09/07/2026
Akala ng Online Boyfriend Ko Pangit Ako Kaya Ipinasa Niya Ako sa Isang Mahirap na Estudyanteng May Peklat—Hindi Niya Alam Ako Pala ang Campus Crush na Hinahabol Niya
Isang prank lang ng kapatid ko ang sumira sa halos isang taon kong online relationship.
Ipinadala niya sa lalaking mahal ko ang pinakapangit kong litrato—nakapikit, tabingi ang bibig, at sobrang distorted dahil sa filter.
Hindi ako agad nakapagpaliwanag.
Dahil ilang segundo lang ang lumipas, nagpadala rin si Rafael ng selfie niya.
Maputi siya, matalim ang mga mata, at gwapo sana—kung hindi dahil sa malaking peklat na tumatawid sa kaliwang bahagi ng mukha niya.
Kasunod noon ang mensahe niya.
“Huwag kang mahiya, Lia. Para sa akin, maganda ka kahit ano pa ang itsura mo.”
At pagkatapos:
“Tingnan mo ako. Kung may dapat mahiya sa atin, ako iyon.”
Nakatitig ako sa screen nang matagal.
Nasa dulo na ng mga daliri ko ang paliwanag.
Gusto kong sabihin na hindi talaga ako iyong babaeng nasa litrato.
Na kalokohan lang iyon ng nakababatang kapatid kong si Mika.
Pero hindi ko na ipinadala.
Ayokong isipin niyang ipinagmamalaki ko ang sarili kong mukha.
Ayokong masaktan ang pride niya.
Kaya hinayaan kong maniwala siyang pangit ako.
At sa mga sumunod na buwan, mas lalo akong nahulog sa kanya.
Hanggang sa dumating ang unang araw ko sa San Lorenzo University sa Quezon City.
Doon kami unang magkikita nang personal.
Halos hindi ako nakatulog sa excitement.
Maaga akong dumating sa campus, may dalang maliit na regalo at sulat na ilang gabi kong pinaghirapang gawin.
Pero bago pa ako makarating sa meeting place namin, may narinig akong pamilyar na boses mula sa likod ng student center.
Boses ni Rafael.
Tumigil ako.
“Pare, sigurado ka bang hindi mo siya pupuntahan?”
May tumawa.
Pagkatapos, narinig ko ang sagot niya.
Mabagal.
Tamad.
At puno ng pangungutya.
“Ganoon kapangit tapos gustong makipag-meet sa akin?”
Napatigas ako.
May isa pang lalaki ang humalakhak.
“Eh sino ang pinapunta mo?”
“Sabi ko sa kanya nagpalit ako ng account.”
Tumawa si Rafael.
“Account iyon ni Noah, iyong scholar sa Physics Department na may peklat sa mukha.”
Nanlamig ang mga k**ay ko.
“Grabe ka naman.”
“Bagay naman sila.”
Mas malakas ang tawanan.
“Parehong insecure.”
“Parehong hindi pasok sa mundo mo.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko.
Lahat ng lambing.
Lahat ng “good morning.”
Lahat ng gabing nag-uusap kami hanggang alas-dos.
Lahat pala iyon ay puwedeng itapon dahil lang sa isang litrato.
Napayuko ako.
Hindi ko na sila nilapitan.
Tahimik akong tumalikod.
Pero dalawang hakbang pa lang ako nang muling marinig ang boses ni Rafael.
“Miss?”
Hindi ako lumingon.
“Excuse me, miss.”
Mas malapit na.
Napalingon ako.
Nakatayo si Rafael ilang metro sa likod ko.
Walang peklat.
Walang kahit anong marka sa mukha.
Sa totoong buhay, mas gwapo siya kaysa sa mga litrato niyang ipinadala.
Matangkad, maayos ang buhok, naka-puting polo at mamahaling relo.
Pero ang pinakanakakainsulto ay ang paraan ng pagtitig niya sa akin.
Parang nabigla.
Parang unang beses niyang makakita ng babaeng nagustuhan niya.
“Sorry,” sabi niya. “Can I get your Instagram?”
Hindi ako makapaniwala.
Ako ang babaeng ilang segundo lang ang nakalipas ay tinawag niyang pangit.
Pero dahil naka-mask ako dahil sa allergy ko, hindi niya ako nakilala.
“Hindi.”
Natigilan siya.
Halatang hindi sanay tanggihan.
Lumapit ang mga kaibigan niya.
“Miss, baka gusto mong pag-isipan. Si Raf ang apo ng isa sa biggest donors ng university.”
Tinuro pa ng isa ang bagong engineering building.
“Family nila ang nag-donate niyan.”
Hindi ako sumagot.
“Excuse me. Dadaan ako.”
Lumihis ako.
Pero humakbang si Rafael sa harap ko.
