13/03/2026
เอาคักเอาแหน่ เพิ่นไปให้สัมภาษณ์เพจ ลาวเด้อ มา
อ่านต่อได้ที่ https://louderisan.com/archives/5343
จะเป็นอย่างไรถ้าละครเวทีไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในโรงละคร?
“เทศกาลละครขอนแก่น” กำลังจะเขียนนิยามใหม่ให้กับศิลปะการแสดง ด้วยการเนรมิตย่านเมืองเก่าให้กลายเป็นเวทีขนาดใหญ่ ที่เชื่อมโยงถึงกันได้ด้วยการเดิน นี่คือเรื่องราวเบื้องหลังของการเปลี่ยนเมืองให้กลายเป็นเวที และการดึงเอาตัวตนของชาวขอนแก่นมาโลดแล่นผ่านศิลปะการแสดงสด เพื่อพิสูจน์ให้เห็นว่าละครเวทีไม่ใช่เรื่องไกลตัว และไม่ใช่สิ่งที่ต้องรอให้ท้องอิ่มถึงจะเสพได้
• จากธีสิสปริญญาโท สู่โปรเจกต์เขย่าเมือง
จุดเริ่มต้นของเทศกาลนี้ ที่มาจากความหลงใหลในศิลปะการละครของเด็กขอนแก่นคนหนึ่ง “เฉียบ เฉียบชัย ชัชวาลวิทย์” ทายาทธุรกิจครอบครัว "เฉียบชัยกระเพาะปลา" บนถนนประชาสโมสร แม้จะรักการทำละครตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย แต่ในโลกความเป็นจริงที่ศิลปะยังคงใช้ทำมาหากินได้ยาก เขาจำเป็นต้องเก็บแพสชันใส่กล่อง แล้วออกไปใช้ชีวิตเป็นเซลล์ในกรุงเทพฯ
จนกระทั่งวันหนึ่ง ความนิ่งของชีวิตเริ่มส่งสัญญาณเตือน เขาจึงตัดสินใจเรียนต่อปริญญาโท ในภาควิชาศิลปการละคร คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย การตัดสินใจครั้งนั้นเหมือนการเปิดประตูบานเก่าที่เคยปิดทิ้งไว้ และกลายเป็นจุดกำเนิดของธีสิสที่มุ่งหวังจะเปลี่ยนเมืองบ้านเกิดอย่าง “เทศกาลละครขอนแก่น”
ด้วยความเป็นคนขอนแก่นที่ทำอะไรต้อง “คัก” จากธีสิสสเกลเล็กที่วางแผนไว้เพียง 5 เรื่อง กลับลามปามอย่างบ้าคลั่งจนกลายเป็นเทศกาลใหญ่ที่มีละครเวทีกว่า 30 เรื่อง และกิจกรรมอื่นๆ อีกมากมาย เกิดขึ้นภายในเวลาเพียงไม่กี่สัปดาห์
เทศกาลละครขอนแก่น - KHON KAEN Co-Performing Arts Space Festival
(อ่านต่อได้ใน Websie ลาวเด้อ)
เรื่อง : ภัชราพรรณ ภูเงิน
ภาพ : ฌัลลิกา ทิพย์ฝั้น
#ลาวเด้อ #เทศกาลละครขอนแก่น