hans_achterbosch

30/08/2026

25/08/2026

08/08/2026

Mangystau.

Met de nieuwe Toyota Landcruiser. Ik had foto’s gezien. Documentaires bekeken.

Maar niets bereidt je voor op wat je daar daadwerkelijk ervaart, als je daar bent.
Miljoenen jaren geleden lag hier de Tethyszee. Waar nu mijn Land Cruiser over een eindeloze vlakte rijdt, zwommen ooit haaien en andere zeedieren.

De zee verdween, de aarde bleef bewegen en wind, water en tijd vormden een landschap dat bijna buitenaards aandoet.

Boszhira. Tuzbair. Sherkala. Torysh.

Namen die voor mij inmiddels veel meer zijn dan punten op een kaart.

Ze laten iets zien wat we in ons dagelijks leven gemakkelijk vergeten: tijd.

Niet de tijd van een agenda, een kwartaal of een mensenleven.

Maar de tijd waarin bergen ontstaan, zeeën verdwijnen en steen langzaam wordt gevormd.

Soms brengt een reis je niet alleen naar een nieuwe bestemming.

Soms brengt een landschap je dichter bij jezelf..

Dat is misschien wel de grootste ontdekking van Mangystau.

PersoonlijkeOntwikkeling Natuur Reizen KilometersVoorKankeronderzoek ToyotaLandCruiser

03/08/2026

Soms duurt één seconde een leven lang.

In Rusland werd mijn Land Cruiser met enorme kracht geraakt. Van het ene op het andere moment veranderde alles. Mijn auto total loss. Mijn missie op losse schroeven. Angst, onzekerheid en de vraag: is dit het einde?

Maar juist wanneer je denkt dat alles stopt, ontstaat soms ruimte voor iets nieuws.

Dankzij de hulp van Toyota Nederland, Toyota Kazachstan, vrienden en mensen die in mij en deze missie bleven geloven, kan ik tóch verder.

Veerkracht is niet dat je nooit valt.
Veerkracht is dat je, ondanks alles, weer opstaat.

De missie gaat door. Voor onderzoek naar kanker. 💙

NooitOpgeven AVL
TOYOTA
toyota Landcruiser
Toyota Nederland
Toyota Kazakhstan
Antoni van Leeuwenhoek
KWF Kankerbestrijding GoFundMe
ReisMetEenMissie

26/07/2026

Vlak voor mijn vertrek naar de Russische grens verken ik de grens tussen Georgië en Azarbeidzjan, even ten zuiden van Tbilisie.

In een werkelijk prachtige half woestijn, waar het net zwaar geregend heeft, blijkt het verraderlijk.

Ik schiet door in een greppeltje. Hij is dieper, veel dieper…dan ik kon overzien…Ik kom met een grote schok tot stilstand, half ondersteboven en zit muurvast. Nee…

Kom maar met moeite uit de auto.

Een passerende Belg, in een grote witte Landcruiser schiet, vanuit het niets….mij te hulp. Waar komt die vandaan?

Ook hier blijkt hulp niet ver, en in no time ben ik weer op pad. Ben wederom dankbaar.

Dan opweg naar Rusland, eindelijk.

Na een nacht aan de voet van de Kazbek, ruim 5000 meter hoog, rij ik langzaam en behoedzaam naar de grens, voor de 2e keer. Ben gespannen.

Laten ze mij nu wel door?

Na ruim 8 uur verveeld wachten, formaliteiten en onnodige bureaucratie en echt een heuse x ray van de gehele auto…mag ik uiteindelijk door. Ik ben opgetogen.

Ik ben er. Eindelijk.

Nog snel een verplichte aansprakelijkheid verzekering afsluiten, en de weg licht nu echt open.. YES, door Rusland op weg naar Kazachstan, en wel zo snel mogelijk… de grootse hobbel lijkt genomen..

