Muurpapier

28/09/2026

‘𝗻 𝗣𝗹𝗮𝗻𝘁𝘁𝘆𝗱 𝘀𝗸𝗶𝗲𝘁𝗴𝗲𝗯𝗲𝗱 𝘃𝗶𝗿 ‘𝗻 𝗩𝗿𝘆𝘀𝘁𝗮𝗮𝘁𝘀𝗲 𝗕𝗼𝗲𝗿

Blitsvinnig lig jy jou gunsteling breërandhoed op
en steek ‘n growwe hand in my rigting.
Jy groet my ordentlik met ‘n ferm handdruk,
sommer ook ‘n soengroet op die wang vir goeie mate,
en volg dit op met ‘n hartlike “Goeiemiddag, Nooi!”.
Opregte plattelandse vriendelikheid
weerspieël vandag weer in oorvloed op jou gesig.
Jy is darem maar die toonbeeld van ‘n Vrystaatse boer
wat aanmekaargeweef is in ‘n plattelandse millieu
met hoofsaaklik godvresenheid, integriteit en goeie maniere.
Op ‘n geut net bokant jou kop sit die stoep-swaeltjies en kwetter
asof hulle die plantseisoen amptelik met jou aankoms aankondig.
“Die son is ongenaakbaar dié tyd van die jaar,
veral wanneer sy soos nou op haar hoogste is
en reënwolke vêr is”.
Een kyk na die Olienhoute en Karees se byna verlepte blare
en die muurhorlosie se wysers
wat stadig tussen een en twee kloksgewys beweeg,
word jou woorde een tik, een tok op ‘n slag beaam.

Sonder om onnodiglik tyd te mors,
nooi ek jou na binne vir ‘n ‘n welverdiende breek
met die belofte van ‘n lekker koppie boeretroos en lemoenbeskuit.
‘n Bederf reguit vanuit die spens.
Nét soos die plattelandse gentleman wat jy is,
steek jy eers by die voordeur vas,
skop jou DKWs netjies langs die kleurvolle “Welkom”-matjie uit
en stof jou werksklere af met ‘n splinternuwe sakdoek vanuit Bloemfontein.
Kort voor lank fluit die ketel luidkeels vanuit die kombuis
en sit ons twee in die sitkamer duskant van mekaar
op riempiestoele wat stywer gespan is as ‘n snaar.
Ons gesprek vloei soos die Oranjerivier:
Sterk en vertak elke kort-kort na ‘n nuwe gebied.
Eers van grondontleding na vogbewaring,
toe na saad, plaagbestuur en landbou-implemente.
Ons gesprek loop droog iewers tussen
vinnig veranderende produksieplanne en insetbegrotings.
Alles danksy ‘n super El Niño-waarskuwing,
tans een van die ‘26/27 plantseisoen se grootste bedreigings.
Ongemaklik bieg jy:
“Deesdae voel dit asof ek heeltyd die boerdery op ‘n naaldpunt moet balanseer,
asof ek op die drumpel van ‘n katastrofe bly staan”.
Jy wonder daarna ook hardop oor die biografie van ‘n Vrystaatse boer
en wat historici oor ‘n honderd jaar van nou af sal bestudeer.

Met opregte kameraderie,
twee leë koppies en beskuitkrummels tussen ons,
wens ek heimlik dat ek vir jou ‘n regstegniese antwoord gehad het.
Ek trek eerder my Bybel nader om jou te herinner aan ‘n belofte in Romeine 8:28:
“Ons weet dat God alles ten goede laat meewerk
vir dié wat Hom liefhet,
dié wat volgens Sy besluit geroep is.”
Hou asseblief vas aan dié belofte tydens die plantseisoen
en onthou my volgende woorde op pad terug na jou lande toe:
Jy is ‘n Vrystaatse boer in murg en been.
Lig jou kop op,
trek jou skouers terug.
en druk jou bors uit.
Die Here het jou volgens Sy plan in die Vrystaat geplant
en aan jou gekweek vir omstandighede net soos dié.
Indien nodig, belowe ek om jou weer te herinner.
Ek belowe ook om mooi verby die plafon te mik
elke keer wanneer ek vir jou ‘n skietgebed
tydens dié plantseisoen opstuur.
Elkeen sal begin met wense
vir voorspoed,
seën
en goeie somerreën.

