22/07/2026
We kregen deze tekst en beelden doorgestuurd:
Veeg me niet weg. Bied me een thuis.
Met een publieke krijtactie in het centrum van Gent maakten wij, enkele geëngageerde Gentenaars, zichtbaar waar mensen de voorbije dagen, maanden en jaren hebben geslapen, geschuild en overleefd. Plekken waar zij vandaag niet langer welkom zijn. Waarvan ze zijn verdreven en weggejaagd, zonder dat daar een menswaardig alternatief tegenover wordt gesteld.
Recent nog werd een groep mensen die onder het stadskantoor verbleef ontruimd. Opnieuw, zonder passend alternatief. Voor veel mensen in dak- en thuisloosheid stapelen de obstakels zich immers al jarenlang op: een schrijnend tekort aan betaalbare woningen, discriminatie op de huurmarkt, ellenlange wachttijden voor sociale huisvesting, en zelfds de nachtopvang - het zogezegde laatste vangnet - zit overvol. Dat mensen hun toevlucht zoeken in de publieke ruimte is dan ook begrijpelijk, en bovenal een rechtstreeks gevolg van structurele tekorten in ons woonbeleid.
Niemand beweert dat een parking een geschikte verblijfplaats is. Ook zijzelf dromen niet van een leven op een stuk karton onder een betonnen plafond. Toch, alles beter dan de grillen van de straat. Toch volstaat vandaag een pennentrek van de burgemeester om mensen uit hun laatste schuilplek te verdrijven. Sommigen krijgen amper twee uur de tijd om samen met hulpverleners naar een andere oplossing te zoeken, in een stad die nalaat voldoende alternatieven te voorzien. Tegelijk laat de huidige besparingspolitiek nauwelijks ruimte voor echte woonoplossingen Naast wat kruimels die met grote sier verkocht worden. Mensen in woonnood dreigen opnieuw zes jaar in de kou achter te blijven
- letterlijk en figuurlijk.
Vooral ook nu, tijdens de Gentse Feesten, worden veel mensen in dak- en thuisloosheid gedwongen hun vertrouwde slaapplek te verlaten. Terwijl de stad honderdduizenden bezoekers ontvangt, groeit de gewoonte om groepen die niet in het feestelijke plaatje passen uit het straatbeeld te weren. Om de publieke ruimte netjes, aantrekkelijk en winstgevend te houden,wordt steeds vaker gegrepen naar repressieve maatregelen tegen zogenaamde overlast. Ontruimingen, GAS-boetes en andere sancties treffen daarbij net die mensen die zich al in de meest kwetsbare positie bevinden.
Maar mensen wegjagen uit hun laatste toevluchtsoord lost niets op. Niet voor mensen die dak- of thuisloos zijn. Integendeel, het duwt hen verder de onzichtbaarheid in. Ook voor buurtbewoners of voorbijgangers die overlast ervaren, biedt deze aanpak geen oplossing. Het probleem verdwijnt niet, maar verplaatst zich simpelweg naar een andere straat, een ander park of een andere parking. Wij vragen burgemeester De Clercq en bij uitbreiding het Gentse stadsbestuur om het besluit dat het mogelijk maakt om daklozen te verwijderen uit de publieke ruimte in te trekken.
Want problemen zoals dak- en thuisloosheid veeg je niet weg. Je lost ze op.
Met een beleid dat mensen opvangt in plaats van wegduwt. Met woningen, zorg, ondersteuning, begeleiding en perspectief.
