Robert BoB Clinckx

11/07/2025

R. Clinckx, Stilleven, 1992 olieverf op canvas

In het stilleven van R. Clinckx (1992) ontvouwt zich niet louter een beschrijving van fruit; in wording ligt er een reflectie op existentie en herinnering. Het opgelegde fruit, prominent in beeld gebracht, fungeert als memento mori—een visuele aansporing aan de toeschouwer om de vergankelijkheid te overdenken. De vruchten verwijzen tegelijk ook naar het paradijs, dat archetypisch wordt voorgesteld als tuin; een beeldtraditie die teruggrijpt op het oorspronkelijke Perzische woord “paradijs”, dat letterlijk 'tuin' betekent en eeuwenlang als symbool dient voor volmaakt, harmonisch leven.

Deze symboliek krijgt een architectonische podium: het stilleven is geëtaleerd binnen een neo‑gotische nis die oorspronkelijk fungeerde als doorgang of raam naar de paradijselijke binnentuin van een klooster. Het werk plaatst zo het fruit op de grens van binnen en buiten, tussen contemplatie en tot leven roepen van herinnering. De tuin als topos voor paradijselijk leven rijmt hier met zowel religieus verlangen naar harmonie als seculiere ervaring.
De wijn refereert dan weer naar de roes van Dionysos en het bloed van Christus waardoor antieke en Liturgische referenties aan elkaar gekoppeld worden.

28/01/2024

Vernissage tentoonstelling BoB Clinckx in de Sint Jozefskapel Brasschaat

29/12/2023

Welkom!
UPDATE website :https://clinckx.wordpress.com

volg Borstel!

Belgium Artist °1938 +2012 painting / etching / aquarel Antwerp - Belgische kunstenaar Antwerpen - etsen - schilderijen - aquarellen

28/12/2023

Robert BoB Clinckx, stilleven met 17de eeuws Hiollands wijnglas ( Roemer) en kweepeer, oil on canvas

De kweepeer, kweeappel of kwee (Cydonia oblonga) is een struikachtige boomsoort uit de rozenfamilie (Rosaceae). De plant is nauw verwant aan de appel, de peer en de lijsterbes. De soort komt oorspronkelijk uit het gebied rondom de Kaspische Zee en de vrucht is algemeen bekend in veel landen, vooral in de zuidelijke landen van Europa en in Japan. De kwee bloeit in vergelijking met de appel en peer laat, namelijk van mei tot in juni. De vruchten, die groter zijn dan andere peren, worden in het najaar geoogst. De vrucht is in Nederland en België op sommige plaatsen te koop. Vroeger stond bij veel boerderijen een kweepeer.

De botanische naam van het geslacht Cydonia is afkomstig van de Minoïsche stad Kydonia, tegenwoordig Chania, die in het noordwesten van het eiland Kreta ligt, waar de boom nog steeds relatief veel voorkomt. De soortaanduiding oblonga betekent "langwerpig".

Een roemer is een wijnglas met een bolle kelk en een dikke, holle stam die van noppen is voorzien. Omdat er vroeger veel met de handen werd gegeten, waren dezen glad van het vet. De noppen dienden voor een betere grip op het glas en waren vaak in de vorm van druiven uitgevoerd.

28/12/2023

Dank aan Breesgata vzw voor het artikel van W***y Cornelissens

Het artikel staat bij kunstenaars uit Brasschaat Bob Clinckx
Via link website Jan Frans Simons vzw :
📸 http://www.janfranssimonsvzw.be/index1.htm

28/12/2023

Robert BoB Clinckx , Het Steen Antwerpen België 1980 oil on canvas

Het Steen, het oudste bewaarde gebouw van Antwerpen, werd gebouwd tussen 1200 en 1225 als poortgebouw van de Antwerpse burcht. Het huidige gebouw beslaat minder dan 5% van de oppervlakte van de oorspronkelijke burcht. Binnen de burcht bevonden zich belangrijke instellingen zoals de Vierschaar (de voormalige rechtbank op de hoek van de Mattenstraat), de Sint-Walburgiskerk (ook bekend als burchtkerk), het Bezaanhuis, het Reuzenhuis, de refuge van de Benedictijnerabdij van Affligem die ook als pastorij van de burchtkerk fungeerde (de laatste drie in de Mattenstraat), het Steen, de Werf en juist buiten de burcht de Vismarkt. Rond 1520, ten tijde van Karel V, werd het poortgebouw van de burcht grondig verbouwd en noemde men het voortaan 's-Heeren Steen. In 1549 schonk Karel V het gebouw aan de stad, die het tot 1828 in eigendom had.

