte Vallen en opstaan En apart heel klein zijn   Ik draag jouw…

25/10/2018

INTERVIEW // we vertellen aan al wie luisteren wil : afscheid nemen kan anders. Afscheid nemen van iemand is bikkelhard. Het maakt ons als mens en ja, het kraakt ons ook. Dus laat ons gaan voor een afscheid dat persoonlijk, memorabel en authentiek is - want bij god een mensenleven dat moet gevierd. Toch? Waarom we daarvan doordrongen zijn kan je lezen in Knack. Pic by

http://www.storiesbymabel.be/downloads/StoriesByMabel_AndersRouwen_%20Mensen-krijgen-nood-aan-een-ander-soort-afscheid_KnackWeekend.pdf

18/07/2018

BOSSY // wij mochten haar en haar Nigel trouwen op z'n mooist en ondervonden hoezeer Dorien er eentje is met pit en bergen lef. Wij zijn fan van haar pen, en dan vooral van haar gloednieuwe magazine Bossy. Dit eerste magazine voor vrouwelijke ondernemers is voor ons een must read! Go and check it out. x. Mabel

Bossy is Belgiës eerste magazine voor vrouwelijke ondernemers met inspiratie voor ‘t leven op én naast de werkvloer. http://thndr.me/hQz8J6

05/07/2018

IN. EN UIT // mijn tante sakkerde recent een beetje. 'Zeg, er is ook leven buiten Instagram.' Ouch - ik besefte dat het hier op deze pagina bijna even stil bleef als ergens in de Stille Kempen en dus nam ik me voor om jullie even te verblijden met wat lawaai. Lees: een update.

Lieve allemaal, de afgelopen tijd was KABOEM. Grensverleggend. Bijzonder. Bigger. Bolder. Damn. (...) We zijn vandaag een team van vier full-time sprekers en man, ik ben serieus stekezot van Ine, Melanie en Rik. Onze allernieuwste vertellers knallen van verhaal naar verhaal en ik ben zó vreselijk blij dat ze er zijn (chestbump!). Katrien deed op haar b***t haar 1e ceremonie (yay!) en Steven verteerde de ###-ste kwartaalafsluiting (vuisje!). En Ine? Wel die bleef mijn rots, niet in het minste omdat ze nu ook zorgt voor supersonisch snelle opvolging van mails en een strakke planning van de agenda. Ikzelf schreef zo een beetje van 's morgens tot 's nachts aan een recordaantal verhalen, zette memorabel mooie feesten neer en vulde onze 2019 agenda alvast overvol. Ik ademde ook af en toe, wanneer Steven me zei : " ademen schat".

De afgelopen maanden en weken waren belachelijk (te) druk. Dat zeg ik niet klagerig en met een halve snik. Dat zeg ik omdat ik mezelf heb voorgenomen om het nooit, nimmer nog zover te laten komen (maar daarover later meer). Zelfreflectie, het is me wat.

De afgelopen tijd werd bovenal gedomineerd door de meest bijzondere mensen. Collega leveranciers die staan als een huis. Maar ook zo van die koppels die onder de huid kruipen. Die bloot gaan in een vragenlijst. Die verdrietig én boos worden aan onze tafel, omdat er stoelen leeg zullen blijven. Die (semi) chill wachten op een antwoord, want het vertrouwen is sky high. Die ons laten armworstelen met hun familie en ons op de schoot zetten van hun ouders.

Wanneer ik jullie vandaag wat schrijven mag, dan gaat dat met de glimlach, kleine oogjes, maar ook een hoofd vol zuurstof. It's fine. We are bloody mighty fine. En ja, ik beloof spoedig wat meer te laten zien van al onze verhalen. Al was het maar omdat er ook leven is buiten Instagram. x. MABEL

PS. We stonden vorige week in de krant. Want we doken onder in afscheidsceremonies. Ik vertel spoedig meer, maar tot die tijd: check het werk van Kimberly Table stories. She truly gets it.

PIC

18/05/2018

RIK | ik googelde hem (dat doe ik heel af en toe wel eens ja) en ik vond alleen een troebel fotootje van een man in een motokostuum. Hij leek wel een soort ridder, maar dan gehuld in leder. Zijn kuit draagt een scheepsanker in inkt en toen ik vroeg vanwaar dat anker zei hij droogweg : “dat is voor Marie-Lou, want ik reis rond, maar Marie-Lou is mijn anker”. Ik glimlachte stilletjes, want ik wist stiekem al dat Mary-Lou drie is en haar papa Rik schrijft verhaaltjes voor haar.

Ik leerde dat hij gek is van motors en er menige landsgrens mee overstak. Hij bezit een scherpe pen, een warme stem en al grappend zegt hij dat hij lichtjes lispelt wanneer hij op ‘zijn gemak is’. Hij schrijft de coolste dingen voor grote bedrijven en sinds kort schrijft hij dus ook bestsellers voor jullie. (...)

SAMENGEVAT : Welkom mister. Welkom Rik! You truly are our person. X. Mabel.

