07/01/2025
"Eenmaal aangekomen in Auch stuur ik een berichtje naar Jeremy, die de afgelopen dag niks van zich heeft laten horen. Gelukkig antwoord hij snel: ik kan gewoon naar zijn huis fietsen waar zijn huisgenoten me zullen verwelkomen. Als ik de oprit van knisperend grint op fiets zie ik een groot huis met een tuin waarin een grote plataan schaduw geeft en er hangmatten en slacklines gespannen zijn tussen de bomen. Ik word binnengelaten door Ernest die me direct een rondleiding geeft in het huis, eindigt bij de badkamer en vraagt of ik wil douchen. Dat wil ik zeker en wanneer ik fris en duf uit het dampende kamertje kom heeft hij in zijn eigen kamer een matras voor mij neergelegd om een dutje op te doen. Ik ben ineens vreselijk moe en val in slaap.
Als ik wakker word is het al bijna zeven uur en zijn er een aantal nieuwe mensen in het huis, het feestje is al begonnen. Iedereen die ik zie is gekleed in groene tinten, sommigen dragen kransen van bebladerde takken en anderen hebben hun lippen, ogen en wangen groen geverfd. Ik hoef niet te raden wat het thema van het feestje is. Om niet achter te blijven duik ik de communale verkleedkist van het huis in en kom tevoorschijn in een blauw-groen gestreepte broek, clownshemd met er overheen een gehaakt topje en voor de goede orde wat groene oogschaduw boven mijn ogen en in mijn snor. Hoewel ik me sowieso niet snel schaam is een feestje met onbekenden die je nooit meer gaat zien het perfecte excuus om je eens even goed uit te dossen.
Fransen staan niet bekend om hun welwillendheid om Engels te spreken en hoewel het met de jongere generatie beter gesteld is lijkt iedereen zich eerst te verontschuldigen voor het niveau Engels wat ze spreken, hoewel het vaak beter is dan je verwacht. Daarnaast zijn ze vaak goed in het hermetisch afsluiten van hun sociale kringen, zoals ik gewend ben van de Vlamingen. Ik nestel me in een hoekje samen met iemand die ook geen andere mensen kent en terwijl het feest op gang komt drink ik mojitos en praat over mijn reis."