08/17/2025
“මට හුස්ම තියෙන තුරා මම ඔයාව සොයනවා.”
සෑම සතියකම, දශකයකට වැඩි කාලයක්, යසුඕ ටකමාට්සු (Yasuo Takamatsu) සිය කිමිදුම් ඇඳුම ඇඳගෙන, ස්ථාවර දෑතින් සිය උපකරණ සකස් කරගෙන, ජපානයේ ඔනගාවා (Onagawa) වෙරළට ඔබ්බෙන් වූ අයිස් සහිත ජලයට කිමිදෙයි. ඔහු සෙමින්, සුන්බුන් සහ වැලි අතර, නිහඬ මුහුදු පැලෑටි සහ ඔහු දෙස හුරුපුරුදු රූපයක් මෙන් බලා සිටින මසුන් අතරින් පහළට බසි. ඔහු වෘත්තීය කිමිදුම්කරුවෙක් නොවේ. ඔහු මීට පෙර කිසි දිනෙක මෙය කර නැත. නමුත් ඔහු ඉගෙන ගත්තේය. මක්නිසාද යත්, එතැන, රළ යට සහ අඳුරු මුහුදු පතුල යට, ඇය තවමත් සිටිය හැකි බැවිනි.
ඔහුගේ බිරිඳ, යුකෝ (Yuko).
2011 මාර්තු 11 වන දින, රික්ටර් මාපකයේ 9.0ක භූමිකම්පාවක් නිසා ඇති වූ විනාශකාරී සුනාමියක් ජපානයේ ඊසානදිග වෙරළ තීරය හරහා ගසාගෙන ගියේය. මිනිත්තු කිහිපයක් ඇතුළත, මුළු නගර මුහුදට ගිලී ගියේය. ජලය නිවාස, පාසල්, රෝහල් සහ 15,000 කට අධික ජීවිත රැගෙන ගියේය. දහස් ගණනක් මිනිසුන් අතුරුදහන් විය. යුකෝ ද ඔවුන්ගෙන් කෙනෙකි.
ඒ දවස, වෙනදා මෙන්, ඇය රැකියාවට ගොස් සිටියාය. සුනාමිය ළඟා වන විට, ඇය තම ස්වාමිපුරුෂයාට අවසන් පණිවිඩයක් යැවීමට සමත් විය: “මට ඕන ඔයා හොඳින් ඉන්නවා දකින්න. මට ගෙදර එන්න ඕන.”
ඉන්පසු, නිහඬතාවය.
යුකෝගේ සිරුර කිසිදා හමු නොවීය.
කම්පාවට හා සිත් තැවුලට පත් යසුඕ බලා සිටියේය. ඔහු සුන්බුන් අතර, දිවි ගලවා ගත් අයගේ ලැයිස්තු අතර, ඡායාරූප අතර සෙව්වේය. නමුත් කිසිවක් හමු නොවීය.
එබැවින්, ඇය වෙනුවෙන් වෙන කිසිවෙකු සොයන්නේ නැති බව පැහැදිලි වූ විට, ඔහුම එය කිරීමට තීරණය කළේය.
ඔහු තම ජීවිතයේ කිසි දිනෙක කිමිදී නැත. නමුත් 56 හැවිරිදි ඔහු කිමිදීම පිලිබඳව පාඩම් ඉගෙන ගෙන, සහතික ලබාගෙන, උපකරණ මිලදී ගත්තේය. ඒ වගේම ඔහු පටන් ගත්තා.
එතැන් සිට, ඔහු කිමිදුම් 600 කට වඩා කර ඇත.
සෑම කිමිදීමක්ම යාච්ඤාවකි. සෑම මුහුදු පතුලක්ම, අවස්ථාවකි.
යසුඕ වරක් ඔනගාවා හි ඉතිරිව තිබූ දේ ගවේෂණය කරයි: ලී බාල්ක, වහල කෑලි, මලකඩ කෑලි, සමහර විට මැකී ගිය ඡායාරූප. සමහර වෙලාවට ඔහුට යමක් හමු වේ, සමහර වෙලාවට කිසිවක් හමු වෙන්නේ නැත. නමුත් ඔහු කිසි විටෙකත් තම ධෛර්යය අත්හරින්නේ නැත.
“මම දන්නවා ඇය එහි කොහේ හරි ඉන්නවා කියලා,” ඔහු කියයි. “මට ඇයව තනි කරලා යන්න බැහැ. මට ඇයව ගෙදර ගෙන එන්න ඕන.”
ඔහුගේ කතාව ජපානයට ගැඹුරින් බලපෑවේය. තම වේදනාව පොරොන්දුවක් බවට පත් කළ, නිහඬ හා කාරුණික සාමාන්ය මිනිසෙකි. කාලයෙහි තර්කයට හෝ සාගරයේ දරුණුකමට යටත් නොවී, අමතක නොකිරීමට තෝරා ගත් මිනිසෙකි.
ඔහුට, මුහුද තවදුරටත් සීමාවක් පමණක් නොවේ: එය අභයභූමියක් බවට පත්ව ඇත. මතකය, රැඳී සිටීම, ආදරය සඳහා වූ ස්ථානයකි.
යසුඕ තමා රවටා ගන්නේ නැත. යුකෝ සොයා ගැනීමේ අවස්ථා අඩු බව ඔහු දනී. එහෙත් සෑම කිමිදීමක්ම විශ්වාසවන්තකමේ ක්රියාවක් වන අතර, එය ඔහුට ඇය සමඟ සම්බන්ධතාව තබා ගන්නා තුනී නූලකි.
ඔහුගේ නොපසුබට උත්සාහය පාරාශුද්ධ වූවකි .
සාගරයේ ගැඹුරේ නිශ්ශබ්දතාවයේ, කාලය නිශ්චලව පවතින බව පෙනෙන තැන, යසුඕ ගෞරවයෙන් හා බලාපොරොත්තුවෙන් පිහිනයි. ඔහු තම බිරිඳගේ ශරීරය පමණක් සොයන්නේ නැත: ඔහු ඔවුන්ගේ ආදරයේ කොටසක්, ඔවුන්ගේ ජීවිතයේ කොටසක්, ඛේදවාචකය මකා දැමීමට උත්සාහ කළ සෑම දෙයකම කොටසක් සොයයි.
ඇයි මෙච්චර කාලයක් ගියාට පස්සෙත් ඔබ දිගටම ඇයව සෙවීමට උත්සාහ කරන්නෙ කියලා ඇහුවම ඔහු සරලවම මෙහෙම උත්තර දෙනවා:
“මොකද ඇය මගේ බිරිඳ. ඉතින් මම තවමත් ඇයට ආදරෙයි.”
සෑම දෙයක්ම වේගවත්ව අමතක කළ හැකි හා ආදේශ කළ හැකි, යුගයක, යසුඕ ටකමාට්සුගේ කතාව ආදරය කිරීමේ සැබෑ අරුත අපට මතක් කර දෙයි. ඉවසීමෙන්. ධෛර්යයෙන්. නිමක් නැති කැපවීමෙන්.
තවද සාගරය එහි තුල රහස් තබා ගන්නා විට පවා ඔහු කිමිදීම දිගටම කරගෙන යනු ඇත. මක්නිසාද යත්, සමහර ආදරයන්ට, මුහුදට පවා සමුදීමට නොහැකි බැවිනි.
Copied
