Ներկայացման գործողությունը ծավալվում է 2015 թվականին: Միջազգային հանրությունը որոշել է վերականգնել պատմական արդարությունը և փոքրիկ Հայաստանին վերադարձնել ավելի քան հարյուր տարի առաջ Թուրքիայի կողմից զավթված հողերը: Ներկայացման գլխավոր հերոսը (դերասան` Սամսոն Ստեփանյան) ելույթի տեքստ է պատրաստում միջազգային համաժողովում հանդես գալու համար, որտեղ պետք է լուծվի այդ հարցը:
Սակայն ներկայացման ողջ ընթա
ցքում ինչ-որ բան անընդհատ խանգարում է հերոսին` ավարտելու ելույթի վրա տարվող աշխատանքը: Ի վերջո գործը հասնում է բացարձակ անհեթեթության` նրա տանն անսպասելիորեն հայտնվում է կենդանաբանական այգուց փախած վագրը, սակայն, չգիտես ինչու, նա կրկեսի ծաղրածուի տեսքով է (դերասան` Հրանտ Թոխատյան): Եվ այս վագր-ծաղրածուն պատառոտում է մեր հերոսի գրած տեքստը` հայտարարելով. "Ամբողջ գրվածը ճղճիմ հիմարություն է: Նարեկացու և Մաշտոցի մասին ծեծված նախադասությունները` մի կողմից, Հայաստանի ու հայերի հանդեպ պատմական անարդարության վերաբերյալ լալկան հայտարարությունները` մյուս կողմից, մեր ժամանակներում ոչ մեկին չեն հուզում և չեն հետաքրքրում":
Այսօր միջազգային հանրությանը պետք է ավելի կարևոր ինչ-որ բան ներկայացնել, թեկուզ և ընդամենը մի քանի խոսք: Բայց այդ խոսքերը պետք է հնչեն կոշտ, հաստատակամ և համոզիչ ձևով:
Եվ որպեսզի հերոսը հեշտորեն կարողանա գտնել այդ "գլխավոր խոսքերը", վագր-ծաղրածուն ներկայացման սյուժեն հասցնում է ավելի անհեթեթ իրադարձությունների: Նա սկսում է հայտնվել հերոսին իրական պատմական անհատների` Նոստրադամուսի, Գյոթեի, Նապոլեոնի, Չերչիլի, Հիտլերի, Արա Գեղեցիկի և Տիգրան Մեծի կերպարանքներով:
Ավարտվում է խելակորույս գիշերը… Գիշեր, որը հերոսին ստիպեց շատ բան հասկանալ և վերաիմաստավորել այս կյանքում:
