26/02/2024
Ik ben gegaan waar ik nog niet was geweest.
In de donkere tijden van mezelf, mezelf gezien als nooit tevoren. Laat staan dat ik me bewust was van de zwaarte die ik meedroeg doorheen het leven heen. Hoeveel leiden kan een mens verdragen hoeveel leiden kan een mens vasthouden.
Zo dankbaar ben ik voor de weg die mag gaan, voor de mensen rondom mij die me steunen die me richting geven. Voor de kleine dingen van elke dag. Voor de nacht en de morgen, voor de zon en regen. Voor het nieuwe begin altijd weer. Ik ben daar waar ik nog nooit ben geweest aangekomen, dicht bij mezelf in mijn hart dat bloeit en openstaat om te geven en te ontvangen. Maar vooral om gevoeld te worden. Ik hoef nergens meer heen ik ben thuis bij mezelf. Ik ben gesprongen in de diepte om daar alles achterlatend mezelf terug te vinden.
Het risico dat niemand me nog graag gaat zien, het gevoel van afgewezen te worden aanvaard, het leven mijn leven durven opnemen, en de last van angst achterlatend. Hoeveel heb ik meegedragen, hoeveel en hoelang heb ik me ontzegd van dat wat werkelijk ik ben. Mijn hart gevonden, de brug geslagen tussen durf en openen. Tussen loslaten en toelaten, tussen wantrouwen en vertrouwen.
Dankbaar voor de wereld van het plantenmedicijn dat diep mijn werkelijke ik laat zien. De verbinding tussen zijn en niet zijn. Het magische van de deva’s , het geheim van het goddelijke dat ons leidt en verbind, dat de deur opent naar binnen.
Ik ben er klaar voor, ik voel me zuiver, ik voel me geheeld.