Van 1303 tot 1823 werd het gebouw als gevangenis gebruikt.[1] Er vonden soms ook terechtstellingen plaats, speciaal de geheime verdrinkingen van hervormingsgezinden in de jaren 1557-1565.[2] Vanaf 1823 diende het Steen als tehuis voor invalide soldaten. Nadat de overheid het gebouw in 1827 had opgeëist, werd het een jaar later aan een houtzager verkocht. In 1842 kocht de stad het gebouw echter weer terug.

27/12/2023

Winter, Boerderij van Jean -Baptiste Clinckx
1934
Vader van Robert BoB Clinckx

18/07/2022

Zomer
1994 Bigarreau Napoléon, witbuik kersen
Olie op doek

Alle krieken zijn dus per definitie kersen, maar niet alle kersen zijn ook krieken. Ook is er een witte kers: de witbuik. Over de geschiedenis van de kers is vrijwel niets bekend. Ze zijn in het westen bekend geworden nadat ze door de Romein Lucius Licinius Lucullus meegebracht werden vanuit Kerasunta in de Pontus, Noordoost-Anatolië, rond het jaar 70 v.Chr.

In België wordt de zure kers gewoon 'kriek' genoemd. De zoete kers is genetisch diploïde. De zure kers is genetisch tetraploïde. De zoete kers wordt voornamelijk vers geconsumeerd en de zure kers wordt voor de industriële verwerking gebruikt. Beide soorten stammen waarschijnlijk uit Zuidoost-Europa en West-Azië. Helemaal vast staat deze herkomst zeker niet. In Limburg komt een wilde variant van de zoete kers voor, de boskriek(kers).

Vroeger werd de kers in vrij grote hoeveelheden ook in noordelijker streken geteeld, onder andere ook in Nederland in de Betuwe. Deze noordelijke teelt is na de Tweede Wereldoorlog sterk afgenomen. De zeer groot wordende bomen en de daarmee samenhangende arbeidsintensiviteit.

05/02/2022

BoB Clinckx, Antwerpen Rode Poort 1314-1818 , aquarel 1987

De Rode Poort, complex van stadsverdediging en waterhuishouding

De site van de Rode Poort hoorde bij een omvangrijk plan om de stad adequaat te verdedigen en de waterhuishouding af te stemmen op de toenmalige noden. De site bestaat uit een poort, een brug, een houwer (een waterreservoir voor drinkwater), een volledig bastion en een halfbastion. De archeologische dienst heeft in juli 2017 opgravingen uitgevoerd naar deze 16de-eeuwse site.

De omgeving van de Rode Poort kreeg de bescherming van een bastion en een halfbastion. Het halfbastion lag bij de poort zelf aan de Paardenmarkt. Het bastion lag aan de Tunnelplaats, waar ook de Houwer van de brouwersgilde liep. Dit was een afgesloten bassin in de vestinggracht, gevoed met zoet water uit de rivier Schijn. Dit water werd via de Brouwerskelder en de Brouwersbuis tot aan het Waterhuis gebracht. De naam ‘Rode Poort’ zou te verklaren zijn als ‘het roden’ of ‘rooien’ van bomen of een bos die het gebied geschikt zouden maken voor akkerbouw, wegen- en dijkenaanleg. Andere voorbeelden zijn de ‘rooden dyck’ buiten de poort en de ‘rooden steenwech’, later de Oudesteenweg.

De eerste Rode Poort werd gebouwd in 1313, bij de vierde stadsuitbreiding (1315-1410). Het was een hoge, monumentale wachttoren aan de Paardenmarkt. Bij de bouw van de Spaanse Omwalling werd in 1550 een tweede poort gebouwd in Renaissancestijl.

De torenpoort werd afgebroken in 1818, de andere poort in 1865. Ze werd ook Bergpoort genoemd omdat ze toegang gaf tot de verkeersader naar Bergen-op-Zoom.

