09/05/2026
BURRI KORITET EDHE DITEN E FUNDIT TE JETES
Nuk ka fjal te uret popullore me te gjetur se sa kjo e malesoreve tane , per te filluar ket shkrim . Nga përvoja e gjatë e jetës dhe nga njohja e karakterit njerëzor. Kjo është një prej tyre. Sepse njeriu nuk gjykohet vetëm nga rinia apo lavdia e dikurshme, por nga mënyra se si zgjedh të mbyllë rrugën e vet.
Pamja e aktorit Robert Ndrenika në sallën e gjyqit, duke u shfaqur në mbështetje të kryebashkiakut të Tiranës Erion Veliaj, ishte më shumë se një gjest personal. Ishte një shuplakë morale për një popull që për dekada e mbajti atë artist mbi supe, e deshi, e duartrokiti dhe e mbrojti edhe kur arti i tij shërbente propagandës së diktaturës.
Shqiptarët e falën sepse thanë: artistët nuk ishin të lirë. Ishte komunizëm. Ishte frikë. Ishte kohë tjetër.
Por sot nuk ka frikë.
Sot ka vetëm zgjedhje.
Dhe zgjedhja për të qëndruar në krah të pushtetit pikërisht në momentin kur drejtësia heton akuza korrupsioni me shifra marramendëse nuk është humanizëm — është pozicionim. Nuk është dhembshuri — është rreshtim.
Ndërkohë jashtë sallës së gjyqit, realiteti shqiptar është brutal: pensionistë që ndajnë ilaçet përgjysmë, familje që numërojnë monedhat për bukën e gojës, të rinj që largohen çdo ditë nga vendi sepse nuk shohin më shpresë. Një popull i lodhur nga diktatura, i rraskapitur nga tranzicioni dhe i shtrydhur nga korrupsioni.
Çdo tender i dyshuar, çdo euro e humbur në skandale nuk është statistikë — është fatura që paguan qytetari më i varfër i Evropës.
Dhe në këtë dramë kombëtare, artisti që duhej të ishte zëri i ndërgjegjes shfaqet duke legjitimuar pushtetin.
Kjo nuk është më çështje politike. Është çështje dinjiteti.
Sepse artisti nuk është vetëm aktor rolesh; ai është simbol moral. Publiku nuk e ngriti Robert Ndrenikën vetëm për talentin, por sepse besoi se pas roleve ekzistonte një burrë me shtyllë kurrizore.
Por historia shqiptare ka parë shpesh këtë tragjedi: njerëz të mëdhenj në skenë dhe të vegjël përballë pushtetit.
Në pleqëri njeriu zakonisht kërkon të ruajë nderin, jo ta rrezikojë atë. Sepse lavdia ndërtohet për një jetë të tërë, ndërsa turpi mjafton një çast për ta rrëzuar.
Dhe pikërisht këtu merr kuptim fjala e urtë e malësorëve: burri mund të koritet edhe një ditë para vdekjes.
Jo sepse populli harron artin.
Por sepse populli nuk harron kurrë kur idhujt zgjedhin pushtetin e korruptuar në vend të së vërtetës.