https://www.facebook.com/profile.php?id=61553715298406

ShootCam, 1534 S La Cienega Boulevard, Los Angeles, CA (2026)

09/25/2026

#ខ្ញុំមកប្រមូលពន្ធដែលអ្នកភូមិតិរិឆ្ឆានជំពាក់តាខ្ញុំ

មានការជជែកវែកញែកយ៉ាងច្រើន នៅក្នុងវីដេអូឃ្លីបរបស់ជនជាតិបរទេសម្នាក់ (ប្រហែលជាជនជាតិបារាំង) ដែលអះអាងថាខ្លួនជាចៅរបស់លោក រេស៊ីដង់ មេនដេស ដែលជាអ្នកប្រមូលពន្ធពីពលរដ្ឋនៅខេត្តកំពង់ឆ្នាំង ក្នុងសម័យអាណានិគមបារាំង។

ការបញ្ចេញមតិមួយចំនួននៅលើមាតិកានេះ៖ ១. អ្នកដឹងគុណដែលបារាំងមកដាក់អាណានិគម ដោយមូលហេតុនេះទើបអាចការពារទឹកដីដែលរងការឈ្លានពានពីសៀម (ប្រទេសថៃបច្ចុប្បន្ន)។ ២. អ្នកដែលរិះគន់ទៅលើការគាបសង្កត់ និងការទារពន្ធលើសពីលទ្ធភាពរបស់ប្រជាជន ពីសំណាក់បារាំង។

វាជាការពិតមិនអាចប្រកែកបាន ការដាក់អាណានិគមរបស់បារាំងមកលើកម្ពុជា បារាំងបានជួយកម្ពុជាឱ្យផុតពីការឈ្លានពានរបស់សៀម និងទាមទារខេត្តមួយចំនួនពីសៀមមកវិញ ដែលប្រជាជនកម្ពុជាតែងតែដឹងគុណជានិច្ចមកដល់បច្ចុប្បន្ន។ ប៉ុន្តែកម្ពុជាក៏រងនូវការបាត់បង់ និងក្តីឈឺចាប់ជាច្រើនដែរ ដែលជនជាតិខ្មែរគួរតែយល់ដឹង៖
-បារាំងបានប្រគល់ដែនដីកូសាំងស៊ីន(កម្ពុជាក្រោម) និងកោះត្រល់ អោយប្រទេសវៀតណាម ដោយអយុត្តិធម៌
-ការគាបសង្កត់ផ្នែកពន្ធដារ ហួសកម្រិតជីវភាពប្រជាជន (ជាក់ស្តែងក្នុងព្រឹត្តិការណ៍ភូមិតិរច្ឆាន)
-ការគាបសង្កត់ និងកេងប្រវ័ញ្ចកម្លាំងពលកម្ម របស់ប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរ
-ការគាបសង្កត់ និងកែនកម្លាំងទាហានខ្មែរ ដើម្បីទៅបម្រើក្នុងសង្គ្រាមលោកលើកទី១ និងទី២
-ការប្រមូលយកនូវកេរដំណែល និងសម្បត្តិធម្មជាតិ យកទៅបម្រើផលប្រយោជន៍ប្រទេសបារាំង
-ររារាំងការអភិវឌ្ឍរបស់កម្ពុជា ផ្នែកសេដ្ឋកិច្ច អប់រំ និងបើកដៃឱ្យមានការជ្រៀតជ្រែកក្នុងការគ្រប់គ្រងប្រទេសពីបរទេស (វៀតណាម)