- Monique Jansen van Vuuren, September 2026

27/09/2026

Dalk is dit die grootste les wat die plaas en my pa se waarneming my geleer het – om te besef dat die lewe nie net in die groot oomblikke gebeur nie, maar ook in die klein dingetjies wat die meeste mense miskyk. En dalk is dit ook van toepassing op hoe God in ons lewens werk. Soms sien ons net hoe die los drade van die spinnerakke in ons lewens bymekaar gemaak word, maar God sien reeds die nes. Perspektief. 'n Mens moet net geduldig sit en wag.

Lees jou briewe hier: https://hopklik.com/ljWMO

My pa het 'n paar jaar terug aan ons verduidelik dat een van 'n paar dinge kan gebeur as 'n stadsjapie op 'n plaas aankom: Jy gaan van die plaaslewe hou en daarby aanpas. Of nie. My pa het ons geleer om ondersoekend na die lewe te kyk. Om dinge nie net te sien vir wat dit is nie, maar om die moontlikhede ook raak te sien. Soms verg dit tyd, en boonop baie geduld, maar die lewe gee sy mooiste lesse dikwels aan dié wat bereid is om lank genoeg stil te staan en waar te neem.

Op die plaas ontdek jy gou dat elke dier sy eie ritme het. Dou voor dag sal ons die glinstering van elke spinnerak oor die grasperk sien en in die middel van die dag die voëls wat besig is om nektar te versamel. Elkeen doen waarvoor hy geroep is op 'n tyd wat vir hom gegee is.

Een van die mooiste verhale wat my pa destyds met ons gedeel het, was dié van 'n klein suikerbekkie wat besig was om sy nes te bou. Om nes te bou, was nie vreemd nie, maar die feit dat hy spinnerakke soos garing versamel het en sy nessie met gom aanmekaar geweef het, was wél iets om dop te hou. 'n Regte argitek – dié voëltjie.

Dit het my laat wonder hoeveel spinnerakdraadjies God in ons eie lewens gebruik. Klein dingetjies soos 'n gesprek wat presies op die regte tyd plaasvind om 'n verhouding te versterk. 'n Boek wat jou perspektief verander. 'n Teleurstelling wat jou karakter vorm. 'n Vriendskap wat jou dra wanneer jy self nie meer kan nie. Daardie klein dingetjies wat 'n groot impak kan hê.

Dalk is dit die grootste les wat die plaas en my pa se waarneming my geleer het – om te besef dat die lewe nie net in die groot oomblikke gebeur nie, maar ook in die klein dingetjies wat die meeste mense miskyk. En dalk is dit ook van toepassing op hoe God in ons lewens werk. Soms sien ons net hoe die los drade van die spinnerakke in ons lewens bymekaar gemaak word, maar God sien reeds die nes. Perspektief. 'n Mens moet net geduldig sit en wag.

Vriendelike groete
Hilde Kruger
Solidariteit Helpende Hand
Lees jou briewe hier: https://hopklik.com/ljWMO

25/09/2026

In Lize met ‘n Z se brief was daar ’n goue draadjie wat vir my besonder goed aangesluit het by die betekenis van Erfenisdag. In haar brief verwoord sy waarheen sy op pad is, en daarmee saam die waardes, oortuigings en herinneringe wat haar rigting bepaal.

Haar skrywe het my daaraan herinner dat erfenis nie slegs in die verlede opgesluit lê nie, maar ook in die wyse waarop ons dit verstaan, uitleef en aan die toekoms oordra. Dankie, Lize!