Bastions

Het bastion van de Rode Poort werd extra beveiligd door de aanwezigheid van een halfbastion in het zuiden. Zo kon een aanval op deze brug extra geflankeerd worden door zuidelijk opgesteld geschut. Het noorden werd geflankeerd door het volledige bastion. De brug werd aangelegd over de gracht en liep in een boog naar de poort. Aan de oeverwal werd een ophaalbrug geplaatst.

Op deze luchtopname van de opgravingen in januari 2018 zien we het halfbastion Rode Poort, gelegen op de Italiëlei tussen Paardenmarkt en Tunnelplaats. Aan de noordelijke bocht van het halfbastion is een monumentaal uitgewerkte piramide aangebracht ter versteviging en verfraaiing van het halfbastion. Tegen de piramide werd in een latere fase een scheidingsmuur of Oudaan gebouwd, die verder naar het noorden aansluit bij een pijler van de Rode Poortbrug. Volgens archiefbronnen werd de muur in de 17de eeuw gebouwd om ‘een vuile hoek’ in de gracht af te sluiten.

01/04/2021

BoB R. Clinckx / Blackbeard voor Arthur 2008 aquarel
Zwartbaard (Engels: Blackbeard; waarschijnlijke echte naam: Edward Teach of Edward Thatch, hoewel de naam Edward Drummond ook genoemd wordt) (1680–22 november 1718) was een Engelse piraat. Rond 1710 zou Edward Teach vertrokken zijn vanuit Bristol, Engeland om het als gelukzoeker te gaan maken in de Nieuwe Wereld. Of zijn goede vriend Israel Hands tegelijk met hem vertrokken is, blijft onduidelijk. Al gauw sloot hij zich aan bij Benjamin Hornigold, een bekwaam kapitein die onder Engels bewind diverse successie-oorlogen had meegemaakt. Onder zijn leiding begonnen ze in 1716-1717 met het kapen van schepen. In het voorjaar van 1717 ging Hornigold er evenwel vandoor wegens het verkrijgen van een generaal pardon.

Werkloos vulde Teach zijn dagen met drinken en gokken, tot op een dag Charles Vane hem uitdaagde om zelf een bemanning op poten te zetten. Hij nam die uitdaging aan, en met 18 man aan boord van een sloep kaapte hij diverse kleine vissersschepen, waarin hij, vooral handelswaar als vis en graan aantrof, die in North Carolina werden verhandeld.

Teach werd steeds ambitieuzer en wilde ook grotere schepen aanvallen, wat hem met een brutaal plan ook lukte. Hij veroverde het Franse fregat "La Concorde", met 40 kanonnen aan boord, en doopte het om tot de Queen Anne's Revenge. 18 maanden lang vormde Teach een ware plaag voor zijn belagers en achtervolgers in de Caraïbische zee. Om zijn goederen te kunnen verkopen, sloot hij een handelsverdrag af met gouverneur Charles Eden van North-Carolina, dit tot verbijstering van gouverneur Alexander Spotswood van Virginia. Deze riep zijn beste admiraals bijeen om een plan op te stellen om Zwartbaard gevangen te nemen of te doden.

In het najaar van 1718 werd de "Queen Anne's Revenge" door twee regeringsschepen vlak bij Ocracoke Creek in North Carolina ingesloten; kapitein Zwartbaard werd tijdens het gevecht gedood. Luitenant Robert Maynard zou de genadeklap gegeven hebben, nadat er al vijf maal op Zwartbaard geschoten was en de man 20 maal was doorstoken. Zijn hoofd werd afgehakt en op de boeg gehangen als trofee.

In het leven van Zwartbaard waren vele vrouwen, maar hij zou een keer getrouwd zijn met Mary Ormond in Bath, North Carolina. In Beaufort, North Carolina, is in 1996 een schip gevonden dat van Zwartbaard zou zijn geweest; het dient er nu als attractie. In mei 2011 werd voor de kust van North Carolina het anker van het schip de "Queen Anne's Revenge" gevonden. Onderzoekers troffen het 3,3m lange anker op 6m diepte aan, en brachten het naar de oppervlakte.