(nog wat meer weten? Duik dan effe onder in zijn paspoort)
-----------------------------------------
RIK WORDT INTENS GELUKKIG VAN:

Een tekst die klopt. Als in: die een hartslag heeft. Een beat waarvan je bij de intro al dénkt dat hij stevig van zijn paretten geeft, maar die z’n crescendo eigenlijk pas ontvouwt lang nadat de ogen van de pagina gleden.

Merken dat de kalkoen gelukt is. Niet aan de thermometer. Niet aan het korstje. Niet aan het sappige vlees. Eerder aan de stilte aan tafel, gevolgd door een applaus van vrolijk kletterend tafelzilver waarin pretlicht weerkaatst.

Wanneer Mary-Lou (3) mij in het parkt meetroont naar de grote glijbaan, ziet dat deze bezet is door een leger lagere schoolkinderen en even inhoudt aan de voet van het monster. Hoe ze dan een kneepje in mijn hand geeft en wacht op mijn kneepje terug. Hoe ze pas dán ten oorlog trekt.
En die winnaarsblik wanneer ze uit zijn muil in mijn armen glijdt.

Een pak frieten (groot, américain) van frituur LO in Sint-Anneke opeten in de Ford Focus van mijn vader. Hoe de damp op de voorruit de wereld dan toedekt terwijl wat van waarde is kraakhelder wordt in onze stilte.

In bed liggen na een spannende reis, mijn lief heel even horen snurken en dat dan helemaal niet meer merken. Gerust zijn, terwijl ik de wereld zijn normale ritme gun.

Een lied horen waarvan je denk dat dat eigenlijk wel op je begrafenis zou mogen spelen. Je erdoor laten ontroeren. Ontvoeren. En dan beseffen hoe gezond je nog bent. Hoe gelukkig.

Raampje omlaag.
Volume omhoog.
Rechtervoet het m***e in.

Plannetjes hebben. Boeken vol, decennia oud en de eeuwigheid achterna.

Pretlicht dat kruist met andermans vonk, waarop er in je buik een vuurtje opflakkert.

Het kindje Jezus.

Dude, nee. Ik bedoel: het in zoutdeeg gebakken kindje Jezus dat ik als kleuter (lelijk!) inkleurde en dat elk jaar toch tot boven in de kerstboom van m’n ouders fladdert.

Zaken als deze opschrijven.

RIK GROMT WANNEER:

Ik lekker eet.

Grommen ook positief mag zijn.

Meligheid mijn keel in wordt geduwd.

Een hart zwart blijkt.

Macht misbruikt wordt.

Kinderen pionnen zijn.

Mensen gekortwiekt worden.

Zombies de meerderheid uitmaken.

07/05/2018

MÉLANIE | ze is zeven letters lang en ze leeft bewust. Tenminste, dat zien wij telkens wanneer ze binnen wandelt met een blik die nieuwsgierig de kamer rond danst. Mélanie hoort en onthoudt de juiste dingen, zelfs - of zeker – degene die niet verteld worden. Die details maken het verschil voor haar: grappig of droevig, altijd raak. Als 29-jarige verhalenverteller houdt ze ervan net genoeg woorden te verzamelen en aaneen te rijgen tot ontroerende zinnen. Haar honger naar verhalen is ontembaar. En boy, wat houden wij van haar gevoel voor stijl en haar neus voor mooie dingen. (...) Met Mélanie vonden we er eentje die we ten oorlog zouden sturen voor ons, want wat ze lief heeft, dat verdedigt ze met hand en tand. Dat zien we haar doen voor de twee kleine jongens die haar leven pittig houden, maar ook voor elke komma die ze op papier zet. Want jongens toch, wat houdt zij van taal. Van schrijven. Van mensen. Van jullie dus. En wij? Wij zijn verd*mde blij dat ze ons team verhalenvertellers verrijkt. SAMENGEVAT: welkom lieve Mélanie! x Mabel & team

PS. dank je wel Frankie and Fish voor de zalige beelden van ‘onze’ Melanie - we gooiden haar recent in het diepe tijdens een Brunch with Mabel sessie en zagen dat het goed was...

----------- (nog wat meer weten? duik onder in haar paspoort of volg ons op Instagram!)

MÉLANIE WORDT INTENS GELUKKIG VAN : een goed gesprek, belachelijk uitgebreide brunches en onverwachte vlinders in de buik wanneer ik over heuvels rijd. Of van een lekker ouderwetse postkaart in de bus en een ongeplande picknick in het park. Uitslapen vind ik ook heel fijn, maar enthousiaste kinderarmpjes rond m'n nek maken veel goed. Massages voor het slapengaan maken me blij, net als blote voeten op de yogamat, verse bloemen en een barbecue met fijne mensen. O, en ik hou ook van lange wandelingen en een leeg hoofd, de geur van verse koffie en oude boeken, én van reizen en thuiskomen.

MÉLANIE GROMT WANNEER : het regent of ik de slaap maar niet kan vatten. Of wanneer het trappelen van ongeduld te lang duurt, medeweggebruikers gekke dingen doen en papieren zakdoeken mee de wastrommel in duiken. Maar ook van macho's en rotte avocado's word ik niet vrolijk. En indigesties zijn gewoon stom.