Het is een wisselwerking van hart en handen en de creativiteit wordt slechts begrensd door mijn eigen fantasie! In 1996 raakte ik voor het eerst begeesterd door glas toen ik een tiffany-winkeltje binnenstapte en me prompt inschreef voor een cursus. Ik wist meteen: glas is mijn medium, het voelde aan als een tweede natuur. Tegelijkertijd had het ook zijn beperkingen en wilde ik meer dan enkel de ko
perfolietechniek. Het duurde nog tot begin deze eeuw vooraleer ik per toeval stootte op de opleiding van het oude kunstambacht glas in lood in de Academie van Merksem. Nog dezelfde dag was ik ingeschreven. Ik mocht me echt gelukkig prijzen met de zeer toegewijde leerkracht, Marleen Lippeveld. Ze stimuleerde steeds je creatieve denken en was zo gepassioneerd dat ze dubbel zo veel uren draaide dan ze moest doen om ons al ons werk te kunnen laten voltooien. En gelukkig bleef Marleen niet steken in enkel dit oude ambacht, maar we mochten onze ontwerpen in een modern jasje steken. Niet enkel het lood kwam aan bod, maar ook contour, grisaille, email, fusietechnieken, castings (oh, wat heb ik die gipsen mallen vaak vervloekt!), drop-out, vervormingen, zandstralen,...
Ik heb tijdens mijn 6-jarige opleiding 2 sabbatjaren genomen. Eentje omdat ik erg in de knoop lag met mezelf en het nut van alles niet meer inzag. Had ikzelf nut? Het beoefenen van kunst en het volgen van een opleiding kwamen toen helemaal niet meer ter sprake. Terwijl juist kunst me veel sneller uit die donkere periode had kunnen halen. Maar toen begreep ik nog niet dat Kunst rechtstreeks spreekt tot het hart. Tijdens het 2e sabbatjaar wilde ik mezelf gaan herontdekken in Azië. Een jaar heb ik rondgetrokken in vaak erbarmelijke omstandigheden, op plaatsen waar toeristen niet komen en waar je het echte schrijnende verhaal van de mensen ziet en hoort. Meditatie werd een rode draad tijdens mijn innerlijke reis en pas toen ik weer thuis kwam, besefte ik dat ik helemaal niet zo ver weg moest om mezelf te vinden. Of om de Liefde te vinden, want kort na mijn terugkeer werd ik smoorverliefd op Olivier, sinds 27.07.2007 mijn muze in alles wat ik creëer. In 2010 had ik de opleiding van het kunstambacht glas in lood voltooid. Met grote onderscheiding. Na 6 jaar was ik weliswaar “afgestudeerd”, maar als je dan denkt dat het glas in al zijn facetten zijn geheimen zo maar heeft prijsgegeven, dan kom je bedrogen uit. Na deze voor mij veel te korte periode waarin ik heb geprobeerd om de wereld van glas te doorgronden, besefte ik gaandeweg dat er nog zo veel te ontdekken valt en dat wat ik heb geleerd een heel goede basis vormt, maar slechts het topje is van de ijsberg. Ik was dan ook laaiend enthousiast toen ik hoorde dat er in 2018 twee specialisatiejaren aan kwamen. Ik vond het fantastisch om opnieuw gecoacht te worden door een leerkracht die in het verleden de grenzen van mijn kunnen telkens weer heeft weten te prikkelen en me verbaasd heeft laten zijn over hoe ik de schijnbare onbuigzaamheid van glas keer op keer naar mijn hand kan zetten. Uiteraard heb ik tussen het afstuderen en nu niet stilgezeten. Voor mij is kunst - en dan specifiek het werken met glas - net als ademhalen: af en toe kan ik mijn adem inhouden, maar op een gegeven moment moet ik terug naar lucht happen. Er zijn kunstluwe periodes geweest, die zonder uitzondering gevolgd werden door actievere creatieve momenten. Zoals eerder gezegd voelt het heel natuurlijk aan als ik met glas bezig ben. Ik heb tekenacademie gevolgd, heb wat geschilderd, ik ben zowat met van alles bezig geweest, maar niets fascineert me zo hard als glas. Die kleurenpracht, de schakeringen als er licht doorschijnt; een grote plaat glas voor je hebben liggen is net als het eerste onbeschreven blad van een roman: je kan er alle kanten mee uit, de mogelijkheden zijn quasi eindeloos, met bepaalde beperkingen natuurlijk. En het zijn net die beperkingen die het interessant maken. Zo moet je aldoor creatieve oplossingen bedenken (probleemoplossend denken), het houdt je geest wakker. Het mooiste compliment heb ik ooit van een oud-leerling gekregen. Zij kwam Marleen bezoeken en zag 1 van de werken en riep toen uit: ‘Oh! Dat is een echte Wendy!’ Dat was voor mij een bevestiging dat ik mijn eigen stijl heb gevonden. De 8 jaar tussen mijn afstuderen en de specialisatiegraad, ben ik aldoor creatief bezig geweest, zowel met glas als met mozaïek. Omdat ik thuis geen glasoven had, was ik uiteraard beperkt in wat ik maakte. Tussen al deze beeldende kunst door, heb ik zelfs nog tijd gevonden om een roman te schrijven: “Soep Van Boom – een Antwerpse legende”. In dat boek, dat gebaseerd is op waar gebeurde feiten, zitten onder andere foto’s van nog bestaande glasramen, ooit gemaakt in de jaren ‘50 en ‘60 door Leo Vingerhoets. Die ramen zijn eigendom van verre familie en die heb ik onlangs mogen restaureren. Hoewel onze moderne technieken (computergestuurde ovens en dergelijke) lichte verschillen laten zien in bijvoorbeeld het blinken van het glas als er contour of grisaille is opgezet, was de familie heel erg enthousiast. Onnodig te zeggen dat mijn opleiding hierbij goed van pas kwam. Het was quasi evident dat mijn project voor de specialisatiegraad een draagbare glazen kledinglijn zou worden. In 2010 was ik afgestudeerd met de op mijn maat gemaakte glazen bustier 'Duivelsbruid', een echte eyecatcher tijdens de vernissage in de Christus Koningkerk. Omdat het zo’n groot succes was, heb ik na mijn opleiding meteen een nieuwe paspop in papier maché gemaakt en een glazen kledingstuk ontworpen dat eveneens draagbaar is, geïnspireerd op de natuur, ‘Bosnimf’ getiteld. In de vijf nieuwe kledingstukken heb ik me ook verder kunnen verdiepen in verschillende technieken. Hoewel de glazen kledij de rode draad vormt tijdens mijn twee allerlaatste academiejaren, heb ik er zo veel mogelijk willen uithalen, waardoor er zijprojecten zijn gegroeid. Zo heb ik onder meer een levensboom gemaakt, een vierseizoenenboom, koraalschaaltjes, handtasjes, maskers, drop-outs… Zowel deze kantprojecten als de kledinglijn hebben één grote gemeenschappelijke deler: organische vormen. Dat typeert mijn werk ten volle. Na 8 academiejaren en een onstuitbare drang naar ontwerpen, staat ons huis helemaal vol met grote kunstwerken. Het creëren blijft doorgaan, want wat in mijn hoofd zit moet eruit, maar ondertussen zie ik het iets kleiner: ik maak tegenwoordig juwelen. Originele en betaalbare juwelen. En ook boxcastings. Iets groter, maar nog steeds hanteerbaar. Dus als je een onstuitbare drang hebt om iets te kopen, ga gerust je gang...
