23/04/2026
Էդուարդ Իսաբեկյան 1914-2007
Ապրիլի 24... Օրացուցային մի տարեթիվ, որ գրվել է և ջնջվելու ենթակա չէ: Աշխարհում ոչ մի ուժ՝ բիրտ ու դաժան, չի կարող, անզոր է այդ օրը ջնջել հայի հիշողությունից, միևնույն է, թե այդ հայը հողագնդի որ երկրամասում է ապրում, սփռված:..Մարդը՝ կյանքում, ժողովուրդները՝ պատմության հորձանուտում, սրբագործվելու, ազնվանալու առիթների հանդիպում են: Դժբախտությունն է ազնվացնում մարդու հոգին, իսկ ծանր հարվածները՝ բիրտ ու դաժան, կոփում, վեհացնում են ժողովրդի կամքն ու ոգին, դարձնում ազնվագույն մետաղի ձուլվածք՝ խար ու ժանգ չընդունող:
Հայ ժողովուրդը իր «պատմության քառուղիներում» այնքան շատ փորձություններ է տեսել, որ կհերիքեին շատ հզոր ժողովուրդների վհատեցնելու համար, որոնց հարևան նա ապրեց, քայլեց իր աստեղային ուղիներում, իսկ նրանք հետ մնացին: Իսկ շատերն էլ անէացան իրենց անհասանելի, պատիր փառքով:
«Ոչ մի մայր իր երեխային մարդասպան չի դաստիարակում»,- ասել է ամենաբարի մարդկանցից մեկը, վրաց ժողովրդի զավակը՝ Նոդար Դումբաձեն: Բայց պատահում է, որ նույն այդ մայրը ծնում է և՛ Գյոթե, Պուշկին և՛ Թումանյան, և ծնում է նաև նեռ՝ Թալեաթ, Էնվեր… Հայ մայրը նեռ չի ծնել: Նա ծնել է նեռին պատժողներ՝ Թեհլերյաններ, Մանուշյաններ և Նելսոն Ստեփանյաններ, Հունան Ավետիսյաններ: Եվ եթե պետք լինի՝ նորից կերկնի:
....Մեր վշտի հուշակոթողը բարձր է, բարձր Ծիծեռանակաբերդի լանջին, բարձր՝ Գողգոթայի նման, և բարձրանալիս ամեն անգամ ժամանակ ունես մտածելու նորից ու նորից, համոզելու քեզ, որ ամեն արած քայլով (քայլի հետ միասին) հրաշք է տեղի ունենում, վիշտը տեղի է տալիս արիության, հզորության, անպարտելիության:
Մեր ցեղին, մեր ժողովրդին վիճակված անմարդկային անարդարությունը, վիրավորանքը ենթակա չէ մոռացումի և ոչ էլ կարեկցության: Մենք կարեկցանք չենք պահանջում, մենք հատուցման ենք սպասում և գիտենք նաև, որ ցեղասպանության խարանը կրող ցեղերը, պետությունները վաղ թե ուշ դառնալու են իրենց իսկ ժողովրդի գերեզմանափորը:
#ՀայոցՑեղասպանություն #հայոցցեղասպանություն #հայոցպատմություն #геноцидармян #հայարվեստ #ապրիլի24 #հիշումեմեւպահանջում
