06/04/2025
MLANGONI KWA BABA YAGA
Katika mtaa wa Bwela Mtoni, kulikuwa na fumbo lililowatesa wakazi wake. Watoto walikuwa wakipotea, mmoja baada ya mwingine, kana kwamba hewa ya usiku ilikuwa inawameza kimyakimya. Hakukuwa na mlio, wala alama ya kuvunjwa kwa mlango—ni k**a walikuwa wakitoweka na dunia ikawa kimya.
Amina, mama wa mtoto mmoja aitwaye Mosi, alikuwa mmoja wa walioteseka. Mosi alianza kuota ndoto za ajabu:
“Anakuja mama mzee mwenye macho mekundu… anatembea juu ya sufuria inayoelea juu ya ardhi. Ana nyumba yenye miguu... k**a kuku.”
Amina alikumbuka hadithi ya bibi yake kuhusu Mama wa Milango—kiumbe aliyeishi msituni zamani, anayewachukua watoto ambao mioyo yao imechafuliwa na uovu au hofu. Hakuwahi kuamini, hadi usiku huo Mosi alipoweka viatu vyake nje ya mlango... na asubuhi akawa hayupo.
Kila mtu alikata tamaa. Polisi walishindwa. Wachawi wa mitaa walikaa kimya. Lakini Amina hakuweza kukubali. Alifuata ndoto za Mosi, zikimpeleka hadi pembezoni mwa msitu wa zamani, ambapo watu hawatembei tena.
Ndani ya ukungu mnene, aliona nyumba yenye miguu ya chuma ikining’inia juu ya dunia. Milango yake ilifunguka yenyewe, na sauti ya mzee ikaita:
“Karibu, mama wa mtoto mchafu.”
Amina aliingia, moyo ukidunda. Ndani, alikuta bibi mzee aliyevaa shungi iliyochakaa, macho yaking’aa kwa mwangaza mwekundu.
“Hukumu iko mikononi mwako,” Baba Yaga alisema. “Ni nani anastahili kuishi: mtoto, au dunia iliyomharibu?”
Katika majaribio ya kiroho yaliyojaza giza, Amina alilazimika kukumbuka ukweli wa maisha yake, makosa yake, na hali ya jamii. Alilia, akakiri, akaomba.
Hatimaye, nyumba ikatetemeka, na mlango wa nyuma ukafunguka. Mosi alitoka, akiwa mzima, lakini kimya — macho yake yaliona zaidi ya dunia ya kawaida.
Tangu siku hiyo, Amina na Mosi walihama Bwela. Lakini kila mwezi, Amina humpeleka msituni, kwa kimya. Sio kwa woga — bali kwa heshima.
Kwa sababu wale wanaojua, wanajua: Baba Yaga yupo. Na si kila mtoto hupotea — wengine hufundishwa.