01/09/2026
Heb jij dat ook? Dat je het superspannend vindt om iets nieuws te beginnen — iets wat je eigenlijk al heel lang wilt doen — maar het toch telkens weer uitstelt?
Ik had dat met de tinwhistle.
Keltische muziek loopt al bijna mijn hele leven als een rode draad door mijn verhaal. Toen ik vijftien was, kocht ik mijn eerste cd met Keltische muziek. Ik reisde al enkele keren naar Bretagne en dit voorjaar gingen we naar Schotland. Ierland staat nog hoog op mijn verlanglijstje.
Ik hou van de vrolijke dansmuziek, maar evengoed van die rustige, bijna betoverende melodieën die je even naar een andere wereld brengen.
En toch lagen er al meer dan tien jaar twee tinwhistles ongebruikt in mijn kast.
Eind augustus besloot ik: nu ga ik het écht doen. Ik zocht lessen en bestelde ook een low D tinwhistle, omdat ik zo van die warme, diepe klank hou.
Mijn plan is om elke dag een kwartiertje tijd vrij te maken om te oefenen. Niet lang, maar wel elke dag. Want het geheim zit volgens mij niet in urenlang oefenen, maar in herhaling én in graag doen.
Mijn ervaring met muziekschool, hobo en een beetje piano maakt de stap natuurlijk iets gemakkelijker. En toch was die eerste les helemaal niet zo eenvoudig. Mijn ademhaling, mijn vingers die de gaatjes goed moeten afsluiten… Er is duidelijk nog werk aan de winkel. 😊
Maar wat is het leuk om opnieuw iets nieuws te leren, zonder dat het meteen ergens toe hoeft te leiden.
Misschien is de tinwhistle wel mijn happy instrument.
En misschien is dit voor mij ook verwondering vinden in het alledaagse: elke dag een kwartiertje oefenen en langzaam horen hoe losse noten muziek beginnen te worden. 🍃🎶
Fijne dag!
kleingeluk verwondering creatiefleven
