Bi Dolu Ses

24/01/2026

Falıma baktılar ayrılık varmış...

16/01/2026

Nerede mutlu olduysan, hep oraya çevirirsin kafanı...

15/01/2026

İnsan ancak hatırlayabildiği şeyi özler. Hafızanın karanlık köşelerinde silinip gitmiş olanlar, kalpte yer tutmaz. Özlem, belleğin canlı tuttuğu anılardan doğar; bir ses, bir koku, bir bakış yeniden çağrıldığında başlar. Hatırlamak bazen bir yük, bazen de tek sığınaktır. Unutulan acımaz, ama hatırlanan her şey içimizi sessizce yoklar. Bu yüzden insan bazı günler durup dururken hüzünlenir; çünkü hafıza, zamanı aşarak eski bir anı önüne koymuştur. Özlem aslında geçmişe duyulan bir çağrı değil, geçmişin bugüne dokunuşudur. Hatırladıkça sever, hatırladıkça eksiliriz. Ve belki de bu yüzden, insan en çok unutamadıklarını özler.

14/01/2026

Zaman geçer… Günler birbirini kovalar, mevsimler değişir. İnsan ilk başta acının azalacağını sanır; oysa bazı yaralar kapanmaz, sadece sessizleşir. Gülmeye devam edersin ama içinde bir yer hep aynı kalır. Alışmak, iyileşmek değildir; sadece taşımayı öğrenmektir. Aynı yükle yürümeye, aynı sızıyla uyanmaya alışmaktır. Zaman her şeyi unutturmaz; bazı şeyleri kalbin en kuytu köşesine koyar. İnsan da hayatına devam eder… Eksik ama alışmış halde.

11/01/2026

Gel, bir kez daha oturalım zamanın kenarına.
Konuşmadan anlaşalım; susarak hatırlayalım.
Yaşanmış olanlar ağırdır, insanın omzuna çöker…
Yaşanamayanlar ise daha ağır; adı yoktur ama izi kalır.
Bir de hiç yaşanmayacaklar vardır;
insanın içinden sessizce geçen,
“olabilirdi” deyip kaybolan ihtimaller.
Gel, hepsine birlikte bakalım.
Ne pişmanlıkla, ne umutla…
Sadece oldukları gibi.
Çünkü insan bazen geçmişi değil,
geçmişte bıraktığı kendini özler.

03/01/2026

Soğuk bazen havadan önce içimize çöker. İnsan o zaman ne bir battaniyeye ne de kapalı kapılara sığınır; bir sese, bir bakışa, tanıdık bir hisse ihtiyaç duyar. Kimi, kalbini açan birine rastladığında ısınır; kelimeler azdır ama anlam yeterlidir. Kimi ise geçmişe döner, artık orada olmayan gülüşlerin sıcaklığıyla oyalanır.
Hatıralar, sobası olmayan evlerin ateşidir. Yaklaştıkça ısıtır, fazla durunca yakar. Ama yine de vazgeçemeyiz onlardan. Çünkü insan, yalnızca bugünle değil, dünle de yaşar.
Sonunda herkes kendi yolunu bulur. Kimisi bir kalpte kalır, kimisi hatıralarda… Ama aradığımız şey aynıdır: Üşümemek.

28/12/2025

Kalbim sustuğunda anladım; bazı acılar dile gelmez. Çünkü kelimeler yetmez, sesler yetersiz kalır. İnsan her şeyi anlatamaz; bazen sadece içinde taşır. Gülümserken bile ağır bir yük vardır omuzlarında. Kimse fark etmez, çünkü acının en sessiz hâli en derin olanıdır. Zamanla öğrenirsin; güçlü olmak bağırmak değil, susarak devam edebilmektir. Herkes iyileştiğini sanır ama bazı yaralar kapanmaz, sadece insanla birlikte yürümeyi öğrenir.

27/12/2025

Çünkü insan en çok, anlaşılmadığını hissettiğinde yorulur.
Aynı cümleleri defalarca anlatmak, aynı sessizliklere çarpıp geri dönmek tüketir insanı.
Bir noktadan sonra susmak; konuşamamaktan değil,
daha fazla incinmemek içindir.
Sohbet kelimelerle değil, sabırla başlar.
Sabır bitince, kelimeler de yolunu kaybeder.

24/12/2025

Allah eş diye yazmadığını, aşk diye karşına çıkartmasın.. ❤

10/12/2025

Bazı insanlar gider… ama kalbinin en sessiz yerine yerleşir.
Onlar uzaklaşsa bile hatırası gitmez, sesi susmaz, izi silinmez.
Gün gelir hayatına yeni şeyler girer, yeni yollar açılır… ama içindeki o sessiz köşe hep aynı kalır.
Kimse bilmez, kimse görmez; sadece sen taşırsın o izi.
Bazen bir şarkıda, bazen bir kokuda, bazen de aniden çöken bir sessizlikte yeniden çıkar karşına.
Gitmiş olsa bile, bıraktığı his kalbinde yaşamaya devam eder.
Belki dönmez, belki artık yan yana gelemezsiniz… ama sen onunla büyür, onunla eksilir, onunla tam olursun.
Ve zamanla anlarsın: Bazı insanlar gitse bile, aslında hiç tamamen gitmez.

04/12/2025