Ik ben erg blij weer vrij te rijden, mij totaal niet bewust dat de grootste beproeving van deze reis nog moet beginnen…

06/07/2026

Veerkracht – Deel 2

Soms begint de zwaarste etappe pas wanneer alles stilvalt. Tja..

Teruggestuurd door de Russische douane. Visum ongeldig. Een boete. Een gescheurd paspoort. Terug naar Nederland. Opnieuw beginnen.

En alsof dat nog niet genoeg was, begaf hoog in de Georgische bergen ook mijn Toyota het. Een kapotte waterpomp vernielde de ventilator én de radiator. Ver weg van alles.

Toch is dat niet wat mij het meest is bijgebleven.

Het zijn de mensen.

Een onbekende die direct stopt om te helpen. Een Georgisch gezin dat zijn werkplaats, maaltijd en huis voor mij opent. Vreemden die vrienden worden.

Juist wanneer plannen instorten, ontdek je hoeveel goedheid er in de wereld bestaat.

Over een paar dagen hoop ik opnieuw richting de Russische grens te vertrekken. Met een nieuw paspoort, hopelijk een nieuw transitvisum en een herstelde Toyota.

De expeditie leeft nog.

En ik ook. 💪

Wordt vervolgd… Deel 3.

Avontuur Reizen Doorzetten CentraalAzië KilometersVoorKankeronderzo

01/07/2026

Met bonzend hart en trillende handen besefte ik hoe een reis in een paar seconden kan veranderen.
Nog voor zonsopkomst vertrok ik vanuit Tbilisi richting de Kaukasus. Even later miste een inhalende vrachtwagen mij op een haar na. Een paar seconden waarin leven en dood akelig dicht bij elkaar kwamen.
Niet veel later kleurt de opkomende zon de besneeuwde toppen van de Kaukasus in blinkend goud. Alsof de natuur mij eraan herinnerd hoe kwetsbaar én mooi het leven tegelijk kan zijn.
Tegenstellingen.
Maar de dag was nog niet voorbij.
Aan de Russische grens werd ik geweigerd vanwege een scheurtje in mijn paspoort. Boete. Visum ongeldig. Maanden voorbereiding leken in enkele minuten te verdwijnen.
Achttien uur na vertrek stond ik weer in Tbilisi.
Teleurgesteld, maar niet verslagen.
Deze dag leerde mij opnieuw dat veerkracht niet betekent dat alles goed gaat. Veerkracht is rustig blijven wanneer je plannen instorten en de moed houden een nieuwe route te zoeken.
Soms brengt juist die omweg je dichter bij jezelf dan de bestemming ooit had gekund.
centralasia avontuur persoonlijkegroei reis kilometersvoorkankeronderzoek

11/06/2026

Van Nemrut tot de Eufraat: opnieuw een herinnering dat reizen misschien wel de mooiste manier is om tijd te ervaren. Van de eeuwenoude stenen hoofden op Nemrut Dağı, via de spectaculaire Stone Road, naar een nacht aan de oevers van de Eufraat.
De afgelopen dagen waren zwaar. Lange afstanden, weinig rust en wat aandacht voor de Land Cruiser onderweg. Maar juist daar zit de schoonheid van reizen. Niet in het perfecte plaatje, maar in het blijven doorgaan wanneer het even tegenzit.
Moe, stoffig en soms uitgedaagd, maar vol goede moed. Want tussen geschiedenis, bergen en rivier voel je hoe klein je bent in de tijd — en hoe groot het avontuur nog altijd kan zijn.


06/06/2026

Meer dan honderd ballonnen in de lucht.

Iedereen ziet het opstijgen.

Weinigen zien de ballast die eraan voorafging.

Na drie weken onderweg voelde deze zonsopkomst als meer dan een mooi uitzicht. Rust, ontspanning, ruimte en verlichting..

Een herinnering dat schoonheid vaak verschijnt ná de zwaarste kilometers.

📍Cappadocië