Hasselt Filmmagie

08/03/2020

08/03/2020

Di. 10 maart 20u. in KINEPOLIS HASSELT:

Judy Rupert Goold

"Je bent net zo erg als al die anderen in deze nepshowbizz", schreeuwt een door Renée Zellweger vertolkte Judy Garland haar veel jongere vijfde en laatste echtgenoot toe in een Londense hotelkamer. Als er één afdronk valt te determineren in de biopic Judy dan is het wel dat de loopbaan van de als Frances Gumm geboren Judy Garland vol was met desillusie en verborgen leed. Toen de nog puberende Garland werd uitverkoren voor haar doorbraakrol in The Wizard of Oz werd ze gemuilkorfd. Ze was niet de mooiste en de knapste meid, zo vertelde producent Louis B. Mayer haar, maar ze had een gouden stem.
Garlands leven werd getekend door verslavingen, mislukte huwelijken, depressieve periodes en wereldfaam met een verstikkende schaduwzijde. Ze trouwde zoals gezegd vijf keer en kreeg van twee echtgenoten drie kinderen, van wie Liza Minelli de bekendste is. Als we de lezing in deze verfilming door Rupert Goold moeten geloven werd ze als tiener al aan de dieetpillen en slaapmiddelen geholpen. Victor Fleming kon immers geen Dorothy gebruiken die zichtbaar dikker werd in de familiefilm. Judy was 'the girl next door' maar moest enorme offers brengen om het succes te bereiken dat haar ten deel viel.

29/02/2020

Di. 3 maart 20u. in KINEPOLIS HASSELT:
The Whistlers Corneliu Porumboiu
De liefde van deze Roemeense regisseur voor taal en grammatica voert hij nog verder door in de neo-noir The Whistlers, over maffia op een Canarisch eiland.
De rekbaarheid van taal brengt Proumboiu vaak met humor. Met The Whistlers (La Gomera) krijgt zijn voorliefde een nieuwe dimensie. In het verhaal rond politie-informant Cristi die zich in laat zetten door de lokale maffia, speelt de inheemse fluittaal El Silbo Gomero, van oudsher gebruikt op het Canarische eiland La Gomera, namelijk een belangrijke, zo niet de belangrijkste rol. Zo zoekt Porumboiu hier tussen het fluiten door de grenzen van een taal op, en gebruikt hij tegelijkertijd de beeldtaal en ingrediënten van een genre dat hij per hoofdstuk ontrafelt. Zijn met dissonanten doorspekte neo-noir over een femme fatale, een politie-inspecteur en de Canarische eilanden speelt zich ook af tegen de achtergrond van de communistische bouw van grootstedelijk Roemenië.
Zelfs in zijn oorspronkelijke titel La Gomera (naar de naam van het Canarische eiland waar zijn film zich deels afspeelt) lijkt hij de woordspeling aan te gaan met Gomorra, Italiaans voor maffia, verwijzend naar de Roemeense maffiapraktijken in zijn film. Een semantische discussie op meta-niveau, buiten de plot om. Zo ver reikt zijn taalliefde.
The Whistlers is Porumboiu’s productioneel grootste film waarbij hij verder kijkt en de diepte van taal zelfs durft te benaderen vanuit gefloten communicatie. Een ambitie die valt te prijzen en totaal in lijn is met zijn eerdere werk. En toch maakt het weemoedig. Enorme woordenwisselingen waar we graag in verdwaald raakten, maken plaats voor heen en weer gefloten pingpong.

24/02/2020

Di. 25 febr. 20u. in KINEPOLIS HASSELT:
SORRY WE MISSED YOU Ken Loach
In zijn nieuwste film vertelt tweevoudig Gouden Palm-winnaar Ken Loach (82 ondertussen!) het
verhaal van een gezin dat zich staande probeert te houden in het hedendaagse Engeland.
Ricky en Abby wonen met hun kinderen Seb en Liza Jane in Newcastle, maar is door de economische crisis in een financieel uiterst moeilijke situatie terechtgekomen: Abby werkt lange dagen in de thuiszorg, en omdat Ricky zijn baan in de bouw heeft verloren, probeert hij wat bij te verdienen met verschillende klussen.
In een poging hun financiële situatie te verbeteren, besluit Ricky in te gaan op een
franchisedeal van een groot postorderbedrijf: hij gaat voor hen aan de slag als zelfstandige pakketjesbezorger. Maar al snel wordt de werkdruk torenhoog en raakt hij verstrikt in allerlei regeltjes en reglementen.
Wat hun kans op een betere toekomst had moeten zijn, hangt nu als een molensteen om de nek van het gezin…
Ook voor deze ‘Sorry We Missed You’ lieten Loach en zijn vaste scenarist Paul Laverty zich weer inspireren door ware feiten.
Voornaamste inspiratiebron dit keer was het schrijnende verhaal van Don Lane, een zelfstandige koerier die overleed nadat hij door de hoge werkdruk verschillende doktersafspraken gemist had: de film is dan ook een rechtstreekse aanval op de – meestal digitale – bedrijven en leveranciers die hun werknemers uitbuiten door ze met flex-statuten, onder wurgcontracten of als gedwongen zelfstandige te laten werken.

15/02/2020

Di. 18 febr. 20u. in KINEPOLIS HASSELT:

INSTINCT Halina Reijn
Soms schiet Freud te kort. Dat ontdekt Nicoline als ze op haar nieuwe job aan de slag gaat met Idris, een veroordeeld verkrachter. Haar collega's zagen de zedendelinquent in positieve zin veranderen en gunnen hem zijn vrijheid maar daar denkt de alleenstaande psychologe anders over. Zij vermoedt dat er achter zijn flirterig gedrag nog steeds een gevaarlijke manipulator schuilt. Kan het duo hun relatie professioneel houden? Dat Halina Reijn in haar regiedebuut een duistere machtsstrijd toont en een psychologisch rollenspel opvoert, is niet gek. Als theater- en filmactrice weet ze immers hoe je je in een rol kan verliezen. Die aparte dynamiek kan ze daarom in deze Nederlandse Oscarinzending provocatief in beeld brengen door bij haar straffe acteurs nog intensere vertolkingen los te weken. De internationale pers noemde Reijn alvast de volgende Paul Verhoeven. Nu het publiek en de Academy daar nog van overtuigen. (FilmFest Gent)

09/02/2020

Di. 11 febr. 20u. KINEPOLIS HASSELT:
CLEO Eva Cools

Een half jaar nadat haar ouders zijn overleden in een verkeersongeval met vluchtmisdrijf, probeert de zeventienjarige Cleo de draad weer op te pikken. Met haar langspeeldebuut maakte Eva Cools een film over rouw en Rachmaninov, maar vooral over de verwoestende gevolgen van een vluchtmisdrijf. ‘Niemand weet hoe het is om je ouders te verliezen. Ze doen gewoon raar tegen je.’‘Ik heb de film geschreven en gemaakt in Brussel’, vertelt Eva Cools. ‘En verkeersongevallen met vluchtmisdrijf zijn hier nog altijd schering en inslag. In België kent iedereen wel iemand die al in de auto is gestapt met een paar pintjes te veel op. Ik wou het menselijke aspect van die bourgondische levensstijl aankaarten. Ik bleef me afvragen waarom dat in andere landen niet zo’n groot probleem is als hier.’ (De Standaard)