01/06/2026
Die Halfpadmerk
Die kalender draai sy houthandvatsel om,
’n Bladsy skeur sag in die vroeë oggendlig.
Junie staan kaalvoet in die drumpel, stom,
met die koue wat sy eerste rypbriewe dig.
Ons is in die middel van die jaar,
die halfpadmerk lê soos ’n grenslyn in die sand;
agter ons die somer wat sy vure moes blus,
voor ons die winter met sy wit, stil hand.
Dit is die tyd van die groot ewewig,
waar die dae krimp en die nagte dieper asemhaal.
Die ure van die jaar word stadig leeggedra,
terwyl die suidooster die laaste blare waai en
die takke stroop wat nou biddend staan.
Die see praat harder teen die kusklippe vas,
asof hy weet die helfte van die reis is verby,
en die storms weeg swaarder as die somerlas.
Halfpadmerk. ’n Mens kyk onwillekeurig om
na die spore wat die eerste ses maande moes los.
Die drome wat gestol het, die liede wat geblom het,
en die stil gevegte van die hart.
Maar winter is nie die einde van die lyn nie,
dis net die middelfrase van ’n groter lied—
’n Tyd om nader aan die kaggelvuur te skuif,
en die rykdom van die stilte te geniet.
Laat die koue maar kom, laat die skemer vroeër sak,
ons staan stewig op hierdie halfpad-grond.
Met die wete: die warmte lê diep onder ons voete
en die jaar se sirkel word nou stadig rond. © 2026 -