“Wait.”
Kumunot ang noo ko.
Matagal niya akong tinitigan.
Pagkatapos ay bigla niyang sinabi:
“Are you… Mika Santos?”
Parang may humila sa sikmura ko.
Mika.
Ang half-sister ko.
“Ano?”
“You’re Mika, right?”
Dahil sa allergy ko, mask lang at mga mata ko ang kita.
Pero kahit magkamukha kami ni Mika nang kaunti, hindi kami madaling mapagk**alan.
Hindi ko alam kung bakit iyon ang pangalang sinabi niya.
At sa puntong iyon, wala na rin akong pakialam.
“Mali ka.”
Napaatras siya.
“Oh.”
Bahagyang namula ang mukha niya.
“Sorry. Akala ko lang…”
Hindi ko na siya pinatapos.
Diretso akong umalis.
Habang palayo ako, narinig ko ang bulungan ng mga kaibigan niya.
“Pare, kamukha niya iyong girl sa picture.”
“Akala ko rin siya iyong online girlfriend mo.”
“Kaya pala nilapitan mo agad.”
Hindi na ako lumingon.
Pagbalik ko sa dorm, ilang minuto akong nakaupo sa k**a nang walang ginagawa.
Hanggang sa dumating ang roommate kong si Trina.
“Lia?”
Tinanggal niya ang bag niya.
“Ano’ng nangyari? Hindi ba ngayon iyong meet-up ninyo?”
Napangiti ako nang mapait.
“Hindi natuloy.”
“Bakit?”
“Siguro… pangit daw ako.”
Dalawang segundo niya akong tinitigan.
Pagkatapos ay halos mapasigaw.
“PANGIT KA?”
Tinuro niya ako mula ulo hanggang paa.
“Girl, tatlong araw pa lang ang klase, dalawang beses ka nang na-post sa SLU Freedom Wall!”
Kinuha niya ang cellphone niya.
“Tingnan mo! May senior pang nagtatanong kung sino iyong girl sa library na naka-blue dress!”
Hindi ako natawa.
Kaya ikinuwento ko ang lahat.
Habang nakikinig siya, mas lalong sumisikip ang ekspresyon niya.
Nang matapos ako, hinampas niya ang mesa.
“Rafael Vergara?”
Tumango ako.
“Yung spoiled rich kid na namigay ng ₱500 GCash vouchers sa freshman group chat bago magpasukan?”
“Siya.”
“At dahil lang sa maling picture, imbes na kausapin ka nang maayos, ipinasa ka niya sa ibang lalaki para pagtawanan?”
“Ganun na nga.”
Napamura si Trina.
“Hayaan mo. Karma na bahala sa kanya.”
Napangiti ako nang kaunti.
Pero biglang nanlaki ang mga mata niya.
“Sandali.”
“Ano?”
“Lia…”
Lumapit siya.
“Iyong love letter mo?”
Bigla akong napatayo.
Nawala ang lahat ng kulay sa mukha ko.
Dahil hindi lang pala account ni Noah ang pinagbigyan ni Rafael sa akin.
Sa loob ng halos dalawang linggo, araw-araw akong pumupunta sa Physics Building.
Akala ko si Rafael ang tahimik na lalaking laging nakaupo sa bandang bintana.
Kaya tuwing lunch break, kapag walang tao, palihim akong nag-iiwan ng pagkain sa desk niya.
Cookies.
Milk tea.
Sandwich.
Minsan, gamot sa sipon dahil sinabi niyang masama pakiramdam niya.
At ngayong araw…
May iniwan akong sulat.
Isang totoong sulat.
Hindi biro.
Hindi prank.
Sulat na nagsisimula sa:
“Raf, matagal na kitang gusto. At pagkatapos nating magkita ngayon, gusto kong maging totoong bahagi ng buhay mo…”
“Patay.”
Napahawak ako sa ulo ko.
Isinuot ko agad ang sapatos ko.
“Lia, saan ka pupunta?”
“Physics Building!”
Tumakbo ako palabas ng dorm.
Pero nang makarating ako roon, bukas na ang classroom.
At walang tao.
Mabilis akong lumapit sa desk sa tabi ng bintana.
Wala ang lunch box.
Wala ang snacks.
At higit sa lahat—
wala na rin ang sulat.
Sa likod ko, biglang may malamig na boses.
“Hinahanap mo ba ito?”
Dahan-dahan akong lumingon.
May isang matangkad na lalaki sa pintuan.
Payat.
Tahimik.
May malinaw na peklat sa kaliwang pisngi.
At hawak niya sa k**ay ang pink na envelope na isinulat ko para sa lalaking mahal ko.
Tumingin siya sa pangalan sa harap.
Pagkatapos, tumingin sa akin.
“Sino si ‘Raf’?”...👇