ម្ចាស់វីដេអូ ប្រហែលជាគាត់មើលឃើញតែជ្រុង ដែលបារាំងមានគុណមកលើកម្ពុជា ប៉ុន្តែគាត់ភ្លេចមើលលើជ្រុងម្ខាងទៀតដែលកម្ពុជារងនូវគំនាប និងការជិះជាន់ជាច្រើន អ្វីជាការគួរសម គាត់គួរតែបង្ហាញនូវអារម្មណ៍សោកស្តាយ ឬអារម្មណ៍សុំទោសទៅលើអ្នកភូមិក្រាំងលាវ (ភូមិតិរិឆ្ឆាន) និងអ្នកខេត្តកំពង់ឆ្នាំង បើគាត់ពិតជាចៅរបស់ មេនដេស។ តាមពិតទៅ កម្ពុជាក្នុងរឿងនេះ ប្រៀបបានទៅនឹងមនុស្សម្នាក់ដែលកំពុងរត់គេចពីសត្វសាហាវ មកពួនក្នុងស្រះទឹកមួយដែលពេញទៅដោយសត្វឈ្លើង ដែលនេះស្តែងចេញនូវតួរអង្គបួន៖
១ សត្វសាហាវ គឺប្រទេសដែលមានមហច្ចតាឈ្លានពានទឹកដីកម្ពុជា
២ ស្រះទឹក គឺបារាំង ឬអាណានិគមបារាំងមកលើកម្ពុជា
៣ មនុស្សដែលរត់គេចពីសត្វសាហាវ គឺកម្ពុជា
៤ ឈ្លើង គឺការគាបសង្កត់ ការគេងប្រវ័ញ។

07/02/2026

#ព័ត៌មានក្លែងក្លាយ ជារបាំងមុខលើកញ្ចក់ឌីជីថល និងការពិតត្រូវគេធ្វើឃាត

នៅលើសមរភូមិបណ្តាញសង្គម ព័ត៌មាន និងអារម្មណ៍ត្រូវបានគេបោះចូលទៅក្នុងបណ្តាញសង្គមរៀងរាល់ថ្ងៃ។ វាបានក្លាយជាអាវុធមុខពីរ ដែលមុតស្រួចបំផុត។ ក្នុងពេលដែលវាអាចតភ្ជាប់មនុស្សពីត្រើយម្ខាងមកជួបគ្នានៅត្រើយម្ខាងទៀត វាក៏កំពុងតែបំផ្លាញសីលធម៌សង្គមឱ្យរលាយបន្តិចម្តងៗ ដោយមិនដឹងខ្លួន។ អ្វីដែលគួរឱ្យខ្លាចបំផុតនោះគឺ បណ្តាញសង្គមមានសមត្ថភាពអាច ក្រឡាប់ចាក់ការពិត ប្រែខ្មៅជាស ប្រែខុសជាត្រូវ ធ្វើឱ្យមនុស្សអាក្រក់ក្លាយជាទេវតា ហើយរុញច្រានមនុស្សល្អឱ្យធ្លាក់ទៅក្នុងនរកនៃពាក្យចចាមអារ៉ាម។

តើមានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ដែលកំពុងរស់នៅពីក្រោយមុខរបាំងនៃការសម្តែង?

អ្នកយកកិត្តិយសរបស់អ្នកដទៃជាន់ឈ្លី ដើម្បីតែផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន ដើម្បីឡើងទៅរកភាពល្បីល្បាញ និងលុយកាក់។

អ្នកពុករលួយ ជិះជាន់គេ បែរជាអាចបង្ហោះសារបង្រៀនពីភាពស្មោះត្រង់ តាំងខ្លួនជាអ្នកស្រឡាញ់យុទ្ធធម៌ និងត្អូញត្អែរពីភាពអយុត្តិធម៌ក្នុងសង្គម ដើម្បីដណ្តើមយកភាពស្អាតស្អំ និងការអាណិតអាសូរ។

អ្នករកស៊ីកេងប្រវ័ញ្ច ឈាមត្រជាក់ បែរជាអាចបង្កើតកម្រងរូបភាពសប្បុរសធម៌ និយាយពីការលះបង់ និង តាំងខ្លួនជាអ្នកស្នេហាជាតិដ៏កំពូល ដើម្បីបិទបាំងដាននៃការជញ្ជក់ឈាមជញ្ជក់សាច់អ្នកដទៃ។

អ្នកក្បត់មិត្តភាព បោះបង់មនុស្សក្បែរខ្លួន ពេលដែលខ្លួនឯងធ្លាក់ខ្លួន បែរជាបង្ហោះសារយំសោក ស្វែងរកក្តីមេត្តា និងស្តីបន្ទោសថា «លោកនេះគ្មានអ្នករាប់អានពេលគ្មានលុយ» ទាំងដែលការពិត គឺមកពីទង្វើក្បត់ទុច្ចរិតរបស់ខ្លួនឯងកាលពីមុន។

អ្នកផិតក្បត់ បំផ្លាញស្នេហា បែរជាអាចប្រែក្រឡាស់មកធ្វើជាជនរងគ្រោះ បង្ហោះវីដេអូ ឬសារឈឺចាប់ បង្ហាញទឹកភ្នែកក្លែងក្លាយ ថាខ្លួនត្រូវគេបោកប្រាស់ ដើម្បីទម្លាក់កំហុស និងបំផ្លាញកិត្តិយសដៃគូម្ខាងទៀត។
ទឹកភ្នែកនៅលើបណ្តាញសង្គម ពេលខ្លះមិនមែនជាតំណក់ទឹកចេញពីចិត្តដែលឈឺចាប់នោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាទឹកថ្នាំដែលគេប្រើដើម្បីលាងជម្រះទង្វើដ៏ស្អុយរលួយរបស់ខ្លួនឯង។

នៅក្នុងសម័យបច្ចេកវិទ្យាដ៏ទំនើបនេះ បើយើងប្រើប្រាស់វាដោយខ្វះសតិ និងការពិចារណា នោះវានឹងក្លាយជាមេរោគដ៏កាចសាហាវដែលបំផ្លាញសង្គមទាំងមូល។ វិបត្តិនៃការបាត់បង់ជំនឿចិត្ត នៅពេលដែលការភូតភរត្រូវបានគេតុបតែងបានយ៉ាងស្អាត វានឹងធ្វើឱ្យមនុស្សក្នុងសង្គមលែងហ៊ានជឿជាក់លើគ្នា លែងហ៊ានជឿលើអំពើល្អ ហើយភាពត្រជាក់ស្រេប និងការសង្ស័យគ្នានឹងគ្របដណ្តប់ពេញសង្គម។ ជំងឺផ្លូវចិត្ត និងការធ្លាក់ទឹកចិត្ត ការមើលឃើញតែភាពហាយសូ ភាពល្អឥតខ្ចោះក្លែងក្លាយ និងការគាបសង្កត់ដោយពាក្យសម្តី ពីសំណាក់មនុស្សដែលតាំងខ្លួនជាអ្នកដឹងខុសត្រូវ បាននិងកំពុងរុញច្រានមនុស្សស្លូតត្រង់ជាច្រើនឱ្យធ្លាក់ចូលក្នុងជ្រោះនៃជំងឺបាក់ទឹកចិត្ត និងការស្អប់ខ្ពើមខ្លួនឯង។

បណ្តាញសង្គមគ្រាន់តែជាកញ្ចក់ឆ្លុះបញ្ចាំងអ្វីដែលគេ ចង់ឱ្យយើងឃើញ តែប៉ុណ្ណោះ វាមិនមែនជាសច្ចធម៌ទាំងស្រុងនោះទេ។ មុននឹងជឿ មុននឹងស្លុងអារម្មណ៍ទៅតាម ការស្រែកយំ ឬការត្អូញត្អែររបស់នរណាម្នាក់ សូមប្រើប្រាស់បញ្ញា និងស្មារតីដើម្បីពិចារណា។

កុំឱ្យពាក្យសម្តីផ្អែមល្ហែម ឬតំណក់ទឹកភ្នែកនៅលើអេក្រង់ទូរស័ព្ទ បោកប្រាស់បេះដូង និងសីលធម៌ពិតប្រាកដរបស់អ្នកបានឡើយ។ រស់នៅក្នុងសម័យបច្ចេកវិទ្យា ត្រូវមានខួរក្បាលបច្ចេកវិទ្យា និងបេះដូងដែលមានសតិសម្បជញ្ញៈ៕

06/27/2026

#អំណាច

#អំណាច ជាពាក្យពីរម៉ាត់ដ៏មានឥទ្ធិពល ដែលអាចប្រែក្លាយមនុស្សឱ្យទៅជាទេវតាផង និងជាបិសាចផង។ ជឿទេថា អ្នកគ្រប់គ្រង ឬអ្នកដឹកនាំប្រទេសមួយ ខំប្រឹងធ្វើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ពិតជាដើម្បីជាតិ និងប្រជាជនពិតប្រាកដមែន?

មនសិការរបស់មនុស្សលោក តែងតែត្រូវបានបំបែកជាពីរផ្លូវជានិច្ច៖
១ ជឿ៖ ព្រោះក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រមនុស្សជាតិ តែងមានវីរបុរសពិតប្រាកដ។ គេជឿថា គឺអាចមានអ្នកដឹកនាំដែលមាន "ទសពិធរាជធម៌" ក្នុងបេះដូង លះបង់ទាំងកម្លាំងកាយចិត្ត សេចក្ដីសុខផ្ទាល់ខ្លួន និងសូម្បីតែជីវិត ដើម្បីតែស្នាមញញឹមរបស់ប្រជានុរាស្ត្រ និងភាពរុងរឿងនៃទឹកដី។ ពួកគេសុខចិត្តធ្វើជាទៀន ដែលដុតរលាយខ្លួនឯង ដើម្បីបំភ្លឺផ្លូវឱ្យជាតិសាសន៍ដើរ។
២ មិនជឿ៖ ព្រោះការពិតដ៏ជូរចត់តែងតែបង្ហាញខ្លួនមក។ គេមិនជឿ ព្រោះអំណាចគឺជាថ្នាំពុលដ៏ផ្អែមល្ហែម។ មនុស្សភាគច្រើនខំប្រឹងឡើងទៅកាន់កំពូលភ្នំនៃអំណាច គឺគ្រាន់តែដើម្បីតណ្ហាផ្ទាល់ខ្លួន ដើម្បីការពារបុព្វហេតុរបស់បក្សពួក គ្រួសារ និងរក្សាផលប្រយោជន៍ក្រុមខ្លួនតែប៉ុណ្ណោះ។ នៅក្រោមស្លាកស្នេហាជាតិ ជារឿយៗ វាគ្រាន់តែជាល្ខោននយោបាយដ៏ឈ្លាសវៃមួយវគ្គ។

ទីបំផុតទៅ អំណាចមិនមែនជាអ្នកកែប្រែមនុស្សទេ វាគ្រាន់តែជាកញ្ចក់ឆ្លុះបញ្ចាំងឱ្យឃើញពីមនសិការពិត របស់មនុស្សម្នាក់ៗតែប៉ុណ្ណោះ។ បើគ្មានអ្នកលះបង់ពិត ប្រទេសជាតិក៏មិនអាចគង់វង្ស ហើយបើគ្មានអ្នកឆ្លៀតឱកាស ក៏កង់ប្រវត្តិសាស្ត្រមិនវិលជុំវិញការតស៊ូដែរ។ វានៅតែជាសង្រ្គាមលាក់មុខរវាង ឧត្តមគតិដ៏បរិសុទ្ធ និងមហិច្ឆតាដ៏ខ្មៅងងឹត!»

ក្នុងល្បែងអំណាច និងការដឹកនាំ ជនរងគ្រោះពិតប្រាកដដែលគួរឱ្យអាណិតបំផុត គឺប្រជាជនស្លូតត្រង់ដែលមិនដឹងអី។ ពួកគេប្រៀបដូចជាស្មៅបៃតង ដែលតែងតែត្រូវរងការជាន់ឈ្លី នៅពេលដែលដំរីជល់គ្នា។

ក្នុងសង្រ្គាម អំណាចដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ទាំងនោះ តើមាននរណាខ្លះធ្លាប់ងាកមកមើលតួអង្គដ៏កំសត់មួយក្រុមទៀតដែរឬទេ? នោះគឺ ប្រជាជនស្លូតត្រង់។ ពួកគាត់គឺជាមនុស្សភាគច្រើនលើសលប់ ដែលមិនដឹងអីសោះពីល្បែងនយោបាយ មិនយល់ពីយុទ្ធសាស្ត្រដណ្តើមផលប្រយោជន៍ និងមិនដែលមានបំណងចង់បានអំណាចអ្វីក្រៅពីសេចក្តីសុខរាល់ថ្ងៃនោះឡើយ។ ពួកគាត់ស្គាល់ត្រឹមតែការក្រោកពីព្រលឹម ហូរញើសជោកខ្នង ធ្វើការងារទាំងនឿយហត់ ដើម្បីតែបាយមួយចាន និងដំបូលផ្ទះតូចមួយជ្រកកោន។

នៅពេលអ្នកដឹកនាំមាន "ទសពិធរាជធម៌" ពួកគាត់គឺជាអ្នកទទួលផលបុណ្យទាំងញញឹម។

តែបើនៅពេលអ្នកដឹកនាំវង្វេងនឹង "មហិច្ឆតា" ពួកគាត់គឺជាអ្នករងគ្រោះមុនគេ និងធ្ងន់ធ្ងរបំផុត ដោយមិនដឹងខ្លួនទាល់តែសោះ។

ទឹកភ្នែករបស់ប្រជាជនស្លូតត្រង់ តែងតែហូរស្រក់ដោយសារតែការសម្រេចចិត្តខុសរបស់អ្នកមានអំណាច។ ពួកគាត់ក្លាយជាឧបករណ៍នៃការឃោសនា ក្លាយជាឈ្នាន់នៃការឡើងកាន់តំណែង និងក្លាយជាផ្ទាំងស៊ីបនៃការឈឺចាប់។ ពេលខ្លះ ពួកគាត់ខំស្រែកច្រៀងសរសើរអ្នកបំផ្លាញ ទាំងយល់ច្រឡំថាជាអ្នកសង្គ្រោះ ព្រោះតែភាពទន់ភ្លន់ និងភាពស្មោះត្រង់របស់ពួកគាត់ ត្រូវបានគេយកទៅធ្វើជាល្បែងបោកបញ្ឆោត។

ចុងក្រោយ ទោះបីជាអ្នកណាឈ្នះ ឆាកជីវិតនយោបាយប្រែប្រួលទៅជាយ៉ាងណា ក៏ដានរបួស និងភាពក្រីក្រ នៅតែបន្សល់ទុកនៅលើស្មារបស់ប្រជាជនស្លូតត្រង់ដដែល។ វាជារឿងដ៏អយុត្តិធម៌ និងគួរឱ្យខ្លោចចិត្តបំផុត ក្នុងលោកិយនេះ!
By អ្នកជនបទ
#ទស្សនវិជ្ជា

06/26/2026

កើតមកជាអ្នកក៏សាង ឬជាអ្នករួមចំណែកក្នុងការបំផ្លាញ

ត្រឹមតែប៉ុន្មានវិនាទីដ៏ខ្លី សំឡេងស៊ីរ៉ែនឡានសង្គ្រោះបន្ទាន់មួយ បានបន្លឺឡើងកាត់មុខទៅយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់។ តែមួយរំពេចនោះ ស្រាប់តែមានម៉ូតូធំមួយគ្រឿងទៀត ជិះកាត់ក្នុងល្បឿនដ៏លឿនស្លេវ ហាក់បីដូចជាកំពុងប្រណាំងប្រជែងនឹងសេចក្ដីស្លាប់។

ទិដ្ឋភាពផ្លេកបន្ទោរនោះ បានធ្វើឱ្យខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំគិតស្រមៃឃើញនូវតួអង្គពីររូបភ្លាមៗ៖
#តួអង្គទី១៖ គឺមនុស្សដែលកំពុងលះបង់ ធ្វើដំណើរក្នុងតួនាទីជា "អ្នកសង្គ្រោះ"។
#តួអង្គទី២៖ គឺមនុស្សដែលកំពុងប្រមាថជីវិតខ្លួនឯង និងអ្នកដទៃ ហើយក៏ជិតក្លាយជាជនរងគ្រោះក្នុងតួនាទីជា "អ្នកត្រូវបានគេសង្គ្រោះ"។

វាជាល្ខោនជីវិតពិតនៅលើដងផ្លូវ ដែលបង្ហាញថាមនុស្សយើងជ្រើសរើសផ្លូវដើរមិនដូចគ្នាឡើយ។ ពិភពលោកដ៏ធំធេងនេះ តែងតែបង្កើតឱ្យមានមនុស្សពីរប្រភេទដើរទន្ទឹមគ្នាជានិច្ច។

បើមានអ្នកខំកសាង គឺតែងតែមានអ្នកបំផ្លាញ។ បើមានអ្នកខំប្រឹងទាញជីវិតត្រឡប់មកវិញ ក៏មានអ្នកកំពុងរុញជីវិតទៅរកជ្រោះមរណៈដែរ។

វាជាសច្ចធម៌ដ៏ជូរចត់ ប៉ុន្តែវាជាការពិតនៃជីវិត ចុងក្រោយ បើគ្មានទង្វើរបស់អ្នកបំផ្លាញ តើគេត្រូវការវត្តមានរបស់អ្នកសង្គ្រោះមកធ្វើអ្វី?

06/25/2026

The Art of Anger Management

In daily life, each of us inevitably encounters events, problems, or people that make us feel displeased and angry. Many people often think that retaliating or expressing anger toward others is a demonstration of strength, while patient silence is a sign of weakness. But have you ever noticed that every time anger flares up, the very first person to burn and feel exhausted is ourselves?

In reality, training the mind not to easily get angry with others does not just extinguish the fire of suffering within; it is a sublime art of living that reflects true inner strength.

In this article, I will share wisdom and simple methods for using mindfulness to manage emotions, helping you find true peace and mental resilience...

Training yourself to “not easily get angry with others”
Does not make you weak,
But it makes your mind “stronger.
People who anger easily
Are often easily exhausted.
Because over just a single word,
A small action,
Or a minor displeasure,
The mind is instantly ready to boil over.
The more frequently you get angry,
The less peace your mind will have.
Many times,
We think we are punishing others,
But in truth,
The person bearing the full force of that heatIs ourselves.
In spiritual principles,
Anger is a type of "fire"
That always burns the person holding it first.
The Buddha did not teach us to suppress our emotions,
But He taught us to "be aware of them in time."
Because all emotions
Arise -) rightarrow-) exist -) rightarrow-) and pass away.
If we have the mindfulness to catch it right when it begins to form,
Anger will no longer be able to drag us as far as before.

Practical Training for Daily Life:
When displeasure begins to rise, do not rush to retaliate.
Pause for a moment.
Return to the awareness of your breath.
Observe your own body.
Notice if your mind is starting to heat up, starting to feel tense, or starting to crave winning and losing.

Simply by "knowing in time" without rushing to act on the emotion, mindfulness (Sati) will begin to take over and guide you instead of impulse.

Another crucial aspect is training yourself to see things through cause and effect (conditions):People who speak poorly to you might be suffering inside, feeling stressed, or carrying their own emotional wounds.

This does not mean we have to tolerate or accept everything, but when we understand the underlying causes, our anger subsides. We begin to see that everyone is simply acting according to their own internal state.

When you practice this frequently, your mind will begin to calm down and won't easily drift along with emotions. Eventually, you will realize that:

"Inner Peace"
Does not happen because this world is free of problems, But it arises from a mind with enough mindfulness...

A mind that refuses to burn itself with every passing emotion.
In the end, conquering others may bring satisfaction for a fleeting moment, but conquering your own mind will grant you long-lasting peace.

ShootCam

09/25/2026

07/02/2026

06/27/2026

06/26/2026

06/25/2026

Address

Website

Alerts

Shortcuts

Sponsored

Share

Listing takedown request