Erfenisdag bied ’n geleentheid om stil te staan by dit wat ons ontvang het, maar ook by dit wat ons self besig is om te vorm. Dit vra van ons om met waardering na ons oorsprong te kyk, sonder om die verantwoordelikheid van die toekoms uit die oog te verloor. Ons erfenis is nie net iets wat ons bewaar nie; dit is ook iets waaraan ons deur ons keuses, optrede en volharding betekenis gee.

Geniet jou Vrydag!
- die Stigter

©Ineffable Digitale Ontwerp 2026

24/09/2026

22/09/2026

“Dis ’n mooi lewe dié,” sê ek vir ’n vriendin kort nadat ons oor pyn en verlies gepraat het. Elkeen dra sy eie lot, maar teen die tyd verstaan ons ook dat ‘n mens nie net deur jou lot bepaal word nie.

Volgens Nietzsche is die mens nie ’n voltooide eindproduk nie, maar ’n wese in voortdurende wording. Om lewenslesse in my joernaal neer te pen, beteken nie dat ek dit reeds ten volle verstaan of altyd daarin slaag om dit toe te pas nie. Soms verskyn dieselfde les weer en weer om die draai. Só werk die kringloop van die lewe.

Septembermaand se lewenslesse lyk só:
1. Die lewe hoef nie volledig verstaan te word om volledig geleef te word nie.
2. Om te leef beteken om voortdurend tussen sekerheid en onsekerheid te beweeg.
3. Om ’n mening te hê is nie dieselfde as om onafhanklik te dink nie.
4. Tradisie verdien soms ondersoek en nie outomatiese gehoorsaamheid nie.
5. Amor fati: wees lief vir jou lot.

Van die Jakarandas blom ongeduldig vroeg en dis vir my mooi om te sien dat die son nie meer so skaam is nie. Die kuns lê daarin om die mooi in alles te soek en uiteindelik deel van die mooi te word.

Oktober is op pad. Dis ’n mooi lewe dié …

©Hilde Kruger, 2026

20/09/2026

'n Vuurtoring en 'n kerktoring laat my telkens aan my ma dink. Wanneer ons saam deur Suid-Afrika reis en die land se klein dorpies verken, maak ons byna altyd tyd om by die plaaslike kerk of, indien ons langs die kus is, by 'n vuurtoring stil te hou om 'n foto of twee te neem.

Van kleins af het my ma ons geleer dat 'n vuurtoring nie vir sonskyndae opgerig is nie, maar vir donker nagte en storms. Lank voordat moderne navigasiestelsels bestaan het, was die Suid-Afrikaanse kus een van die gevaarlikste seeroetes ter wêreld. Vuurtorings was in daardie tyd noodsaaklik vir lig, sodat lewens, handelsroetes en die ontwikkeling van die land beskerm kon word.

Soms vergeet ons dat daar vuurtoringwagters ook was. Hulle het dikwels saam met hul gesinne op afgeleë kusgebiede gewoon waar die see hul grootste uitdaging was. Hulle verantwoordelikhede was onder andere om die lense te poleer, olie aan te vul, die lamp elke aand betyds aan te steek en deur die nag seker te maak dat die lig nie uitdoof nie. Gedurende storms moes hulle dikwels uitgaan en die beskadigde toerusting herstel sodat die vuurtoring nie sy lig verloor nie. Omdat baie vuurtorings op afgesonderde rotspunte of langs onherbergsame kuslyne geleë was, is basiese benodigdhede soos voedsel soms net een keer per maand afgelewer. Die beroep het daarom nie net tegniese vaardighede vereis nie, maar ook deursettingsvermoë, veerkragtigheid en 'n pligsbesef, aangesien die veiligheid van talle seevaarders van hul toewyding afhanklik was.

Miskien word elkeen van ons iewers langs die lewenskus geroep om 'n vuurtoringwagter vir iemand te wees. Soos die wagters van ouds leer die lewe ons dat getrouheid nie op sonskyndae gevorm word nie, maar in die ure wanneer die wind huil, die golwe breek en die son agter die horison verdwyn. Volhard in geloof en spaar jou olie vir moeilike dae. Soms is jou stille volharding die baken wat iemand anders veilig huis toe lei al sal jy dalk nooit weet wie in die donker op jou lig staatmaak nie.

