10/04/2026
Vertelkunst kan je leven veranderen. Lees hier het hartroerende verslag van een deelnemer van 'Souvenir', vertellen voor mensen met dementie.
Ik had graag een foto gestuurd van mijn vertelmoment vrijdag 20 maart, alleen kan ik geen foto’s nemen met mijn mensen erop.
Toch wil ik jullie het gevoel meegeven van de laatste vertelmomenten.
Vrijdag heb ik een verhaal verteld over het ontstaan van de wereld. Zonder expliciet te vertellen over het verleden, herkenden mensen met dementie het ontstaan en dat was deugdzaam om hun verhalen te aanhoren. Ze kregen een glimlach van herkenning en dat doet deugd.
Het was eerder zwaardere kost dan hetgeen ik vertelde op vaderdag. Met vaderdag wou ik een verhaal vertellen over een vader die in zijn zetel de krant zit te lezen.
Het verhaal dat ik wou vertellen heb ik juist 2 regels volgehouden.
De mensen begonnen zelf aan te vullen en het verhaal kreeg een totaal andere wending dan wat ik in gedachte had.
Super mooi, zelfs pikant werd het, zoveel herkenningen en een super fijne samenhorigheid. Er werd gelachen, gezwegen en in het geniept gelachen, geluisterd naar elkaar, … Het was spijtig dat er een einde kwam aan het verhaal.
Het gevoel van het verhaal wordt door iedereen gekoesterd. Tijdens het middagmaal waren ze er nog over aan het vertellen.
Het is het gevoel dat er ook was tijdens mijn vertelmoment met Soumaya in Sint-Niklaas.
Ook nu kwamen sprekende ogen en een deugdzame glimlach bij een persoon die geen taal meer heeft naar boven. Je merkte dat ze het zelf ook had beleefd.
Zoveel tools heb ik geleerd tijdens jullie sessies bij OPENDOEK, waardoor ik nu meer verbinding voel met de mensen in mijn dagcentrum.
Mijn verhalen duren soms maar 2 minuten, of soms 5, zelden langer.
Ze brengen rust en samenhorigheid.
Wanneer het hectisch is, of er is onenigheid, ga ik gewoon iets vertellen, soms met een boek, soms met niets.
Hartelijk bedankt voor jullie inbreng en met jullie tips.
