23/12/2023
Սամվել Սաղաթելյանը (Սեմ Սագա), ընդհակառակը, հեռու դիրք է գրավում իր կտավների հերոսների նկատմամբ։ «Մետամորֆոզներ» շարքը նա սկսել է ստեղծել հետպատերազմյան 90-ականներից՝ Հայաստանի համար ծանր ժամանակաշրջանում։ Կանացի վառ, նրբագեղ կերպարները ոգեշնչված են Մատիսից, բայց առանց անհոգ ներդաշնակության: Նրանք ճկվում են թռիչքի ժամանակ կամ պարզ պարում՝ ազատվելով իրենցից և կտրվելով զուգընկերոջից։ Մարմինները կատարյալ են, բայց նրանց դիրքը խոցելի է այս փոփոխվող աշխարհում: Առանց դեմքի ուռճացված ուրվագծի, մաքուր չնոսրացված գույների, նրանք կոնկրետ անհատներ չեն, այլ նոր իրականության մեջ փոխակերպվող և ազատություն ձեռք բերող Հայ կնոջ հավաքական կերպար։
«Ճարտարապետական հրեշներ» շարքում մարդկային մարմինները վերածվում են ճարտարապետական հրեշների, որոնք առաջացել են նորաստեղծ շենքերի և ճապոնական առասպելների կիտչից: Այս արարածները՝ մարդկային մեքենաները, ոչ թե ոսկորից ու մսից, այլ պողպատից և շաղախից, առաջանում են ուռճացված էգոներից և հավակնություններից: «Հրեշները» սարսափելի տեսք չունեն, այլ ավելի շուտ զվարճալի, հուզիչ պարծենկոտ և էքստրավագանտ: Սեփական մարմինը վերափոխելու ցանկությունը նրանց նմանեցնում է ժամանակակից մարդուն՝ անվերջ ֆիզիկապես կատարելագործելով ինքն իրեն:
Samvel Saghatelian (Sam Saga), on the contrary, takes a distant position, some kind of meditative in relation to the characters of his canvases. He began creating the “Metamorphoses” series in the post-war 90s, a difficult time for Armenia. Bright, graceful female figures are inspired by Matisse, but without the carefree harmony. They bend in flight or in a primitive dance, freeing themselves and breaking away from their partner. Bodies are perfect, but their position is vulnerable in this changing world. Exaggerated silhouettes without faces, pure undiluted colors are not specific individuals, but a collective image of an Armenian Woman, transforming in a new reality and gaining freedom.
In the “Architectural Monsters” series, human bodies are transformed into architectural monsters, generated by the kitsch of nouveau riche buildings and Japanese myths. These creatures - human machines, not of bone and flesh, but of steel and mortar - arise from inflated egos and ambitions. “Monsters” do not look scary, but rather funny, touchingly boastful and extravagant. The desire to transform their own body makes them similar to a modern person, endlessly physically improving himself.
