11/09/2022
Գնալով վատթարանում է զույգերի վիճակը. պատճառը թերևս շփման բացակայությունն է:
Մարդիկ չեն խոսում, նրանք «գրվում են», հետզհետե ավելի լակոնիկ, ավելի կրճատ: Կրճատվում են խոսքերը, սերերը, իրենք:
Հանդիպում են ավելի շատ վայրի, քան տեղ ու ժամ մոռացած իրար տեսնելու համար. փոխանակում են մի 2 բառ, նկարում իրենց պատվերներն ու ամեն մեկը ուղևորվում է իր աշխարհ, դուռն էլ ամուր կողպում է, որ ներս մտնող չլինի:
Շփվում ես, սիրահարվում ես տառերին ու էմոջիներին, համացանցում կերտած կերպարին, նրա վարած էջին, էջի բովանդակությանը ու տեքստերին, ամուսնանում ես՝ կարգին չհասկանալով, user-ի password-ները կյանքի տարբեր իրավիճակներում:
Ամեն ինչ մռայլ է, ու դրածդ 🥳🔆 ավաղ, այն չեն փոխելու: Դու անգիր հիշում ես վիրտուալ բոլոր եսերիդ գաղտնաբառերը, բայց հեռանում ես հայելու միջինից, ուզում ես նրան ընկերանալու հայտ ուղարկել, բայց գիտես՝ մերժվելու ես. նա անծանոթների հայտերը չի ընդունում:
Ու սենյակում ինքդ քեզ հետ մենակ մնալուց անհարմար ես զգում. կարդում ես, լսում, նայում, մենակ, թե ներսիդ եղածը ազատության մեջ չհայտնվի, չորոշեք ծանոթանալ:
Հեռացել ենք բնությունից, թե մեզ շրջապատող, թե մեր միջի: Ու ամենը թվայնացված է. ինչի մասին է խոսքը, երբ սերդ չափվում է, կարոտդ չափվում է:
Թիվ-գումար-լայք-հետևորդ: Մեր ձգտումն ու նպատակը սահմանափակվում են սրանցով, երազել չկա: Երազելու կարևորության մասին մոտիվացնող տեղեր կան, երազանքդ լսող ու հասկացող.. չկա:
Տխուր է:
Բոլորս հասկանում ենք՝ ուր ենք գլորվում, բայց բոլորս հետաքրքրությամբ միացրել ենք հեռախոսի տեսախցիկը, որ վայրկյան առաջ ցույց տանք աշխարհին, թե ինչ է սպասվում մեզ վերջում, ամենաներքևում, ուր անջատվելու են բոլոր սարքերն ու ամենքս հանդիպենք մեր եսերին:
Բարի վայրէջք:
Ակարի Կ.