Vriendelike groete
Hilde Kruger
Solidariteit Helpende Hand
Lees jou briewe hier: http://bit.ly/3JMx8J5

20/09/2026

Augustus- en Septembermaand se illustrasie lyk só.

18/09/2026

Ek benut hierdie maand se Vrydae deur op die briewe te reflekteer wat ons vanaf ons boervroue ontvang het. Sommer net my gedagtes rondom dit en wat ek raaksien ...

Ons het hierdie week die voorreg gehad om deur Yvonne en Deidre se briewe te lees. In die twee briewe is dit vir my duidelik dat boerdery veel meer is as ’n beroep of ’n manier van bestaan is.

Yvonne se brief lê die klem op geloof, volharding en vertroue: die boer saai en versorg, selfs wanneer daar geen waarborg van ’n oes is nie.

In Deidre se brief verskuif ons die perspektief na identiteit, balans en ruimte om mens te wees. Jy kan 'n boer se vrou wees, maar jy kan ook 'n vrou wees wat boer. Die term "Boervrou" kan meer as een betekenis hê. Jy kan ook deel wees van die plaas sonder om jou eie drome en behoeftes prys te gee. Mooi, né?

Ek leer baie by die dames ... soos om jou geloof sterk te hou, vas te staan in wie jy is en getrou te bly wanneer die uitkoms onseker is.

Ons kan nie elke seisoen beheer nie, maar ons kan kies hoe getrou ons daarin wil leef. Ons mag ook meer as een droom najaag en tyd maak vir onsself.

Dankie, Yvonne en Deidre.
Julle gee perspektief. Mag jul van krag tot krag aangaan.

Geniet jou Vrydag!
- die Stigter
©Ineffable Digitale Ontwerp 2026

13/09/2026

Ek het onlangs eers uitgevind dat my voorouers met koring geboer het. Ek was in die veld en het opnuut weer na die wêreld om my gekyk en 'n prentjie probeer skep van hoe dit sou lyk as alles met goue koringare bedek was. Vir my as prentjie-mens sou die plaas prentjiemooi gelyk het. Daarvan is ek seker.

In daardie tyd moes jy alles self plant en oes. Daar was geen kitsoplossings of masjiene wat die werk in 'n oogwink vir jou kon doen nie. Elke saad moes met sorg in die grond geplant word. Een vir een … Daarna het die wagtyd gekom. Geen stelsel in sig nie, net vertroue met die wete dat jy op die Here moet wag.

Miskien is vandag se lewe nie so anders nie …

Ons leef in 'n wêreld wat onmiddellike resultate verwag. Ons wil vandag plant en môre oes. Ons meet sukses aan spoed en vergelyk ons reis met dié van ander. Ons vergeet dikwels dat die belangrikste dinge in die lewe stadig groei – karakter, wysheid, vertroue, verhoudings, drome ... Dis seker een van die redes waarom Solidariteit Helpende Hand se PlantSelf-projek een van my gunstelingprojekte is: Dit moedig die gemeenskap aan om weer self te begin plant. Want sien, om te plant is om hoop te kweek. Dit sê vir my dat jy in môre se moontlikhede glo.

PlantSelf verstaan hierdie beginsel. Die projek fokus nie net op die fisiese voordele van 'n oes nie, maar ook op die veranderinge wat in 'n mens plaasvind. My voorouers het waarskynlik geweet dat elke oes met geloof begin. Jy plant lank voordat jy die eerste koringaar sien. Jy werk omdat jy glo dat die seisoene sal draai en dat die aarde op sy tyd vir jou iets sal teruggee en daarom plant ons self.

Vriendelike groete
Hilde Kruger
Solidariteit Helpende Hand
Lees meer oor PlantSelf hier: https://helpendehand.co.za/plantself/